Όταν πονάς, κάνεις τα πάντα για να σταματήσεις τον πόνο... Αλλά αν δεν κάνεις κάτι άμεσα, μαθαίνεις να ζεις μ' αυτόν... και κάθε μέρα νομίζεις ότι πονάς λιγότερο... ενώ στην πραγματικότητα η πληγή παραμένει ανοιχτή...
Ώσπου μια μέρα, χωρίς να συμβεί κάτι ακραίο ή κάτι τραγικό... αποφασίζεις να βάλεις τέλος στον πόνο... να βάλεις γάζα στην πληγή, να πεις παραιτούμαι και να κοιτάξεις μπροστά... ίσως το μέλλον να κρύβει ευχάριστες εκπλήξεις...


Μια αυθεντική παλιομοδίτικη ροκιά... από τους κούκλους Kings of leon!!

Μπαίνοντας βαθιά στο σκοτεινό κόσμο της καθημερινότητάς μου, νιώθω την πόρτα να κλείνει ερμητικά πίσω μου...


Ήταν η πρώτη φορά που πήγαινα να δω τη Madonna live και δεν χρειαζόταν να μπω σε αεροπλάνο... Γύρω στις 12 το πρωί έφτασα στο Ολυμπιακό Στάδιο... Οι καντίνες άνοιγαν σιγά σιγά και οι πλανόδιοι έστηναν τα stands με τα μπλουζάκια...
Φτάνοντας στην είσοδο με περίμενε μια έκπληξη... τίποτα δεν θύμιζε τα μεγαλεία του Παρισιού... για καλή μου τύχη στην είσοδο είχαν αράξει το πολύ 50 άτομα! Αθάνατοι Ελληνάρες σας ευχαριστώ για την χαλαρότητα που θα μου επιτρέψει να μπω από τις πρώτες!! Τρώγοντας σάντουιτς, ξεφυλλίζοντας περιοδικά και πίνοντας καφέδες κι αφού είχε μαζευτεί πλέον πολύς κόσμος... είχε φτάσει η ώρα ν' ανοίξουν οι πόρτες...
Οι Έλληνες διοργανωτές δεν είχαν προβλέψει όμως τον χαμό που θα γινόταν... ήταν άραγε τόσο δύσκολο? Ο κόσμος κυριολεκτικά ποδοπατήθηκε!!
Μπήκαμε στο στάδιο κι αφού βεβαιωθήκαμε ότι αγγίζουμε το κάγκελο, βάλαμε τις απαραίτητες γάζες στον Σ.
Γύρω στις 7.30 εμφανίζεται η Robyn. Στην αρχή ο κόσμος ήταν ξινισμένος (κλασική αντίδραση στα supporting acts) αλλά η κοπελιά με το μπρίο της και το κέφι της κατάφερε να κερδίσει τελικά το κοινό. Το ψιλόβροχο όμως είχε αρχίσει να μας ανησυχεί... Κοιταζόμασταν μεταξύ μας αλλά δεν μιλούσαμε...
Γύρω στις 9.15 τα σύννεφα έχουν πυκνώσει αλλά η βροχή δεν ερχόταν... Αντ' αυτής, η Madonna βγαίνει στην σκηνή και το ντελίριο για άλλη μια φορά ξεκινά! Αυτή τη φορά τη βλέπω καθαρά από την αρχή... είναι δίπλα μου, μπροστά μου... παντού! Χοροπηδάμε, τραγουδάμε, κλαίμε... φωνάζουμε δυνατά Madonna, Madonna!
Το show ήταν ίδιο με του Παρισιού αλλά το κοινό τόσο διαφορετικό και τόσο υπέροχο...
Μια μαγική βραδιά αλλά τώρα... τα κεφάλια μέσα!

*έτρεμε τόσο πολύ το χέρι μου όταν με πλησιάζε που δεν μπόρεσα να βγάλω φωτογραφίες της προκοπής! Ευτυχώς ο Κ. που ήταν στις κερκίδες και τράβηξε αυτή την απίστευτη φωτογραφία με τον κόσμο... Madonitsa come back!


Εκνευρισμός, μελαγχολία, καβγάδες, γέλια, κλάματα, κούραση, αγωνία, μουσικές...
ένα απίστευτα πετυχημένο party!!
Πρόκειται για τη μεγαλύτερη ικανοποίηση που μου έδωσε δουλειά εδώ και χρόνια...







Όλα μου τα ταξίδια στο Παρίσι έχουν συνδυαστεί με τη Madonna. Κάθε 2 χρόνια η Madonitsa μας φωνάζει κι εμείς την ακολουθούμε στην πόλη του φωτός. Έχει κάτι μαγικό αυτή η πόλη... είναι μεγάλη και χαώδης, αλλά σε κάθε γωνία σε περιμένει μια γλυκιά έκπληξη... κι αυτή τη φορά την χάρηκα πιο πολύ ποτέ... απαλλαγμένη από το καθήκον να δω όλα τα σημαντικά αξιοθέατα, απόλαυσα την πόλη περισσότερο... ήταν και τόσο καλή η παρέα... που έκανε το Παρίσι πιο φιλικό, πιο ζεστό, πιο μαγικό και πιο όμορφο από ποτέ...

Και βέβαια, είχαμε και τη συναυλία της Madonna. Από νωρίς το πρωί ο κόσμος περίμενε στο Stade de France... γύρω από το στάδιο υπήρχαν καφέ και διάφορα stands που έπαιζαν δυνατά όλα τα Madonna hits και σ' έβαζαν στο κλίμα...
Το show ξεκίνησε με τον Bob Sinclair στα dexx. Στην προηγούμενη περιοδεία ο μεσιέ Bob ήταν βαρετός και μέτριος... φέτος όμως επανήλθε με έναν παχουλό ράπερ και με μεγάλα κέφια! Πολύ καλός!
Και η στιγμή είχε φτάσει για την Madonitsa... για άλλη μια φορά υπέροχη, δυναμική, κεφάτη! Κι εμείς σε ντελίριο... μόνο που αυτή τη φορά η σκηνή ήταν χαμηλή και δεν βλέπαμε καλά... στην προσπάθειά μου να τη δω, έχανα την ουσία... ο ψηλός Γάλλος όμως που βρισκόταν μπροστά μου, βλέποντάς με απελπισμένη, με λυπήθηκε και μ' έβαλε μπροστά του... ήμουν πλέον μπροστά της... δίπλα της... και μοιράστηκα μαζί της τη στιγμή του "The devil wouldn't recognise you"... μαγεία...

Home...

3:55 PM | 0 Comments

Πριν από λίγες μέρες μπήκα στο studio για μια έκτακτη εκπομπή με την Ε.
Και ήταν σαν να γύριζα σπίτι μου...


Εξαιτίας της ανάγκης μας για παραμύθιασμα, σπάνια τολμάμε να ξύσουμε την επιφάνεια. Όταν όμως η "επιφάνειά σου" θρυμματίζεται βάναυσα... τότε διαπιστώνεις πόσο αναλώσιμος είσαι για τη δουλειά σου, πόσο ψεύτικες είναι οι φιλίες σου και πόσο ανούσια είναι η ζωή σου. Αποφεύγοντας να κοιτάξεις κατάματα την ουσία... προσπαθείς απεγνωσμένα να "κολλήσεις" τα κομματάκια της θρυμματισμένης σου επιφάνειας...




Οι περισσότεροι ξέρουμε την Κροατία λόγω Eurovision. Είναι από αυτές τις χώρες του πρώην ανατολικού μπλοκ που ψηφίζουν τους γείτονές τους και δεν αφήνουν το Καλομοιράκι να πάρει την πρωτιά!
Η Κροατία όμως είναι πολλά περισσότερα... Είναι μια πανέμορφη χώρα με απίστευτα πολύ πράσινο, με υπέροχα νερά, με ευγενικούς ανθρώπους που μιλάνε άψογα αγγλικά και γραφικές πόλεις - διαμάντια!!
Highlights:
- Dubrovnik: το διαμάντι των Δαλματικών ακτών! υπέροχη πόλη, με μικρά γραφικά κτίρια, ωραία εστιατόρια με καλό και φθηνό φαγητό, πανέμορφο λιμάνι... μια πόλη που δεν χορταίνεις να την περπατάς και να βολτάρεις! Η καλύτερη ώρα για βόλτα... αργά το βράδυ στα σοκάκια, ακούγοντας jazz... marvelous!
- Lokrum: μικρό, γραφικό νησάκι... χωρίς ομπρέλες, χωρίς lounge καναπέδες αλλά με ατελείωτο πράσινο και φοβερά νερά! Να μείνω εδώ για πάντα?
- Split: η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Κροατίας, παραμένει γραφική με το υπέροχο λιμάνι της... θυμίζει Βαρκελώνη!
- Lopud (Elaphite Islands): άλλο ένα υπέροχο νησί με φοβερές παραλίες και το ακόμα πιο φοβερό εστιατόριο με τα καλύτερα στρείδια και καβούρια που έφαγα ποτέ!
- Makarska Riviera: φοβερή διαδρομή, με απίστευτες παραλίες... πότε φθάνουμε παπαστρούμφ?

-----------Μαυροβούνιο-----------
Μια ώρα απείχε από το Dubrovnik να μην κάνουμε μια βόλτα κι από κει? Άγρια χώρα, με ψηλά κι επιβλητικά βουνά και απέραντες παραλίες... Η ενδοχώρα είναι πιο γοητευτική, μιας και όλες οι παραλίες έχουν πουληθεί στους Ρώσους! Το Kotor είναι μια υπέροχη γραφική πόλη και η Budva μια ανερχόμενη κοσμοπολίτικη παραλία, όπου σε λίγες μέρες θα δώσει συναυλία η Madonna... λες να περάσουμε μια βόλτα?
-------------------------------------
Δεν την χόρτασα την Κροατία... θα ξαναπάμε ε?



Αυτές οι διακοπές είναι πιο απαραίτητες από κάθε άλλη φορά... Γιατί ο χειμώνας που έρχεται δεν αντέχεται...
Κροατία σου' ρχομαι!! Με το Σάκη να παίζει δυνατά!!!


Επόμενη στάση της groupie η Νάξος. Όσο κι αν έχεις μπουχτίσει κάθε καλοκαίρι να πηγαίνεις σε νησί, να τρως τυρόπιτες το πρωί από το φούρνο, να πηγαίνεις μετά στην παραλία μέχρι αργά το απόγευμα, το βράδυ να κάνεις μπαρότσαρκα και να πίνεις μέχρι τελικής πτώσης και μετά να καταλήγεις για σουβλάκια στην πλατεία στη Χώρα... πρέπει να παραδεχτείς ότι έχει κάτι το γοητευτικό η ζωή στο νησί... Και κάθε χρόνο χρειάζεσαι τη δόση σου...
Φέτος η δόση είχε φανταστικές παραλίες, cool διάθεση, μπαράκια με super mohitos και φοβερές waffles! Του χρόνου πάλι guys!










Ο αδερφός μου πάντα είχε μανία ν' ανακαλύπτει νέες ιδαίτερες γυναικείες φωνές... Συνήθως ήταν κάτι άρρωστες κυρίες που ούρλιαζαν χωρίς κανένα λόγο, χωρίς κανένα νόημα.
Όταν λοιπον ενθουσιασμένος μου ανέφερε την Bjork δεν έδωσα την παραμικρή σημασία. Τραγουδίστρια από την Ισλανδία? Oh please...
Όταν άκουσα όμως τυχαία στο MTV το "Play dead" άρχισα να ψάχνω τους δίσκους του αδερφού μου για να ακούσω κι άλλα τραγούδια της και ξετρελάθηκα! Απίστευτοι στίχοι, πρωτοποριακές μελωδίες και μια φωνή αλλιώτικη από τις άλλες... Είδαμε και το MTV Unplugged όπου φορούσε το κίτρινο φορεματάκι της και χοροπηδούσε πάνω κάτω... κι αυτό ήταν! Έγινα μεγάλη fan! Ακολούθησε το δεύτερο υπέροχο album της, έγραψε και το τραγούδι στην Madonitsa... την λάτρευα!
Και το καλοκαίρι του 1995 μας έκανε τη χάρη να έρθει στο Λυκαβηττό... και ήταν θεά! Κι ας μη μας έκανε τη χάρη να τραγουδήσει το "Play dead"... είχε πει όλα τ'άλλα και αυτό είχε σημασία!
Τα χρόνια όμως πέρασαν και οι δρόμοι μας με τη Bjork χώρισαν... λίγο που άρχισε τους πειραματισμούς... λίγο που φόρεσε τον κύκνο στα Oscar... το χάσαμε το κορίτσι...
Ήμουν λοιπόν πολύ διστακτική να τη δω ξανά... θα αρχίσει τους πειραματισμούς και θα βαρεθώ σκέφτηκα...
Τελικά το αποφάσισα και έφτασα στο ΟΑΚΑ με τον G. ο οποίος προσπαθούσε μάταια να μου μεταδώσει τον ενθουσιασμό του για το επερχόμενο live...
Για αρχή, εμφανίστηκε στην σκηνή μια ξανθιά κοπελιά που τραγουδούσε κάτι άσχετα τραγούδια της πατρίδας της... που ίσως να ακούγονται ωραία στην πατρίδα της όπου έχει νύχτα και χιόνια τις περισσότερες μέρες του χρόνου, αλλά εδώ στα Βαλκάνια... ήταν ιδανικά μόνο για νανούρισμα... Highlight της εμφάνισής της όταν τραγούδησε το "Έλα απόψε στου Θωμά"! Θα μας τρελάνουν οι Ισλανδοί!
Λίγο αργότερα το σκηνικό αλλάζει και η μικροσκοπική Bjork βγαίνει στη σκηνή... Πάντα νευρική... πάντα υπέροχη και με μια φοβερή μπάντα πνευστών να τη ακολουθεί... Κάτι έλειπε όμως... έλειπαν τα υπέροχα τραγούδια του 1995... ευτυχώς ακούσαμε το υπέροχο, μοναδικό "Hyper Ballad"... so I can feel happy and to be safe again with you...




Είμαι μέσα σ' έναν κύκλο και περιστρέφομαι... σ' έναν κύκλο όπου τίποτα καινούργιο δεν συμβαίνει... οι ίδιες καταστάσεις, οι ίδιες σχέσεις, οι ίδιοι χωρισμοί, οι ίδιοι καβγάδες... είμαστε οι ίδιοι άνθρωποι και το μόνο που αλλάζει είναι το περιτύλιγμα...
Οι ίδιες ανασφάλειες, οι ίδιοι εγωισμοί, οι ίδιες κακίες, τα ίδια λάθη... τα οποία επαναλαμβάνουμε συνεχώς... απλά τους αλλάζουμε όνομα... και θεωρούμε ότι προχωράμε ένα βήμα μπροστά, ενώ στην ουσία απλά περιστρεφόμαστε γύρω από τον εαυτό μας... ξανά και ξανά...
Βαρέθηκα να ακούω τα ίδια και να λέω τα ίδια... κανείς από μας δεν έχει κάτι ενδιαφέρον να πει?
Δύο ώρες χωρίς να παίρνεις ανάσα. Δύο ώρες καταιγιστικής δράσης. Δύο ώρες με ανατροπές...
Με λίγα λόγια... ξετρελάθηκα!



Και η ιστορία της groupie συνεχίζεται... Το ταξίδι αυτή τη φορά ήταν μεγάλο... πολύ μεγάλο... Στο αυτοκίνητο, για να ηρεμήσει η groupie, έπαιξαν όλα τα τελευταία albums της Madonna. Περάσαμε από Λαμία, Στυλίδα, το άγαλμα του Λεωνίδα (ρε παιδιά ολόκληρο χολυγουντιανό blockbuster γίναμε κι έχετε τις Θερμοπύλες σε αυτή την κατάσταση?) και τίποτα το ιδαίτερο δεν είχε η διαδρομή... Λίγο μετά τη Λάρισα, στρίψαμε για Κοζάνη όπου σταματήσαμε για φαγητό... Συμπαθητική πόλη και με πολλά lounge and glamorous μαγαζιά... Ευτυχώς υπήρχε ένα χαριτωμένο μεζεδοπωλείο το οποίο δεν έπαιζε το Sunset & Sunrise No 69 και καταφέραμε να φάμε κατιτίς...


Επόμενος σταθμός... Πτολεμαίδα. Άχαρη πόλη με πολύ τσιμέντο... κι εδώ πολύ lounge και Αλέξανδρος Χριστόπουλος. Τα mohitos ήταν τόσο χάλια που με έστειλαν γρήγορα πίσω στο ξενοδοχείο... ευτυχώς είχε πολλές ταινίες η τηλεόραση...
Επόμενη μέρα κι αφού ήπιαμε έναν lounge καφέ στην Πτολεμαίδα... ξεκινάμε για την επιστροφή... το αυτοκίνητο όμως δεν παίρνει μπροστά!! Τρόμος... δυστυχώς δεν είχαμε αποκλειστεί στην Σαντορίνη αλλά σε μια lounge κωμόπολη της Μακεδονίας!


Η οδική βοήθεια βάζει μπροστά το αμάξι και μου δηλώνει κατηγορηματικά: δεν πρέπει να σβήσετε με τίποτα τη μηχανή! - Μα έχουμε 7 ώρες ταξίδι! - Αν θέλεις να φτάσεις Αθήνα δεν πρέπει να το σβήσεις!
Μετά όμως, από 2,5 ώρες οδήγηση και αφού είχαμε περάσει από την Κατερίνη και το Λιτόχωρο σταματάμε σε βενζινάδικο. Και η μηχανή... σβήνει!! Ξανά τρόμος...


Δεν υπάρχει πρόβλημα... φωνάζει ο βενζινάς... θα σας σπρώξω!!
Μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα πέρασαν από μπροστά μου όλες οι ελληνικές ταινίες με το Μίμη Φωτόπουλο και το Θανάση Βέγγο... hey hop... hey hop... βάζω δευτέρα... και ξεκινάμε!
Οι στάσεις έγιναν με βάρδιες... οι μισοί για καφέ... οι υπόλοιποι στο αμάξι... οι μισοί για ψάρι... οι υπόλοιποι στο αμάξι να τρώνε Goodys!
Το βράδυ της Κυριακής με βρίσκει σπίτι... επιτέλους! Στο dvd παίζει η συμπαθητική ταινία "Under the Tuscan sun" κι εγώ κάνω σχέδι για ταξίδια στην Ιταλία και κάνω όνειρα για μια καινούργια αρχή που ποτέ δεν έρχεται... Καληνύχτα!



Δεν χρειάζεται να συμβεί κάτι τραγικό ή κάτι δραματικό για σου συμβεί... Μια κουβέντα που μοιάζει ασήμαντη και μικρή, μπορεί να είναι ικανή να σου τη ραγίσει...
Παρασκευή βράδυ και το ταξίδι αρχίζει. Πρώτος σταθμός η Τρίπολη. Γιατί ως καλή groupie ακολουθώ παντού. Κάποτε για μένα η Τρίπολη σήμαινε για μένα, φίλους, παρέες, γέλια, έρωτες, πάθη... και τώρα πια είναι μια μεγάλη επαρχιακή πόλη με μια μεγάλη πλατεία. Προσπαθούσα να θυμηθώ πρόσωπα που μοιραζόμασταν αγωνίες και χαρές και δεν μπορούσα. Να θυμηθώ τον παραλήπτη όλων αυτών των δακρύβρεχτων ερωτικών γραμμάτων που έγραφα κάποτε... τίποτα...
Ύπνος στο ξενοδοχείο και επόμενος σταθμός Ναύπλιο. Απογευματινές βουτιές και μπύρες στην Καραθώνα και το βράδυ στάση σε ένα από τα μεγάλα clubs της παραλιακής. Που το μόνο που αλλάζει κάθε καλοκαίρι είναι το όνομα, η διακόσμηση και το γεγονός ότι πλέον δεν ακούς τσιφτετέλια αλλά hip hop: Μέσα σου μια στιγμή να ζούσα... μια τόσο μεγάλη επιτυχία, σε τόσο μικρές πλάτες...
Για την Κυριακή το πρόγραμμα είχε βουτιές (και μπύρες φυσικά) στην παραλία του Αγ.Νικόλα και μετά Επίδαυρο.
Το εθνικό μπαλέτο του Παρισιού μας παρουσίασε την όπερα του Γκλουκ, μέσα από τη ματιά της διάσημης χορογράφου Πίνα Μπάους. Απίστευτοι χορευτές, αφαιρετικά σκηνικά γεμάτα νόημα, εξαιρετική ορχήστρα, μελωδικές φωνές... ένα μαγευτικό σύνολο. Και ίσως το πιο "φρόνιμο" κοινό που έχει βρεθεί ποτέ στην Επίδαυρο...
Η μόνη ένσταση που έχω είναι η έλλειψη υπερτίτλων... πιστεύω θα βοηθούσε ακόμα περισσότερο στο "ταξίδι"...
Μετά το τέλος της παράστασης, σειρά είχε το φαγητό... εκεί δίπλα στο θέατρο... και στα ηχεία να παίζει Κάλλας... Μήπως ο κόσμος μας θα ήταν καλύτερος αν ακούγαμε μόνο κλασική μουσική? ρώτησα... Και ο Χίτλερ μόνο κλασική μουσική άκουγε... ήταν η αποστομωτική απάντηση...
Ένα μπουκάλι κρασί αργότερα, ήρθε η ώρα της επιστροφής... ξεχάσαμε σχεδόν αμέσως την Κάλλας και στο αυτοκίνητο τραγουδούσαμε 80's... Suzanna... Suzanna... I'm crazy in love with you...
Η ώρα πήγε 3 και είμαι πλέον στο κρεβάτι μου... Καληνύχτα!

*δεν έχω φωτογραφίες από την παράσταση! τέλειωσε η μπαταρία της μηχανής! ποιος μου τελείωσε τη μπαταρία? ε?
Δεν χρειάζεται να είναι όλα συναρπαστικά, για να είναι όμορφα... Όταν η βραδιά είναι όμορφη, όταν το φεγγάρι φωτίζει τη θάλασσα, όταν το μπαράκι βρίσκεται στο ωραιότερο σημείο, όταν ο dj Ravin παίζει μουσικάρες, όταν το προσωπικό έχει κέφι, όταν τα mohitos είναι καλοφτιαγμένα... αρκούν για να γεμίσεις μπαταρίες και να γυρίσεις σπίτι ψυχικά ξεκούραστη...

Φυσικά και ήμουν fan της σειράς. Είχε ωραία ρούχα, είχε Νέα Υόρκη, είχε ωραίους άντρες και είχε 4 φοβερές γυναίκες που μιλούσαν για όλα κι έκαναν τα πάντα!
Καταχάρηκα όταν έμαθα ότι θα βγει η ταινία... και αποφάσισα να δω την ταινία σε gold class μαζί με 3 άντρες! Παράλογο?
Ξαπλωμένοι στις φοβερές πολυθρόνες του Village Φαλήρου... έπινα cosmopolitan (τα ρεμάλια μπύρες), χοροπηδούσα από ενθουσιασμό όταν η Κάρι αγόραζε τα Manolo της και αναστέναζα όταν εμφανιζόταν ο Σμιθ στο πανί... οι υπόλοιποι απλά με κοιτούσαν με απορία...
Σε γενικές γραμμές η ταινία είχε όλα όσα είχε και η σειρά... ρούχα, γκόμενους και έξυπνες ατάκες... με χάλασε όμως το τέλος... πολύ γυναικουλίστικο για μια τόσο hype σειρά... έλεος δηλαδή με τον Mr.Big!!
Στους υπόλοιπους της παρέας, βασικά τους άρεσε η gold class!!

About