Είδα + άκουσα Kylie Minogue

12:55 AM | 5 Comments




Κακά τα ψέματα, εμείς οι γηραιότεροι είμαστε πεινασμένοι με τις συναυλίες. Δεν είδαμε τον George Michael όταν είχε ξανθιά χαίτη, έκανε σεξ με γυναίκες και τραγουδούσε Careless Whispers, δεν απολαύσαμε live τους Duran Duran όταν φορούσαν ροζ σακάκια και χοροπηδούσαν με το Wild Boys, δεν είχαμε την ευκαιρία να δούμε από κοντά τους Whitesnake με τον David Coverdale με χαίτη και βάτες να τραγουδάει Here we go again, ούτε είδαμε από κοντά τους Bon Jovi να ουρλιάζουν με τη χαίτη τους και να τραγουδούν You give love a bad name!! Τα είδαμε όλα με χρονοκαθυστέρηση... ειδικά για τα pop ονόματα... τα περιμένουμε να εμφανιστούν με το πι!
Ευτυχώς για μας η Kylie Minogue κάνει ακόμα καριέρα, συνεχίζει να είναι star και πλέον έχει και πολλές κομματάρες στο ενεργητικό της. Και μόνο που ξέρεις λοιπόν ότι θα δεις ένα εντυπωσιακό show, ξεχνάς το γεγονός ότι πρέπει να πας στο Terravibe για να τη δεις.
Ο Γ. που για όλα είναι ενημερωμένος, φρόντισε να μας πληροφορήσει ότι η Kylie δεν ήρθε με ολόκληρο τον εξοπλισμό της. Νόμιζα κι εγώ ότι θα βγει στην σκηνή η Kylie σαν φτωχός συγγενής...
Η Kylie λοιπόν βγήκε στην σκηνή με μια μεγάλη μπάντα, έναν ολόκληρο στρατό από χορευτές και μας κατέπληξε. Μας έδειξε ότι επηρεάζεται από την Madonna αλλά έχει φωνάρα, και ότι μπορεί να είναι σέξυ χωρίς να βγάλει τα ρούχα της! Οι άντρες της παρέας όμως δεν έμειναν ευχαριστημένοι...
Τα highlights της βραδιάς... το σκηνικό με το Copa Cabana... φοβερή ατμόσφαιρα, απίστευτο σκηνικό και εξαιρετικοί χορευτές! ... η υπόκλιση της Kylie στο κοινό... είδες κοπελιά που έκανες τόσα χρόνια να έρθεις? ... και το δωράκι μας στο τέλος... όλοι να ουρλιάζουμε I should be so lucky... lucky... lucky...
Περάσαμε πολύ ωραία και είδαμε ένα show που δεν έχουμε ξαναδεί στην Ελλάδα... και τώρα που μας είδε και ξετρελάθηκε μαζί μας... θα ξανάρθει!! Με ολόκληρο τον εξοπλισμό την επόμενη φορά για να μην γκρινιάζει και ο Γ....
* τι θα γίνει ρε παιδιά? πότε θα βάλετε επιτέλους φώτα στο μονοπάτι που οδηγεί στον πίσω δρόμο?? είναι τόσο δύσκολο πια??

Απογοήτευση...

10:22 PM | 0 Comments

Ένα από τα υποτιθέμενα χαρακτηριστικά δείγματα ωριμότητας είναι η έλλειψη ενθουσιασμού. Δεν χοροπηδάμε όταν βλέπουμε ένα νέο ωραίο μαγαζί, δεν κάνουμε κωλοτούμπες όταν μας χαμογελάει ένας γκόμενος στο πάρτυ και δεν κλαίμε από συγκίνηση όταν βρίσκουμε τη σωστή τσάντα και τα σωστά παπούτσια.
Όσο όμως κι αν μεγαλώνουμε και παχαίνουμε, συμβαίνει και σε μας καμία φορά να ενθουσιαζόμαστε με πράγματα, καταστάσεις, ανθρώπους...
Και η απογοήτευση μετά, είναι πάντα η ίδια... ανεξαρτήτου ηλικίας και ωριμότητας...

Είδα Mamma Mia

9:57 PM | 2 Comments

Στην Ελλάδα όταν ακούμε τη λέξη μιούζικαλ, σκεφτόμαστε τον Γιάννη Δαλιανίδη. Φτερά, πούπουλα και τη Ρένα Βλαχοπούλου να τραγουδάει. Ακόμα όμως κι αν δεν σκεφτόμαστε Δαλιανίδη το σίγουρο είναι ότι έχουμε στο μυαλό μια υπερπαραγωγή.
Όταν λοιπόν έρχεται το διάσημο Mamma Mia στην Ελλάδα και βλέπεις ένα πανέξυπνο μιούζικαλ που καταφέρνει να δέσει τα τραγούδια των Abba με απίστευτο τρόπο, με ωραίες φωνές και φοβερούς χορευτές, ακούς γκρίνια στα διπλανά καθίσματα.
Είναι όμως τόσο υπέροχα τα τραγούδια και αναδεικνύονται με τόσο μοναδικό τρόπο μέσα από την ιστορία... που ξεχνάς για λίγο τον Δαλιανίδη...

Choices...

6:03 PM | 1 Comments

Όλη μας η ζωή χαρακτηρίζεται από τις επιλογές μας... γιατί όμως να χρειάζεται να επιλέγουμε? Πρέπει να επιλέξεις ανάμεσα στη δουλειά που σου δίνει λεφτά και σε κείνη που περνάς καλά χωρίς να πληρώνεσαι καλά... να επιλέξεις ανάμεσα στο επαγγελματικό σου όνειρο και το μεγάλο σου έρωτα... να επιλέξεις ανάμεσα στον τύπο που σε κάνει να λιώνεις και στον τύπο που σε καταλαβαίνει... να επιλέξεις ανάμεσα στο φίλο που σε βγάζει έξω για κοκτέιλ και σε κάνει να γελάς και στο φίλο που σ' αγαπάει μεν αλλά αδυνατεί να είναι εκεί όταν χρειάζεσαι δε...
Γιατί γαμώτο να επιλέγουμε και μην τα έχουμε όλα??

Madonnamania!!

9:41 PM | 3 Comments



Έχεις κατάθλιψη που γύρισες στη δουλειά? Σου τη δίνουν... τα πάντα??? Σκέψου ότι σε λίγους μήνες θα το ξαναζήσεις...
Μέχρι τότε... και μόνο η προσμονή μπορεί να σου φτιάξει τη μέρα...
Μαδρίτη σου'ρχομαι!!

It's a wild world...

12:44 AM | 2 Comments



Τελικά είναι σκληρός ο κόσμος για τα κορίτσια εκεί έξω... Και το διαπιστώνω συνεχώς τον τελευταίο καιρό...
Αυτό οφείλεται στη φίλη μου την Α. Η Α. είναι ένα νέο κορίτσι με πλούσια προσόντα... if you know what I mean... Και όπως καταλαβαίνετε όταν βγαίνουμε έξω και πίνουμε τα μοχίτος μας, γίνεται ο κακός χαμός από άντρες... Γιατί μπορεί νωρίτερα να έβγαινα για ποτό και να μου μιλούσε κανένας χριστιανός... (πόσοι πια θα κοιτάξουν δεύτερη φορά μια χοντρούλα?), τώρα όμως με την Α. μας μιλούν 10! Κι επειδή δεν προλαβαίνει να "συναναστραφεί" το κορίτσι και με τους 10, έτσι κι εγώ έχω την ευκαιρία να διαπιστώσω πόσο σκληρός είναι ο κόσμος για τα κορίτσια εκεί έξω...
Είναι απίστευτο το πόσες παπάρες ακούς από τους άντρες σήμερα... Πάντα υπήρχαν, υπάρχουν και θα υπάρχουν κάφροι εκεί έξω, αλλά μήπως τώρα είναι όλοι μαζεμένοι?? Δεν ξέρω αν οι gay είναι περισσότεροι πλέον ή απλά φαίνονται περισσότεροι γιατί μπορούν χωρίς φόβο και πάθος να εκδηλωθούν, αλλά τώρα πια, αν συναντήσεις κάπου έξω έναν όμορφο, κομψό άντρα με χιούμορ, με μυαλό που να σε κοιτάει στα μάτια και να ενδιαφέρεται γι' αυτά που λες... τότε 95% είναι gay!!!
Γιατί οι straight άντρες δεν χρειάζεται πλέον να προσπαθήσουν πολύ για να τους κάτσεις. Αν παλιότερα η αναλογία ήταν ένας άντρας 9 γυναίκες, φαντάσουν τι γίνεται τώρα!! Ξέρουν ότι αργά ή γρήγορα θα τους κάτσεις απλά και μόνο γιατί είναι straight! Βγαίνουν και ζητωκραυγάζουν την καφρίλα τους γιατί αυτός πλέον είναι ο τρόπος για να σου πουν ότι είναι straight. Δεν έχει σημασία αν έχουν χιούμορ, είναι έξυπνοι κι έχουν ενδιαφέροντα... είναι straight κι αυτό φτάνει!! Λίγοι κοιλιακοί, ένα μεγάλο αυτοκίνητο ή μια μεγάλη μηχανή, πολλές ιστορίες για παλιότερες γκομενίτσες και το βράδυ θα καταλήξουν οπωσδήποτε με γκόμενα!!
Κουράγιο κορίτσια... θα έρθουν και καλύτερες μέρες...

Αυτός είναι ο κόσμος σου κοπελιά...

2:09 AM | 1 Comments




I'm through with standing in line
To clubs we'll never get in
It's like the bottom of the ninth
And I'm never gonna win
This life hasn't turned out
Quite the way I want it to be

(Tell me watchya want)

I want a brand new house
On an episode of Cribs
And a bathroom I can play baseball in
And a king size tub big enough
For ten plus me

(Tell me watchya need)

I'll need a credit card that's got no limit
And a big black jet with a bedroom in it
Gonna join the mile high club
At thirty-seven thousand feet

(Been there, done that)

I want a new tour bus full of old guitars
My own star on Hollywood Boulevard
Somewhere between Cher and
James Dean is fine for me

(So how you gonna do it)

I'm gonna trade this life for fortune and fame
I'd even cut my hair and change my name

'Cause we all just wanna be big rockstars
And live in hilltop houses driving fifteen cars
The girls come easy and the drugs come cheap
We'll all stay skinny 'cause we just won't eat
And we'll hang out in the coolest bars
In the VIP with the movie stars
Every good gold digger's
Gonna wind up there
Every Playboy bunny
With her bleach blond hair and well,
Hey hey I wanna be a rockstar
Hey hey I wanna be a rockstar

I wanna be great like Elvis without the tassels
Hire eight body guards that love to beat up assholes
Sign a couple autographs
So I can eat my meals for free

(I'll have the quesadilla, haha)

I'm gonna dress my ass
With the latest fashion
Get a front door key to the Playboy mansion
Gonna date a centerfold that loves to
Blow my money for me

(So how you gonna do it)

I'm gonna trade this life
For fortune and fame
I'd even cut my hair
And change my name

'Cause we all just
Wanna be big rockstars
And live in hilltop houses
Driving fifteen cars
The girls come easy and
The drugs come cheap
We'll all stay skinny
'cause we just won't eat
And we'll hang out in the coolest bars
In the VIP with the movie stars
Every good gold digger's
Gonna wind up there
Every Playboy bunny
With her bleach blond hair
And we'll hide out in the private rooms
With the latest dictionary and
Today's who's who
They'll get you anything
With that evil smile
Everybody's got a
Drug dealer on speed dial
Hey hey I wanna be a rockstar

I'm gonna sing those songs
That offend the censors
Gonna pop my pills
From a pez dispenser

I'll get washed-up singers writing all my songs
Lip sync em every night so I don't get 'em wrong

Well we all just wanna be big rockstars
And live in hilltop houses driving fifteen cars
The girls come easy and the drugs come cheap
We'll all stay skinny 'cause we just won't eat
And we'll hang out in the coolest bars
In the VIP with the movie stars
Every good gold digger's gonna wind up there
Every playboy bunny with her bleach blond hair
And we'll hide out in the private rooms
With the latest dictionary and today's who's who
They'll get you anything with that evil smile
Everybody's got a drug dealer on speed dial
Hey hey I wanna be a rockstar
Hey hey I wanna be a rockstar

Computer crash

1:13 AM | 0 Comments

Η σχέση με τον υπολογιστή μας είναι σαν τις σχέσεις μας με τους γκόμενους. Όλοι σου λένε να έχεις πάντα ένα backup, αλλά δεν το κάνεις ποτέ. Μέχρι που εντελώς ξαφνικά ο υπολογιστής σβήνει και μένεις ξεκρέμαστη... όπως ακριβώς με τους γκόμενους...
Η μόνη διαφορά με τους υπολογιστές είναι ότι πηγαίνεις το pc σου στο "γιατρό" για να το "θεραπεύσει", ενώ με τους γκόμενους συνήθως πηγαίνεις στο πλησιέστερο μπαρ...

Η διάγνωση του γιατρού ήταν σοκαριστική: ο σκληρός σου κοπελιά έχει γίνει χίλια κομμάτια (so what's new...)
- Και τώρα τι γιατρέ μου? τον ρώτησα
- Και τώρα θα προσπαθήσω να σώσω ότι σώζεται...
- Και τα mail μου?
- Δεν νομίζω ότι σώζονται...
- Τιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιι? Γιατρέ μου σε παρακαλώ θα τινάξω τα μυαλά μου στον αέρα, θα σας πρήζω μέρα νύχτα, θα κάνω όσα backup θέλετε... φτάνει να σώσετε τα mail μου...

Απ'το να ακούει την τσιρίδα μου κάθε μέρα ο γιατρός, προτίμησε να σώσει τα mail και όλο το υπόλοιπο περιεχόμενο του υπολογιστή μου... μόνο μερικές φωτογραφίες χάθηκαν... (μικρό το κακό)
Έτσι, πήρα καινούργιο σκληρό, μεγάλωσα την μνήμη του pc μου και η σχέση μας έγινε καλύτερη... μακάρι να ήταν τα πράγματα τόσο απλά και με τους γκόμενους...


Είδα + άκουσα Bajofondo

11:18 PM | 1 Comments


Εμείς οι Έλληνες είμαστε τρελοί. Σνομπάρουμε τη Beyonce και τρελαινόμαστε για τους Scorpions. Δεν γουστάρουμε ιδιαίτερα τον Robbie Williams αλλά κάνουμε χρυσό το δίσκο των Bajofondo!!! Γιατί μετά την προηγούμενη συναυλία τους στην Ελλάδα που έκαναν τους πάντες να παραληρούν... μας έκαναν επιτέλους να τρέξουμε στα δισκοπωλεία...
Κι επειδή την προηγούμενη συναυλία την έχασα λόγω δουλειάς (γκρρρρ), ήμουν αποφασισμένη να πάω... ότι κι αν γίνει!!
Ο Ν. ήταν τόσο ενθουσιασμένος από την προηγούμενη συναυλία που φοβόμουν ότι με τόσο μεγάλες προσδοκίες θα απογοητευτώ... Κι όμως, ενθουσιάστηκα!!!
Ίσως να μην έχω ξαναδεί γκρουπ με τόσο κέφι στην σκηνή. Είχαν τόσο κέφι πάνω στην σκηνή που δεν υπήρχε περίπτωση να μη σε κάνουν να χορέψεις. Ο ήχος τους ήταν εξαιρετικός, η εκτέλεση των τραγουδιών αψεγάδιαστη και το κοινό ήταν απίστευτο!!
Ολόκληρο το Fuzz χοροπηδούσε, τραγουδούσε και χόρευε!!! Γι'αυτό άλλωστε και οι Bajofondo θα μας επισκέπτονται κάθε δίμηνο!! Άλλωστε είμαστε η μόνη χώρα, εκτός από την Ουρουγουάη και Αργεντινή, που τους κάναμε χρυσούς!!
Είπαμε, εμείς οι Έλληνες είμαστε τρελοί...

Keep on walking...

9:34 PM | 0 Comments

Θέλεις να γυρίσεις το κεφάλι και να κάνεις πως δεν είδες και δεν άκουσες. Θέλεις να αποφύγεις τη μάχη που σύντομα πρέπει να δώσεις. Θέλεις να πιστεύεις ότι μπορείς και να μην το παλέψεις. Θέλεις να κλείσεις τα μάτια, ελπίζοντας ότι όταν θα τα ανοίξεις ξανά, θα έχουν διορθωθεί όλα δια μαγείας...

Αλήθεια ή θάρρος??

2:38 PM | 1 Comments

Όταν πριν από μερικούς μήνες ο Μ. ανακοίνωσε ότι τα εγκαταλείπει όλα και μετακομίζει στο εξωτερικό, όλοι τον κοιτούσαμε με απορία... είσαι σίγουρος?? Σίγουρος δεν ήταν, αλλά ένιωθε την ανάγκη να το δοκιμάσει...
Πριν από λίγες μέρες ήρθε στην Ελλάδα να μας δει και πραγματικά δεν τον είχα ξαναδεί ποτέ τόσο χαρούμενο, τόσο γεμάτο ελπίδα... Μιλούσε με τόσο ενθουσιασμό για όλα όσα του συμβαίνουν τον τελευταίο καιρό μου δεν μπορούσα να σταματήσω να χαμογελάω... χαιρόμουν τόσο πολύ για κείνον...
Όταν όμως τον αποχαιρέτησα και μπήκα στο αυτοκίνητό μου... αισθάνθηκα τόσο άσχημα... που δεν τόλμησα ποτέ...

She's back...

2:21 PM | 1 Comments

Όλες εσείς οι σταρλετίτσες εκεί έξω... μαζευτείτε!! Η μια και μοναδική σταρ του πλανήτη επιστρέφει... κι έχω φάει τρελό κόλλημα... ΠΑΛΙ!!

??

11:43 PM | 3 Comments

Πως γίνεται ενώ δεν θέλεις να γίνεις ένας από αυτούς, στεναχωριέσαι όταν διαπιστώνεις ότι δεν πρόκειται ποτέ ν' ανήκεις στην... ομάδας τους?

Πατρινό καρναβάλι για πάντα

8:26 PM | 1 Comments



Τόσα χρόνια δεν είχα πάει ποτέ στην Πάτρα κατά τη διάρκεια του καρναβαλιού. Φέτος... με τούτα και με κείνα... βρέθηκα στην Πάτρα το περίφημο τριήμερο.
Τόσα χρόνια που "ντύνομαι" τις Απόκριες... πρώτη φορά μπορούσα να κυκλοφορώ στους δρόμους χωρίς κανένας να με κοιτάζει δεύτερη φορά. Όλοι συμμετέχουν στο καρναβάλι. Από τα πιτσιρικάκια μέχρι και γιαγιάδες και παππούδες.
Το Σάββατο βράδυ στο Πτωχοκομείο τα πράγματα ξεκίνησαν καλά... με χιτάκια και happy τραγουδάκια... μετά ανέβηκαν κάτι Αγγλάκια που έπαιζαν πολύ πολύ πολύ βαρετά... μετά ένας πιτσιρικάς άρχισε τα ελληνικά.... δράμα... κι ας μου το διαφήμιζαν ως το εναλλακτικό πάρτυ με καλή μουσική....
Καλύτερα όμως, γιατί το επόμενο πρωινό ήμασταν αρκετά ξεκούραστοι και νηφάλιοι για να παρακολουθήσουμε την παρέλαση. Όλα τα μαγαζιά κλειστά εκτός από τους φούρνους και τις κάβες!! Τα ατομικά μπουκαλάκια της μαυροδάφνης έφευγαν από τις κάβες λες και ήταν τσίχλες!!! Τα άρματα ήταν πολύ προσεγμένα και όλοι χόρευαν στα ίδια και στα ίδια τραγούδια μέχρι τελικής πτώσης! Αυτό όμως που μπορούσε να σε στείλει στο ψυχιατρείο... ήταν οι σφυρίχτρες!!! Ακούγονταν παντού και πάντα!!!
Overall... η πόλη είχε χρώμα, κέφι και πολύ χαμόγελο!! Ωραία ήταν...

*το πιο κεφάτο γκρουπ... by far... οι μαργαρίτες!!

Είδα + Άκουσα Michael Nyman

8:29 PM | 0 Comments


Πριν από 15 χρόνια περίπου η μουσική του Michael Nyman ήταν ένα μεγάλο μέρος της ζωής μου. Ήταν το soundtrack σε όλες τις σημαντικές στιγμές της περιόδου εκείνης... Και μετά ήρθε το live του... Καλοκαιράκι στο Λυκαβηττό και ο κόσμος λίγος... και μόνο μια τρελή (εγώ) να κλαίει σε όλο το δεύτερο μέρος όπου ο Nyman με την πολυμελή τότε ορχήστρα του έπαιζαν τα "Μαθήματα Πιάνου".
Μετά από τόοοσα χρόνια λοιπόν ο κύριος Nyman ήρθε πάλι στην Αθήνα, αυτή τη φορά στο θέατρο Badmington και με μικρότερη μπάντα. Κάθησε στο πιάνο του, με γυρισμένη την πλάτη στο κοινό, και μας καθήλωσε. Αυτή τη φορά έδωσε μεγαλύτερο βάρος σε άλλες συνθέσεις του με πολλά πνευστά και διαφορετικές μελωδίες από αυτές που έχουμε συνηθίσει στα "Μαθήματα Πιάνου" και το "Τέλος μιας Σχέσης". Χρειαζόσουν μόνο λίγα λεπτά για να σε παρασύρει στον κόσμο της μινιμαλιστικής μουσικής του...
Στο δεύτερο μέρος κάθησε και πάλι στο πιάνο του και χωρίς τη μπάντα του έπαιξε τα δύο υπέροχα θέματα από τα "Μαθήματα Πιάνου" που όσα χρόνια κι αν περάσουν, όσο κι αλλάξω μέσα μου κι έξω μου, δεν πρόκειται να τα ξεπεράσω ποτέ!

Πήγα Κρακοβία

10:40 PM | 4 Comments





"Κρακο... τι?? Τι είναι αυτό???" Αυτή ήταν η αντίδραση όλων όταν τους ανακοίνωσα το ταξίδι μου... Η Κρακοβία λοιπόν είναι μια όμορφη πόλη στην Πολωνία, που είδα στο Travel Planet και ξετρελάθηκα, που έχει απευθείας πτήση από Αθήνα και το εισιτήριο είναι πολύ φθηνό, που γενικά δεν την ξέρει πολύς κόσμος άρα δεν έχει πολλούς τουρίστες...
Τελικά ήταν πολύ πιο όμορφη απ'ότι περίμενα... γραφική πόλη με θαυμάσια αρχιτεκτονική, χαμογελαστοί άνθρωποι και απίστευτο nightlife!!
- Cloth Hall-Market Square: μια απίστευτη πλατεία που φαινόταν ακόμα πιο όμορφη με συννεφιά! Με καφέ και εστιατόρια παντού χωρίς να χαλάει πουθενά η αισθητική της πόλης, και με κεφάτους ανθρώπους που κυκλοφορούσαν ακόμα και πολύ αργά τη νύχτα!!
- Auswitz: νομίζεις ότι τα έχεις δει και τα έχεις ακούσεις όλα για το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο και τους Ναζί. Μέχρι που φτάνεις εκεί και είναι όλα τόσα ανατριχιαστικά και τρομακτικά που όταν μετά από 2 ώρες ξενάγησης, χαίρεσαι που είσαι ζωντανός...
-Kasimierz: το Γκάζι της Κρακοβίας! απίστευτα μαγαζάκια, φοβερά στέκια κι ένα φοβερό nightlife που ξεπερνάει ακόμα και το δικό μας!!
- Salt Mines: κατεβαίνεις 800 (ναι, 800!!) σκαλιά για να δεις τα απίστευτα πράγματα που έχουν φτιάξει τόσα μέτρα κάτω από τη γη.
- The Piano Rouge: καταπληκτικό μαγαζί, φοβερή τζαζ μουσική και super κοκτέιλ!

Ένα μικρό διαμάντι που χαίρομαι που ανακάλυψα... Σίγουρα θα ξαναπάμε! ε?


Είδα + Άκουσα Saint Etienne

9:21 PM | 0 Comments


*Φαίνεται ότι χρειάζεται να πάρεις άδεια για να μπορέσεις να γράψεις στο blog σου...

Τα βράδια που μελετούσες για εξετάσεις, άκουγες στο ραδιόφωνο τα τραγούδια των Saint Etienne. Τα πρωινά που ξυπνούσες και νόμιζες ότι όλη η ζωή είναι μπροστά σου, άκουγες στο ραδιόφωνο τα τραγούδια των Saint Etienne. Τα σαββατοκύριακα που έπινες χαλαρός τα καφεδάκια σου στην Κυψέλη, άκουγες τα τραγούδια των Saint Etienne.
Και μετά από χρόνια και ζαμάνια έρχονται στην Αθήνα και τρέχεις να τους δεις από κοντά. Και βαριέσαι... γιατί μπορεί η χαλαρή pop των Saint Etienne να είναι ιδανική συντροφιά σε πολλές φάσεις της ζωής σου, δεν λειτουργεί όμως το ίδιο και στο live...
Όλα ήταν χαλαρά και χαριτωμένα αλλά τίποτα το ιδιαίτερο που να σε συγκινήσει. Μόνο το encore μας ξεσήκωσε και μας έστειλε χαρούμενους σπίτια μας...

Ευρώπη γίναμε...

12:13 AM | 2 Comments

Σε κάθε πόλη του εξωτερικού που έχω ταξιδέψει, έχω χρησιμοποιήσει το μετρό. Υπάρχουν στάσεις παντού και λειτουργεί μέχρι αργά. Κατεβαίνεις στο κέντρο, πίνεις τα ποτάκια σου και παίρνεις το μετρό και γυρίζεις σπιτάκι σου. Στο Βερολίνο λειτουργεί 24ώρο, στη Μαδρίτη μέχρι τις 2.30, στο Παρίσι μέχρι τη 1, στη Νέα Υόρκη 24 ώρες και στη φτωχή Ελλαδίτσα αν πας στις 11.45 να βρεις μετρό... ίσως και να σταθείς τυχερός...
Κι έτσι αναγκάζεσαι να πάρεις το αυτοκίνητο, να ψάχνεις να παρκάρεις και να ζεις με το φόβο του αλκοτέστ γιατί ήπιες μερικές μπύρες παραπάνω...
Και το Σάββατο το βράδυ συνέβη το απίστευτο... για πρώτη φορά το μετρό λειτουργεί μέχρι τις 2.30!!! Και πήρα το μετρό, και πήγα συναυλία, και γύρισα στο Σύνταγμα, και αγόρασα εφημερίδες, και τσίμπησα κάτι, και πήρα το μετρό και γύρισα σπίτι στις 3!!!
Η ασφάλεια ήταν αυξημένη, οι κάμερες περίμεναν στις στάσεις για να καταγράψουν το γεγονός και οι πιο όμορφες φάτσες, απ' όλες τις χώρες που έχω ταξιδέψει, έκαναν βόλτες χωρίς να ταλαιπωρούνται!!! Πάντα τέτοια!!!

Ο καλύτερός μου φίλος

11:11 AM | 1 Comments

Πριν από δέκα ακριβώς χρόνια γνώρισα τον καλύτερό μου φίλο. Ένα τίτλο που του φόρτωσα χωρίς ποτέ να τον ζητήσει, ποτέ να τον αποδεχθεί, ποτέ να τον γουστάρει.
Σε αυτά τα χρόνια τού φορτώνω μόνιμα τύψεις που δεν μπορεί να αντεπεξέλθει στο ρόλο του και φορτώνω τον εαυτό μου θλίψη που δεν έχω κάποιον να με στηρίξει όταν το χρειάζομαι.
Μπορεί λοιπόν η φιλία μας να μην είναι ιδανική, σημασία όμως έχει ότι είχα την ευκαιρία να γνωρίσω από κοντά έναν εξαιρετικά ταλαντούχο άνθρωπο, ένα μεγάλο χαμόγελο ακόμα και στα δύσκολα, ένα καθαρό χαρακτήρα απαλλαγμένο από κόμπλεξ και συμπλέγματα, ένα θετικό πνεύμα...
Μετά από μια ολόκληρη δεκαετία ήρθε η ώρα να τον απαλλάξω από τον ηλίθιο τίτλο που του φόρτωσα και να τον αφήσω ελεύθερο. Ελεύθερο ν’ αποφασίσει ο ίδιος τον τρόπο που θα υπάρχει στη ζωή μου. Χωρίς προσδοκίες, χωρίς στήριξη, χωρίς τύψεις.

Busy day

3:29 PM | 1 Comments



Μετά από μια τέτοια δύσκολη εβδομάδα, χρειαζόμουν κάτι δυνατό για το σαββατοκύριακο. Δεν ήξερα όμως τι ακριβώς...
Αποφασίζω να κατέβω στο κέντρο με σκοπό να αγοράσω οδηγούς για το νέο μου ταξιδιωτικό προορισμό. Λίγο πριν φύγω από το σπίτι, βλέπω στην τηλεόραση έκτακτο δελτίο για επεισόδια στο κέντρο. Φτου!!
Δεν πτοούμαι όμως... κλείνω την πόρτα και φτάνω στα πλησιέστερα Starbucks. Παραγγέλνω τα γνωστά και χαμογελάω στους μελλοντικούς συναδέλφους μου. Μισή ώρα αργότερα φτάνω στο τραμ. Παρκάρω και πηγαίνω στη στάση. Μετά από μια ώρα περίπου είμαι στο Σύνταγμα.
Κατηφορίζω την Πανεπιστημίου και μοιάζει να είναι Δεκαπενταύγουστος. Αυτοκίνητα δεν υπάρχουν πουθενά, τα μαγαζιά έχουν κατεβάσει τα ρολά αλλά παραμένουν ανοιχτά (γιούπι!).
Μπαίνω στον Ελευθερουδάκη και πηγαίνω καρφωτή στον 7ο όροφο... τον παράδεισο του ταξιδιώτη. Κάθε φορά θέλω να ταξιδέψω παντού, να πάρω βιβλία για κάθε γωνιά του πλανήτη... αλλά τελικά αρκέστηκα σε 3 βιβλία...
Συνεχίζω να κατηφορίζω την Πανεπιστημίου και τα δακρυγόνα έχουν αρχίσει να έχουν επίδραση στα μάτια μου. Φωτιές, κλούβες και τα συναφή και στρίβω στη Σταδίου. Μπαίνω φυσικά στα H&M, μπαινοβγαίνω στα χωρίς κόσμο δοκιμαστήρια, πληρώνω και πηγαίνω προς Ψυρρή μεριά γιατί έχω πεθάνει από την πείνα!!
Και που να πάμε??? Κάνω μια στάση στο Cosa Nostra αλλά ο σερβιτόρος με αγριοκοιτάζει και μου λέει: έκλεισε η κουζίνα!!! Καλά ντε!!! This is Greece, you know???
Αλλαγή πορείας και φτάνουμε στο Kuzina του Θησείου. Μου αρέσει πολύ αυτό το μαγαζί... Ωραία και απλή διακόσμηση, ωραίος φωτισμός, ωραία μουσική, χαμογελαστό προσωπικό. Ακόμα κι όταν δημιουργήθηκε πρόβλημα το τραπέζι μας, το τακτοποίησαν αμέσως. Οι κροκέτες ρυζιού με μοτσαρέλα ήταν εξαιρετικές. Τα σκαλοπίνια με την κάπαρη ήταν πολύ καλά, αλλά να πω την αλήθεια μου αρέσε περισσότερο όταν δοκίμασα το διπλανό πιάτο... το χοιρινό με το δεντρολίβανο κι ένας πουρές... super!
Και τώρα τι κάνουμε??? Μήπως να πηγαίναμε θέατρο??? Ανοίγω το Αθηνόραμα και ψάχνω το κοντινότερα θέατρα γιατί φυσικά βαριόμασταν να περπατήσουμε. Ο κλήρος πέφτει στο "Σ'αγαπώ, σε λατρεύω, χωρίζουμε!". Δεν ξέρω γιατί, αλλά κάθε, μα κάθε φορά, που πηγαίνω η ίδια στο ταμείο ν' αγοράσω εισιτήρια μας βάζουν πρώτη ή δεύτερη σειρά!! Οι εξηγήσεις είναι πολλές: βαριούνται οι ταμίες να δίνουν την πρώτη σειρά στις μεσήλικες κυρίες με γούνες, οι ηθοποιοί προτιμούν να βλέπουν νέα πρόσωπα μπροστά τους, τους ξεγελάει η φάτσα μου και νομίζουν ότι δίνουν την πρώτη σειρά σε αξιόπιστα άτομα??? who knows...
Για να περάσει η ώρα μέχρι ν' αρχίσει η παράσταση... κάθομαι σε ένα φοβερό καφέ στην Σαρρή (δεν συγκράτησα το όνομά του). Μοναστηριακό ντεκόρ, γοτθικές καρέκλες, μουσικές τύπου Cosmos 93.6 με ολίγον από Αλέξανδρο Χριστόπουλο και ωραία σοκολάτα.
Η ώρα όμως έχει περάσει και μπαίνω στο θέατρο Εμπορικόν. Ωραία διαρύθμιση και πολύ άνετα καθίσματα!!! Το έργο είχε αστείες στιγμές αλλά δεν έβγαζε εκβιαστικά το γέλιο. Χαριτωμένοι διάλογοι, ωραία μουσική και πολύ καλοί οι στίχοι της Λίνας Νικολακοπούλου στα τραγούδια. Η καλύτερη ερμηνεία by far της Βίκυς Σταυροπούλου που δεν φοβάται να τσαλακωθεί και να χαρίσει απλόχερα τον εαυτό της. Ο Χρήστος Χατζηπαναγιώτης πολύ καλός, ο Πυγμαλίων θεωρώ ότι είναι φοβερό ταλέντο, ενώ ο Μέμος Μπεγνής είχε τελικά εξαιρετική φωνή!! Η Βάσω Γουλιελμάκη ήταν έκπληξη. Κατάφερε να μπει και να βγει σε ρόλους με μεγάλη ευκολία. Η Τζίνα Αλοιμόνου δεν ήταν κακή, αλλά μπροστά στην ερμηνευτική γκάμα των υπολοίπων έμοιζε να είναι ο πιο αδύναμος κρίκος. Και μερικές φορές και παράφωνη!! Έχει δρόμο ακόμα... Αλλά κούκλα! Δύο μέτρα πόδι!!
Το έργο ήταν συμπαθητικό... μερικές φορές πολύ αμερικάνικο... πιο όμορφη στιγμή... ο Μέμος Μπεγνής να τραγουδάει στην "γριά" Τζίνα Αλοιμόνου...
Μετά το θέατρο, ήρθε η ώρα για ποτάκι... Τα σοκάκια στου Ψυρρή είναι γεμάτα, τα μπαράκια είναι γεμάτα κι εμείς δοκιμάζουμε την τύχη μας στο Vames. Τεράστιο μαγαζί κι ευτυχώς καθαρά ποτά... παιδιά please λιγότερα παγάκια στο ποτήρι!!
Και ξάφνου, όρεξη για γλυκό!! Ποιος να το περίμενε????
Ξανά έξω στα δρομάκια του Ψυρρή με άπειρο κόσμο να μπαινοβγαίνει στα μαγαζιά... so this is living!!!
Καθόμαστε στα "Σερπέτια". Ο χαμογελαστός κύριος του μαγαζιού περιγράφει τα γλυκά και μου τρέχουν τα σάλια. Μέσα στη ζαλάδα μου και το σάκχαρό μου στο πάτωμα, διαλέγω τη μπισκοτόπιτα. Από κάτω μπισκότο, σοκολάτα κι από πάνω κρέμα χτυπημένη με σαφράν... τα λόγια είναι περιττά... απλά τέλειο!!!
Έπρεπε όμως να κάψω όλες τις θερμίδες... στριμώχνομαι μέσα στο πλήθος στου Ψυρρή... προσπερνώ τα βρώμικα που μου έχουν σπάσει τη μύτη (τι λαιμαργία Θεέ μου...) και ανηφορίζω την ερημωμένη Ερμού. Χαζεύω με την ησυχία μου τις βιτρίνες και δίνω κέρματα στους πλανόδιους μουσικούς.
Φτάνω στο Σύνταγμα κι αγοράζω εφημερίδες ανάλογα με τις ταινίες που προσφέρουν... αλλιώς ποιος ο λόγος?? Μπαίνω στο τραμ, κλείνω τα μάτια μου και το "ταξίδι" της επιστροφής αρχίζει...
Γύρω στις 3.30 είμαι σπίτι μου, κάτω από το πάπλωμα... κλείνω το φωτιστικό στο κομοδίνο και πλέον δεν θυμάμαι τίποτα απ'όσα συνέβησαν τις προηγούμενες ημέρες... καληνύχτα.

About