ΧαΧα!!

7:10 PM | 4 Comments



Έπεσαν τα καράβια σου έξω? Γκρεμίστηκε ο κόσμος σου?
Δες αυτό το videaki και θα πεθάνεις από τα γέλια!! Όσες φορές κι αν το δεις...
Δες όμως και το original για να καταλάβεις καλύτερα...






Δεν...

12:47 AM | 4 Comments

Ώρα 9 το βράδυ. Κάνω shut down στον υπολογιστή, κλείνω το φως στο γραφείο και σπρώχνω την πόρτα, καληνυχτίζοντας το φύλακα. Κατηφορίζω το δρόμο και χαζεύω τα γιασεμιά που έχουν ανθίσει στο κήπο του διπλανού σπιτιού. Μπαίνω στο αυτοκίνητο και οδηγώντας προς το σπίτι σκέφτηκα... δεν είναι ζωή αυτό που ζούμε κοπελιά...

Μαθήματα

1:29 AM | 7 Comments

Κλασική ατάκα και την έχουμε πει όλοι μας: “Μαθαίνουμε από τα λάθη μας”. Μετά από χιλιάδες όμως λάθη, συνειδητοποίησα ότι τελικά τίποτα δεν μαθαίνουμε...
Διαγράφουμε μια πορεία, κάνουμε λάθη, τρωμε τα μούτρα μας και γυρίζουμε πάλι στην εκκίνηση. Και μπορεί στο επόμενο ξεκίνημα να παρεκκλίνουμε ολίγον της αρχικής πορείας, αλλά στην ουσία καταλήγουμε στο ίδιο αδιέξοδο. Κι ας το έχουμε αναλύσει μέχρι αηδίας κι ας έχουμε, υποτίθεται, ανακαλύψει τι κάνουμε λάθος. Ξεκινάμε ξανά με σιγουριά και αυτοπεποίθηση ότι αυτή τη φορά όλα θα είναι διαφορετικά, αλλά τελικά το αποτέλεσμα είναι το ίδιο... Πάρ΄το απόφαση κοπελιά, στην ουσία τίποτα δεν μαθαίνουμε...


Glorious - Natalie Imbruglia

9:31 PM | 0 Comments



Μέσα στη μαυρίλα και τους τέσσερις τοίχους του γραφείου, εμφανίζεται ένα χαρούμενο τραγούδι με αισιόδοξους στίχους που σου αλλάζει τη διάθεση στην στιγμή!
Walking down the Frith Street
Dawn is creeping up on me
Some girls tears in a taxi
Five o'clock shadows drinking coffee

So this is what it feels like
This is how it feels, now I'm finally smiling on the inside
This is what it looks like
This is how it looks from the outside staring in

And it's glorious just to laugh like us
And the world will turn, it'll never stop
'Cause I've got nothing to hide
And we've got nothing to lose, oh yeah

And it's glorious, and it's all I see
On a day like this you know it's meant to be
Now i've got nothing to find
And I've got nothing to lose but you
And it's glorious

Drinking wine back in my house
Remember someone said your name
I somehow lost the conversation
I've fallen a million miles away

So this is what it feels like
This is how it feels when you're finally walking on the inside
This is what it looks like

This is how it looks from the outside staring in

And it's glorious just to laugh like us
And the world will turn, it'll never stop
'Cause I've got nothing to hide
And we've got nothing to lose, oh yeah

And it's glorious, and it's all I see
On a day like this you know it's meant to be
'Cause I've got nothing to hide
And I've got nothing to lose but you

Keep wanting a little, a little more
Keep walking, keep walking
Keep getting a little, a little more
Keep running, keep running

Oooooh, walking down the Frith Street...

And it's glorious just to laugh like us
And the world will turn, will never, never stop
'Cause I've got nothing to hide
And we've got nothing to lose, oh yeah

And it's glorious, and it's all I see
On a day like this I know it's meant to be
'Cause I've got nothing to find
And I've got nothing to lose but you
And it's glorious






Το φιλί της ζωής

8:58 PM | 3 Comments



Από όλους τους... αστέρες της εγχώριας showbiz, η Παπαρίζου είναι η μόνη που πραγματικά έχει άστρο... Να που μερικές φορές η δουλειά είναι ευχάριστη...

Καράβι που κυλάει στα νερά
γλυκός προορισμός η φυλακή σου
κι αν πήγαινα αλλού, σ΄άλλη στεριά
με μάγεψε το βλέμμα της ψυχής σου
Και άφησες τα δώρα στ΄ανοιχτά
δεν είχες να τα δώσεις πουθενά

Στο χείλος της καταστροφής
μου δίνεις το φιλί της ζωής
και πάω εκεί που πας κι εσύ καρδιά μου
Στο πέλαγος της ανοχής
μου δίνεις το φιλί της ζωής
νησί εγώ νησί κι εσύ στεριά μου

Μη φύγεις μη τρέξεις σε θέλω ν΄αντέξεις
μέχρι να λύσω δεσμά
Μη φύγεις μη τρέξεις σε θέλω ν΄αντέξεις
μέχρι ν΄ανοίξω φτερά

Ο ήλιος σε φιλάει στην κουπαστή
σε ξέρω τόσο λίγο μα πεθαίνω
να βλέπω στη μεγάλη μας στιγμή
τα χρόνια που ήμουν κάστρο πορθημένο

Μυστήριο που o έρωτας χτυπά
εκεί που δε τον ψάχνεις πουθενά

Στο χείλος της καταστροφής
μου δίνεις το φιλί της ζωής
και πάω εκεί που πας κι εσύ καρδιά μου
Στο πέλαγος της ανοχής
μου δίνεις το φιλί της ζωής
νησί εγώ νησί κι εσύ στεριά μου

Μη φύγεις μη τρέξεις σε θέλω ν΄αντέξεις
μέχρι να λύσω δεσμά
Μη φύγεις μη τρέξεις σε θέλω ν΄αντέξεις
μέχρι ν΄ανοίξω φτερά

? Birthday

7:32 PM | 4 Comments


Τα φετινά γενέθλια είναι:
Fatty birthday γιατί παραμένω χοντρή.
Grumpy birthday γιατί θα δουλεύω μέχρι τις 12 το βράδυ, ακόμα και την ημέρα των γενεθλίων μου.
Unhappy birthday γιατί γίνομαι ακόμα πιο γριά
Angry birthday γιατί μετά από τόοοοοσα χρόνια παραμένω ηλίθια και ρομαντική

Και πίνω μπύρες... στο Μόναχο!!

10:29 PM | 3 Comments











Τι? Το Μόναχο είναι καταθλιπτικό όπως το Βερολίνo? Οι Γερμανοί είναι μουτρωμένοι? Αρνούνται να μιλήσουν αγγλικά? Εμείς οι Έλληνες πίνουμε πολύ? Μόνο εμείς οι μεσογειακοί τύποι ξέρουμε να διασκεδάζουμε?
Χαχα γελάσαμε και σήμερα...
Στο Μόναχο είδα έναν υπέροχο ήλιο και ένα ακόμα πιο υπέροχο φεγγάρι. Μίλησα με πολλούς χαρούμενους Γερμανούς και ανταλλάξαμε mail. Πήγα στη Νέα Πινακοθήκη και είδα Βαν Γκογκ, Γκωγκέν και Μονέ. Περπάτησα στους υπέροχους δρόμους τους και άκουσα να παίζουν τζαζ στους δρόμους. Ήπια άπειρα λίτρα μπύρας και μέθυσα... πολύ!! Ανέβηκα για πρώτη φορά στη ρόδα και δεν θυμάμαι τίποτα!! Αφού φτάσαμε στο ξενοδοχείο... μπράβο μας!
Και του χρόνου στο Oktoberfest!! Εντάξει?

Παύση

11:16 PM | 5 Comments

Όλοι βιάζονται να τρέξουν προς την έξοδο. Σε σπρώχνουν, σε ποδοπατάνε και σε παραγκωνίζουν μόνο και μόνο για να βγουν πρώτοι έξω.
Κι εσύ πατάς pause. Όλα τρέχουν σε fast forward κι εσύ κάνεις παύση. Παύση σε όλα. Στέκεσαι ακίνητος και δεν κάνεις τίποτα. Ούτε ένα βήμα πίσω, ούτε μπροστά.
Τι γίνεται όμως όταν πρέπει να ξαναπατήσεις το play?

Είδα Sakis live

9:39 PM | 11 Comments




Ο Σάκης είναι ιδέα. Πάει και τελείωσε. Η ιδέα του τέλειου αρσενικού. Που είναι κούκλος, που σου χαμογελάει με το τελειότερο χαμόγελο, που σου φωνάζει ότι σ΄αγαπάει, που σου τραγουδάει "Υπήρχες πάντα μέσα στη ψυχή μου"...
Και φέτος ο Χ. μού το υποσχέθηκε. Φέτος θα με πήγαινε να δω τον Σάκη. Μετά το περσυνό στήσιμο άλλωστε, δεν είχε άλλη επιλογή. Δώσαμε λοιπόν ραντεβού στον Λυκαβηττό. Θα πηγαίναμε νωρίς για να γλιτώσουμε την ταλαιπωρία.
Ο Χ. έφτασε νωρίς, κάθησε στο παγκάκι, αγνάντευε τη θέα και με περίμενε... για 2 ολόκληρες ώρες!! Γιατί άργησα να φύγω από τη δουλειά, γιατί έπεσα σε μποτιλιάρισμα, γιατί δεν με άφησαν ν΄ανέβω πάνω, γιατί δεν έβρισκα να παρκάρω... γιατί αναγκάστηκα ν΄ανέβω τον Λυκαβηττό με τα πόδια, γιατί είμαι γριά και αγύμναστη και γιατί δεν αξίζει τόση ταλαιπωρία και να τον χαίρεται η Κάτια!!
Η ταλαιπωρία ξεχάστηκε όταν τα φώτα χαμήλωσαν και ο Σάκης εμφανίστηκε στην σκηνή. Όλα γύρω σου γυρίζουν... άρχισε να τραγουδάει και το κοινό παραληρούσε... Σάκηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηη
Και ο Σάκης άψογος από κάθε άποψη. Γεμάτος ενέργεια, κέφι, χαμόγελα και από κορμί... αχ!
Και είπε όλες τις κομματάρες που κλαίγαμε παλιά... Δεν έχει σίδερα η καρδιά σου, Υπήρχες πάντα, Σε θέλω σαν τρελός, Σ΄έχω ερωτευθεί...
Και το στήσιμο στην σκηνή, επίσης άψογο. Οι χορεύτριες του "So you think you can dance" πολύ καλές και πανέξυπνη η αλλαγή των ρούχων του Σάκη που παρέπεμπε σε προηγούμενα look του...

Ο Σάκης είναι ιδέα. Πάει και τελείωσε.

The Fountain experience

10:24 PM | 8 Comments



Έχουν περάσει 2 εβδομάδες από το τότε που είδα την ταινία. Ήταν Σάββατο βράδυ κι αποφάσισα να τη βγάλω στον καναπέ, βλέποντας dvd μέχρι το πρωί.
Ο αδερφός μου μού πρότεινε να δω το "The Fountain", γεγονός ανησυχητικό αλλά εγώ δεν πτόηθηκα. Την νοίκιασα κι άρχισα να την βλέπω αργά το βράδυ...
Συγκλονίστηκα... προβληματίστηκα... έκλαψα... κι "έθαψα" την ταινία μέσα μου, μέχρι που ανακάλυψαμε με τον Μ. ότι είδαμε την ταινία την ίδια μέρα και την ίδια ώρα!!
Συζητούσαμε για ώρες για το νοημά της, για τα ελαττώματά της, για τις επιρροές της πάνω μας... δεν είναι αυτά χαρακτηριστικά μιας εξαίσιας ταινίας?
Η ταινία αυτή δε χωράει περιγραφές, ούτε κριτικές... είτε θα βαρεθείς και θα τη μισήσεις, είτε θα εισβάλει μέσα σου και θα σε επηρεάσει για πολλές πολλές εβδομάδες...

Με την πόρτα ανοιχτή...

11:59 PM | 2 Comments

Στην έκτη δημοτικού υπήρχε στη ζωή μου ο Γιάννης. Από τα πιο δημοφιλή παιδιά του σχολείου που πάντα μου χαμογελούσε στα διαλείμματα. Μια Κυριακή μεσημέρι είμαι με τις φίλες μου στην πλατεία. Ο Γιάννης με πλησιάζει και μου κάνει την κρίσιμη ερώτηση: Θέλεις να τα φτιάξουμε? Εγώ απάντησα ναι, και όλα ήταν εντάξει. Ήμουν το κορίτσι του Γιάννη... μου έπιανε που και που το χέρι... με έπαιρνε τηλέφωνο στο σπίτι, μου έκανε δώρο στα γενέθλιά μου... και μετά βαρέθηκα. Ένα μεσημέρι λοιπόν που ήρθε να με πάρει από το σχολείο (εκείνος πήγαινε γυμνάσιο) του ανακοίνωσα ότι θέλω να τα χαλάσουμε. Και κάπως έληξε η σχέση μου με τον Γιάννη. Ούτε αναλύσεις, ούτε δράματα, ούτε εξηγήσεις... έτσι απλά.
Αυτή την σχέση θυμήθηκα όταν ο Χ. μου είπε ότι αν και χωρισμένος, αφήνει την πόρτα ανοιχτή στην πρώην. Γιατί άραγε αφήνουμε την πόρτα ανοιχτή? Γιατί όταν χωρίζουμε θέλουμε να πιστεύουμε ότι δεν είναι οριστικό? Χωρίζουμε τελικά από πείσμα ή επειδή έχουμε εξαντλήσει όλες τις πιθανότητες? Στο δημοτικό έλεγες “θέλω να τα χαλάσουμε” κι έληγε η υπόθεση. Τι άλλαξε? Δεν λέμε πια αυτό που πραγματικά αισθανόμαστε? Λέμε “θέλω να φύγεις”, ενώ στην ουσία θέλουμε να πούμε “μείνε”? Λέμε ότι “υπάρχει ελπίδα για μας” ενώ στην πραγματικότητα ξέρουμε πολύ καλά ότι δεν μπορούμε να γυρίσουμε πίσω?
Μήπως θέλουμε να κρατηθούμε από κάτι που ξέρουμε από καιρό ότι έχει τελειώσει?
Δεν ξέρω τι ισχύει στην περίπτωση του Χ. ... με έκανε όμως να σκεφτώ σε αντίστοιχες περιπτώσεις... αφήνω την πόρτα ανοιχτή?
Μάλλον γκρεμίζονται όλα και δεν υπάρχει καν πόρτα...



Β΄ Εθνική

8:41 PM | 7 Comments

Φταίνε οι άλλοι που νιώθεις δεύτερος ή απλά είσαι?

Η ελληνική showbiz σε αριθμούς

6:01 PM | 4 Comments


Μετά από εκτεταμένες έρευνες σε πολλά στούντιο φωτογράφησης, καμαρίνια, meeting rooms, τηλέφωνα, emails και πίστες σκυλάδικων κατέληξα στα παρακάτω συμπεράσματα.
Η ελληνική showbiz αποτελείται από:

- 100 καλλιτέχνες
- 100 ψωνάρες
- 80 άφωνους
- 70 σκυλιά ατάιστα
- 1 manager
- 5 στυλίστες
- 2 make up artists
- 1 κομμώτρια (που τις χτενίζει όλες το ίδιο!)
- 15 μούλους (υπάλληλους δισκογραφικής εταιρείας)
- 3 φωτογράφους
- 5 συνθέτες
- 2 στιχουργούς
- 1 σχεδιαστή μόδας και τον σκύλο του!
- 200 παρατρεχάμενους των καλλιτεχνών
- 5 παραγωγούς
- 3 γραφίστες
- 2 στούντιο ηχογραφήσεων
- 3 νονούς της νύχτας
- 13 παρατρεχάμενους των νονών της νύχτας


Που πας ρε καραμήτρο να σπάσεις το κατεστημένο? Κάτσε σε μια γωνία και γέλα με τα χάλια τους...

Δείξε μου...

12:08 AM | 5 Comments

... τον φίλο σου για να σου πω ποιος είσαι, λέει η παροιμία. Ισχύει τελικά αυτό? Κρίνονται οι άνθρωποι βάση αυτών που επιλέγουν να έχουν στη ζωή τους? Ισχύει άραγε και στη περίπτωση των ερωτικών συντρόφων?
Μόλις γύρισα από το σπίτι του Μ. Μου αποκάλυψε ότι εδώ και 6 μήνες βγαίνει με μια πιτσιρίκα 19 ετών. So far, so good, σκέφτηκα. Και τι έγινε που υπάρχει μεγάλη διαφορά ηλικίας? Συμβαίνει και στις καλύτερες οικογένειες. Been there... done that.
Όταν όμως η πιτσιρίκα χτύπησε την πόρτα και μπήκε μέσα, έμεινα με το στόμα ανοιχτό! "Ένιωσα ένα ξαφνικό πόνο στον φρονιμίτη μου", δικαιολογήθηκα... Συνέχιζα όμως να κοιτάζω επίμονα μια πιτσιρίκα, ντυμένη σαν να πηγαίνει στον Πλούταρχο, η οποία μου μιλούσε στον πληθυντικό!!
Γνωριζόμαστε 5 χρόνια με τον Μ. Περίμενα λοιπόν να ανοίξει την πόρτα μια πιτσιρίκα μεν, αλλά ένα έξυπνο μουτράκι που θα μπορούσε να κινήσει το ενδιαφέρον ενός έξυπνου άντρα που παίζει τζαζ κι έχει απίστευτο χιούμορ. Ένα one night stand με την fan του Θάνου Πετρέλη το καταλαβαίνω... αλλά σχέση με το κοριτσάκι με το φουσκωτό μαλλί και τη λαμέ σκιά στο μάτι?
Κρινόμαστε τελικά βάση του γκόμενου ή της γκόμενας που έχουμε δίπλα μας?

Overpowered - Roisin Murphy

9:53 PM | 1 Comments



το καινούργιο κόλλημα για να αντέξουμε την επιστροφή από τις διακοπές...

Πήγα Provence

8:40 PM | 4 Comments








Ένα εξώφυλλο περιοδικού γεμάτο λεβάντες, ήταν αρκετό για να με πείσει: Θα πάμε Προβηγκία!!!
Το αεροπλάνο προσγειώθηκε στην Μασσαλία, το αυτοκίνητο μας περίμενε στο αεροδρόμιο και η περιπέτεια άρχισε...

Marseille
Φτάνοντας εκεί και βράδυ και ψάχνοντας απεγνωσμένα για το ξενοδοχείο, τα νεύρα είχαν γίνει τσατάλια και η Μασσαλία φαινόταν άσχημη και παρακμιακή. Το επόμενο πρωί, με τη βοήθεια ενός κρουασάν και μιας βόλτας στο λιμάνι... οι εντυπώσεις άλλαξαν. Το κέντρο της πόλης είναι γραφικό αλλά με πολύ κίνηση και αρκετή φασαρία... πάμε γι΄άλλα!

Arles
Κεραυνοβόλος έρωτας! Στενά σοκάκια, γαλήνη, υπέροχα κρασιά, ωραία μαγαζάκια... φανταστικά!! Μια μικρή πόλη για να ζωγραφίσεις, να γράψεις βιβλίο, να συνθέσεις μουσική... ή τουλάχιστον να πιεις κρασί μέχρι τελικής πτώσεως! Εγώ τελικά διάλεξα το τελευταίο... Σε εκείνο το μπιστρό έφαγα την καλύτερη πάπια που έχω φάει ποτέ!

Gordes
Ένα κουκλίστικο χωριό! Η πιο σικ περιοχή της Προβηγκίας με φοβερή ατμόσφαιρα και τέλεια εστιατόρια!! Για να βρούμε όμως τραπέζι στήναμε ολόκληρο στρατηγικό σχέδιο! Highlight: το φοβερό σουφλέ (με κρασί φυσικά) και οι μουσικές τριών cool πιτσιρικάδων... Τελικά υπάρχουν και ωραίοι Γάλλοι?

Avignon
Περίμενα ότι θα δω μια αδιάφορη πόλη γεμάτη τουρίστες. Τουρίστες είδα βέβαια, αλλά η πόλη μοιάζει με παραμύθι!! Ευτυχώς που τα μαγαζιά ήταν κλειστά όταν πήγαμε, γιατί θα έπαιρνα και τρίτη βαλίτσα!

Rousillon
Ένα πολύχρωμο χωριό, γεμάτο ζωή! Και η σάλτσα στο ψάρι... γαμεί!!

Carpentras
Η μεγάλη απογοήτευση του ταξιδιού. Αν και η μεγαλύτερη πόλη της περιοχής, δεν κυκλοφορούσε άνθρωπος στους δρόμους!! Ανακαλύψαμε όμως το τελειότερο εστιατόριο και ήπιαμε τα τελειότερα κρασιά!! Αριστούργημα!!! Chez Serge και ξερό ψωμί!

Sault
Επιτέλους λεβάντες! Μια απίστευτη διαδρομή, ένα φοβερό ξενοδοχείο και ένα συναρπαστικό πανηγύρι λεβάντας ανήμερα το 15γουστο! Όλα μωβ!! Highlight: το πικνικ στην εξοχή και τα συγκρουόμενα!!

Aix En Provence
Ένα μικρό Παρίσι! Επιτέλους μπορούμε να φάμε στις 11 το βράδυ και να πιούμε μέχρι το πρωί! Ρε παιδιά, πετάμε το πρωί!! Κύριε Γ. μετακομίζω!!

Μια όμορφη χώρα, μια κουκλίστικη περιοχή, πολλά κρασιά!!!!!

Lost & Found

11:41 AM | 6 Comments

Μετά από τόσα ταξίδια στο εξωτερικό, θα μου συνέβαινε κι αυτό... Είμαι στον ιμάντα 3 και περιμένω τις βαλίτσες μου... και περιμένω... και περιμένω...
Ο ιμάντας γυρίζει, ο κόσμος παίρνει τις βαλίτσες του κι εγώ περιμένω... και περιμένω... Η ώρα περνάει κι έχω μείνει εγώ και μια παρέα γάλλων με σακίδια στους ώμους... Και η οθόνη γράφει... ΤΕΛΟΣ... τι έγινε ρε παιδιά??
Πηγαίνω στην "Αναζήτηση αποσκευών". Μια κοπέλα που μισεί την άτιμη την κοινωνία που της φέρθηκε τόσο βάναυσα και την έβαλε πίσω από τον γκισέ, μου λέει απαξιωτικά: πάρτε τηλέφωνο εκεί να σας εξυπηρετήσουν και μου δείχνει ένα κόκκινο τηλέφωνο. Ξέρετε της λέω δειλά δεν θέλω να πάρω τον Μπους στην Αμερική... τις βαλίτσες μου ψάχνω! Η κοπέλα με αγριοκοίταξε κι εγώ σήκωσα το κόκκινο ακουστικό και πήρα το νούμερο. Καμία ανταπόκριση. "Μην ανησυχείτε θα το σηκώσουν" μου λέει η βαριεστημένη κοπέλα. Ναι, αλλά πότε? Σήμερα? Τα Χριστούγεννα?
Τελικά ακούγεται μια φωνή από την άλλη άκρη της γραμμής. Δεν ήταν ο Μπους. Μια βαριά φωνή αλά Σπύρος Καλογήρου μου λέει: μισό λεπτό κοπελιά... θα έρθει κάποιος να σας βοηθήσει.
Μερικές εκατοντάδες μισά λεπτά αργότερα, μια κοπέλα που επίσης μισεί την κοινωνία και με μουστάκι, έρχεται πίσω από τον γκισέ και αρχίζει τις ερωτήσεις. Πως ήταν οι βαλίτσες? Τι μάρκα? Τι είχαν μέσα? Πόσα κιλά είστε?? (Δεν το ρώτησε αυτό... αλλά λέμε τώρα...)
Όση ώρα της απαντούσα εκείνη χτυπούσε αργά και βασανιστικά τα πλήκτρα του υπολογιστή. Σκίζει κι ένα μπακαλόχαρτο και μου λέει: Γράψτε εδώ τα στοιχεία σας... Μετά μου δίνει ένα άλλο μπακαλόχαρτο και λέει: εδώ είναι το τηλέφωνο της αεροπορικής εταιρείας κι εδώ το file reference για τις βαλίτσες. Θα σας τις στείλουμε σπίτι... γεια σας!
Και τώρα? Τι κάνω τώρα?
Με την τσαντούλα μου ανά χείρας, μπαίνω στο ταξί. Ο ταξιτζής μου λέει: δεν έχετε βαλίτσες για το πορτ μπαγκάζ? Όχι, τις έχασα!
Την επόμενη μέρα κι αφού είμαι στο σούπερ μάρκετ κι αγοράζω καινούργια οδοντόβουρτσα χτυπάει το κινητό μου:
- Παρακαλώ
- Ο κύριος Μ?
- Σας ακούγομαι για κύριος?
- ΩΩΩ χίλια συγνώμη έχετε δίκιο... μια τόσο γλυκιά φωνή... έχασα τα λόγια μου...
- (άσε ρε τι μαλακίες και λέγε: που είναι οι βαλίτσες?)
- έχω την βαλίτσα σας εδώ... να σας την στείλω?
- (όχι κράτα την!) Ναι φυσικά!
- ναι, αλλά πήρα και στο σταθερό που δώσατε και δεν απαντάει κανείς.
- Μην ανησυχείτε... θα πάω στο σπίτι και θα περιμένω...
- δηλαδή θα απαντήσετε στο σταθερό?
- (oh god!) ναι!!!!!!!!!!!!!!!!!! αλήθεια γιατί μόνο μια βαλίτσα?
- εμένα κοπελιά για μια βαλίτσα μου είπαν...
Μια ώρα αργότερα η βαλίτσα ήταν στο σπίτι. Μετά όμως από το τηλεφώνημα στην αεροπορική... είχα χάσει τις ελπίδες μου για τη δεύτερη βαλίτσα. Άρχισα να αναπολώ τα παπούτσια μου... τα καπελάκια μου... ακόμα και τα καλλυντικά μου! Πως γίνεται να δενόμαστε τόσο με υλικά αγαθά?
Την επόμενη μέρα στις 9 το πρωί χτυπάει το σταθερό. Και ξαναχτυπάει... Με τα πολλά το σηκώνω.
- Ναι
- Καλημέρα, συγνώμη σας ξύπνησα αλλά η φωνή σας παραμένει γλυκιά...
- (εγώ όμως καθόλου!) έχουμε καλά νέα?
- σε 15 λεπτά η βαλίτσα σας θα είναι στο σπίτι σας!
Τέλος καλό, όλα καλά!!

Au revoir!!

7:22 PM | 6 Comments



Γέμισα βαλίτσες, αγόρασα ρούχα (2 νούμερα μικρότερα! γιούπι!) πήρα κασέτες για την κάμερα, έφτιαξα cd με γαλλικά τραγούδια, έβαλα τους χάρτες στην τσάντα και είμαι έτοιμη για νέες γαλλικές περιπέτειες!!
Καλές διακοπές να έχουμε!!

*το παραπάνω τραγούδι είναι το τραγούδι που θα μας συνοδεύσει στις βόλτες μας στην Προβηγκία! Όλα γύρω σου γυρίζουν... Καιρός να μάθουν οι γάλλοι τον Σακής!

Είδα George Michael

7:30 PM | 2 Comments






Υπάρχει ένα αξίωμα που δεν μπορεί κανείς να αμφισβητήσει: Ό,τι λατρέψεις στην εφηβική σου ηλικία, δεν το ξεπερνάς ποτέ!!
Όταν λοιπόν έμαθα ότι επιτέλους ο George έρχεται στην Αθήνα, έβγαλα εισιτήριο περισσότερο για να τιμήσω τα εφηβικά μου χρόνια, παρά γιατί περίμενα ότι θα ζήσω κάτι συγκλονιστικό.
6 η ώρα το απόγευμα και είμαι ήδη στην είσοδο του Ολυμπιακού Σταδίου. Η κατάσταση με το parking είναι ιδιαίτερα βελτιωμένη και ο κόσμος λιγοστός ακόμα. Προχωρώ προς το χώρο του Golden Standing... και προχωρώ και προχωρώ... μα είμαστε τόσο μπροστά? Γύρω μας ένα catwalk το οποίο ο George αργότερα θα τιμήσει ιδιαιτέρως...
Η ώρα περνούσε, ο κόσμος έμπαινε στο στάδιο αλλά ο χώρος δεν γέμιζε... Μας έλουσε κρύος ιδρώτας... Ο George θα ξενερώσει? Θα βαρεθεί?
Γύρω στις 8.30 ο Μιχάλης Δέλτα ανεβαίνει στην σκηνή και αρχίζει να παίζει disco! Ο κόσμος στο golden standing χορεύει, σφυρίζει, διασκεδάζει... Πίνουμε μπύρες και χαμογελάμε... Δεν ξέραμε ότι αργότερα η υπόθεση μπύρα και νερό θα εξελισσόταν για άλλη μια φορά σε Οδύσσεια... Ο George θ΄αργήσει?
Στις 10 η φωνή του George ακούγεται... μα τραγουδάει Song to a Siren? Λίγα λεπτά αργότερα ο George είναι επί σκηνής κι εμείς παραληρούμε!!
Fast love τραγουδάει κι εμείς φωνάζουμε Γιώργος Γιώργος!! Χορεύουμε, ουρλιάζουμε, τραγουδάμε κι εκείνος έχει απίστευτα κέφια! Πηγαίνει πάνω κάτω, χορεύει, μας χαμογελάει και τραγουδάει εκπληκτικά!! Και τα δίνει όλα: Flawless, Everything she wants, I'm your man, Jesus to a child, Amazing (το οποίο αφιέρωσε στον γκόμενό του Kenny), Outside, Shoot the dog, The edge of heaven...
Οκ, ίδρωνε ο Γιώργος και ανάμεσα στα τραγούδια έκανε ένα μικρό διαλειματάκι για να σκουπιστεί... αλλά κατά τ΄άλλα ήταν θεός! Έκανε άλλωστε τρομερή ζέστη!!
Μετά από 2 απίστευτες ώρες ο Γιώργος μας λέει καληνύχτα κι εμείς είμαστε αποφασισμένοι να μην τον αφήσουμε να φύγει... Λίγα λεπτά αργότερα ο Γιώργος είναι και πάλι στην σκηνή και το σαξόφωνο του Careless Whispers ξεκινά το γνωστό ριφάκι... Κι εκεί ξυπνούν όλες οι αναμνήσεις... τα πάρτυ, τα μπλουζ, η περίφημη ζώνη, το πρώτο φιλί, το δεύτερο... η αθωότητα, τα όνειρα...
Ο Γιώργος ξαναχαιρετά αλλά εμείς δεν καταλαβαίνουμε από τέτοια... φωνάζουμε Freedom Freedom κι εκείνος δεν μας χαλάει χατίρι... Το περίμενες ότι θα το ακούγαμε ζωντανά ρώτησα τον Χ. Όχι, μου απαντάει... Κι όμως το ακούμε!!!
Απίστευτη βραδιά... συγκλονιστικός ο George Michael!!! Γιώργο όταν ξανάρθεις θα πεις και το Different Corner έτσι??

Απλά

12:05 PM | 10 Comments

Δεν ξέρω αν φταινε οι πλανήτες, η Πανσέληνος ή ο Ανάδρομος Ερμής, αλλά τελευταία έχω μπλέξει σε μια σειρά συζητήσεων για το πως σκέφτονται οι άντρες. Σε πήρε τηλέφωνο, σου έστειλε μήνυμα, σου ζήτησε να βγείτε έξω, ενδιαφέρεται δεν ενδιαφέρεται... φοβάται, δεν φοβάται... παίζει, δεν παίζει....
Κοπελιά! Απλά δεν σε γουστάρει!!
Αν γούσταρε θα βγαίνατε έξω ή μέσα ή όπου τέλος πάντων... θα σε φιλούσε, θα σου έπιανε τον κώλο ή τέλος πάντων θα σου έλεγε ξεκάθαρα ότι σε γουστάρει!!
Δεν υπάρχουν ούτε δεύτερες σκέψεις, ούτε ανόητοι ενδοιασμοί, ούτε στρατηγικές (δεν είναι δα και τόσο έξυπνοι..) απλά δεν σε γουστάρει!!
Ωραίες οι μαργαρίτες, οι δυνατές μουσικές και τα χαχανητά... μπορούμε όμως να σταματήσουμε αυτή την ανούσια ψυχανάλυση και να πάμε γι’ άλλα?? Ήδη ένα ενδιαφέρον τυπάκι σού κλείνει το μάτι από το απέναντι μπαρ...

About