Τυχαία ανακάλυψα αυτό το διαμάντι της Alanis Morissette... Κι ας είναι σπαραξικάρδιο... κι ας είναι καλοκαίρι... κι ας ετοιμαζόμαστε για διακοπές...


You've been my golden best friend

Now with post-demise at hand

Can't go to you for consolation

Cause we're off limits during this transition

This grief overwhelms me

It burns in my stomach

And i can't stop bumping into things

I thought we'd be simple together

I thought we'd be happy together

Thought we'd be limitless together

I thought we'd be precious together

But I was sadly mistaken

You've been my soulmate and mentor

I remembered you the moment I met you

With you I knew god's face was handsome

With you I suffered an expansion

This loss is numbing meIt pierces my chest

And I can't stop dropping everything

I thought we'd be sexy together

Thought we'd be evolving together

I thought we'd have children together

I thought we'd be family together

But I was sadly mistaken

If I had a bill for all the philosophies i shared

If I had a penny for all the possibilities i presentedI

If I had a dime for every hand thrown up in the air

My wealth would render this no less severe

I thought we'd be genius together

I thought we'd be healing together

I thought we'd be growing together

Thought we'd be adventurous togheter

But i was sadly mistaken

Thought we'd be exploring together

Thought we'd be inspired together

I thought we'd be flying together

Thought we'd be on fire together

But i was sadly mistaken




Μέρα 1η

Πηγαίνοντας προς το ΟΑΚΑ, δεν είχαμε ιδέα τι μας περιμένει... Φτάνοντας όλα ήταν άψογα. Ο χώρος, οι μπύρες και φυσικά οι Μίκρο που ήταν κεφάτοι και γεμάτοι ενέργεια.
Οκ, είδα και την Avril Lavigne... αλλά δεν ξετρελάθηκα. Είχε ενέργεια, τραγούδησε καλά, αλλά και πάλι... βαρέθηκα.
Μέρα 2η
Σήμερα τρέχουμε προς το ΟΑΚΑ. Θέλουμε να προλάβουμε όλο το line up. Χάσαμε όμως τους Matisse γιατί ψάχναμε απεγνωσμένα να παρκάρουμε και δεν υπήρχε φυσικά κανείς να μας υποδείξει που να πάμε... Ο ήλιος έκαιγε αλλά η Tori Amos ήταν στην σκηνή και δεν γινόταν να το χάσουμε με τίποτα. Φοβερή περσόνα... αλλά δυστυχώς ατύχησε να δείξει το μεγαλείο της καθώς ο ήλιος έκαιγε και το σόου της δεν μπορούσε να αναδειχθεί χωρίς φώτα... χωρίς σκοτάδι... Παρ΄όλα αυτά ήταν εξαιρετική...
Και το δράμα ξεκινά... το θερμόμετρο χτυπάει κόκκινο, βλέπω παντού γνωστά πρόσωπα... και αποφασίζω να πάρω μια μπυρίτσα για να δροσιστώ... θα τα πούμε σε λίγο!!! (πόσο διαρκεί το λίγο?)
Η ουρά ατελείωτη και η ώρα περνούσε χωρίς να έχω κάνει ούτε ένα βήμα... μα τι συμβαίνει, αναρωτιόμασταν όλοι... καμία απάντηση...
Οι Air βγαίνουν στην σκηνή κι εγώ τους ακούω σαν ένα όμορφο μουσικό χαλί την ώρα που κοιτάζω απεγνωσμένη τον ουρανό, παρακαλώντας τα βασανιστήριά μου να τελειώσουν... Το ρολόι μου, μου είπε την ωμή αλήθεια. Περίμενα στην ουρά μια ώρα και 35 λεπτά!!! Με την μπύρα στο χέρι και θέλοντας να ουρλιάξω... οι James βγαίνουν στην σκηνή.
Κι εκεί τα ξέχασα όλα... This is not a reunion, this is a rebirth φώναξε ο Booth κι εμείς σε παραλήρημα!! Ανέβασαν 10 άτομα στην σκηνή για να χορέψουν μαζϊ τους, έφεραν ένα τρομπετίστα που γνώρισαν την προηγούμενη μέρα για να παίξει μαζί τους, ο τραγουδιστής περιπλανήθηκε μέσα στον κόσμο... απλά υπέροχα!!
Μέρα 3η
Και πάλι η γνωστή ταλαιπωρία με το πάρκινγκ... δεν μπορείς κοπελιά να παρκάρεις εδώ!! και που μπορώ τελικά????????
Ο κόσμος λιγοστός περιμένει υπομονετικά να βγουν τα κορίτσια... Οι Sugababes βγαίνουν στην σκηνή και χωρίς το βασικό τους μέλος... το οποίο εντελώς ξαφνικά κάτι έπαθε και δεν μπόρεσε να βγει στην σκηνή... (γελάσαμε κι απόψε...)
Κι αφού έχουν τραγουδήσει 4 χιτάκια τους κι εγώ ευχαριστώ το Θεό που έκανα μόλις 35 δευτερόλεπτα για να πάρω μπύρα από το bar, μας ανακοινώνουν ότι το επόμενο τραγούδι είναι το τελευταίο της βραδιάς... ε????? Κάτι δεν πήγαινε καλά...
Και αμέσως μετά η επόμενη ανακοίνωση... συγνώμη αλλά η Pink δεν θα μπορέσει... είναι στο ξενοδοχείο και δεν θα μπορέσει...
Οι σταρ δεν φαίνονται όμως όταν τα στάδια είναι γεμάτα... φαίνονται όταν είναι άδεια...
Συνολικά το festival είχε πολλά προβλήματα, που ελπίζω να τα διορθώσουν του χρόνου... ε??
Η μουσική είναι δυνατά, οι φωνές πολλές, τα μπουκάλια άδεια κι εσύ στροβιλίζεσαι ασταμάτητα. Ζαλίζεσαι αλλά συνεχίζεις να περιστρέφεσαι... Τα πάντα γύρω σου γυρίζουν αλλά δεν σταματάς... Μέχρι την στιγμή που πέφτεις...



Όπερα στην Επίδαυρο? Δεν είναι σύνηθες αλλά όταν συμβαίνει είναι δύσκολο να μην εντυπωσιαστείς από την επιβλητικότητα του χώρου και την υπέροχη μουσική του Κερουμπίνι.
Το σκηνικό εξαιρετικό και η ορχήστρα στα καλύτερά της. Η Άννα Κατερίνα Αντονάτσι στο ρόλο της Μήδειας ήταν κάτι παραπάνω από εξαιρετική. Χειμαρώδης, παθιασμένη και γεμάτη ένταση. Συγκλονίστηκα όμως με την ερμηνεία της Ενκέιντα Σκόκα... μεγαλειώδης φωνή και φοβερή παρουσία στην σκηνή.
Δεν τρελάθηκα με τον Τζον Κέτιλσον στο ρόλο του Ιάσονα. Τον βρήκα λίγο και υποτονικό. Συνολικά όμως η παράσταση ήταν πολύ καλή και μ΄ένα χρήσιμο δίδαγμα: μη φτάνετε τις γυναίκες στα όριά τους!! Δεν θα έχετε ευτυχή κατάληξη...

υ.γ: μα γιατί ο θεατής έκραξε με τέτοιο μένος τον διευθυντή ορχήστρας, Λουκά Καρυτινό?




Μετά την εμπειρία του Eject Festival, ήμουν επιφυλακτική. Τι μας περίμενε πάλι?
Όλα ξεκίνησαν καλά. Τεράστιος χώρος για παρκάρισμα και καθόλου ταλαιπωρία για να φτάσεις στο χώρο της συναυλίας. Μπαίνοντας στον χώρο, έτρεξα να δω τους A Hawk & A Hawksaw. Ο brother μιλούσε με ενθουσιασμό γι΄αυτούς κι εγώ σκέφτομαι τα νησιώτικα του Πάριου... Ίσως να έφταιγε το σαντούρι αλλά η μουσική τους μου έκανε απίστευτα οικεία... Δεν είμαι σίγουρη αν θα είχαν το ίδιο effect στον κόσμο, αν ο ήχος τους δεν θύμιζε τόσο το "Ντάρι Ντάρι"...
Μικρό διάλειμμα και τρέχουμε για μπύρες. Ούτε ουρές, ούτε ταλαιπωρία... Οκ, δεν είχε πολύ κόσμο αλλά έχουμε δει και χειρότερα...
Και φτάνει η στιγμή που όλοι περιμέναμε... Beirut επί σκηνής και το ταξίδι αρχίζει... Πιτσιρικάδες με φοβερή ενέργεια και κέφι μας ταξίδεψαν με τις μουσικές τους και τις μελωδίες τους. Εκπληκτικό...
Σειρά είχε τώρα η Sophie Solomon... Ok, ωραίος ήχος... αλλά όταν έχεις ταξιδέψει με τα τραγούδια των Beirut, ήταν δύσκολο για την Sophie να μας συνεπάρει... Συμπαθές...
Και για το τέλος, οι headliners Galexico. Sorry... αλλά βαρέθηκα!! Δεν έχουν καθόλου νεύρο στην σκηνή και ακόμα και τις μεγάλες τους επιτυχίες τις παρουσίασαν με τόσο χλιαρό και άνευρο τρόπο που έκλειναν τα μάτια μου από την νύστα!!
Την κατάσταση έσωσαν οι φοβεροί Beirut οι οποίοι ανέβηκαν μαζί με τους Galexico στην σκηνή κι ευτυχώς μας αποχαιρέτισαν με τον καλύτερο τρόπο!!
Ήταν ωραίο φεστιβάλ και περάσαμε ωραία... και του χρόνου ε?
Λένε ότι όλοι οι άνθρωποι έχουν έρθει για ένα συγκεκριμένο σκοπό στον κόσμο. Να γίνουν πρωθυπουργοί, να παντρευτούν, να γίνουν ποιητές, να μεγαλώσουν παιδιά, να γίνουν χορευτές, να φροντίζουν λουλούδια, να προστατεύουν τα ζώα, να γράφουν βιβλία... Κάποιοι τυχεροί το ανακαλύπτουν και παλεύουν να πραγματοποιήσουν τον σκοπό τους. Κάποιοι άλλοι μπερδεύονται και αγωνίζονται για τα λάθος πράγματα. Και κάποιοι ανακαλύπτουν έστω και λίγο αργά... ότι ο σκοπός της ζωής τους είναι να κοιτούν το φεγγάρι, μέσα από τη θάλασσα, βράδυ Σαββάτου και να εκτιμούν την ομορφιά του...

Είναι τόσο θυμωμένο το καινούργιο τραγούδι της Kelly Clarkson, που γουστάρω τρελά!!

I hope the ring you gave to her turns her finger green

I hope when you’re in bed with her

you think of me

I would never wish bad things

but I don’t wish you well

Could you tell

by the flames that burned your words

I never read your letter

'cause I knew what you’d say

Give me that Sunday school answer

tryin' make it all okay

Does it hurt

to know I'll never be there

Bet it sucks to see my face everywhere

It was you

who chose to end it like you did

I was the last to know you knew

exactly what you would do

And don’t say you simply lost your way

She may believe you

but I never will

never again

If she really knows the truth

she deserves you

A trophy wife Oh, how cute

Ignorance is bliss

But when your day comes

and he’s through with you

and he’ll be through with you

You’ll die together, but alone

You wrote me in a letter

you couldn’t say it right to my face

Give me that Sunday school answer

repent yourself away

Does it hurt To know I'll never be there

bet it sucks to see my face everywhere

It was you who chose to end it like you did

I was the last to know you knew

exactly what you would do

And don't say you simply lost your way

They may believe you

but I never will

never again

Never again will I hear you

Never again will I miss you

Never again will I fall to you

Never

Never again will I kiss you

Never again will I want to

Never again will I love you

Never!

Does it hurt to know I'll never be there

Bet it sucks to see my face everywhere

It was you who chose to end it like you did

I was the last to know you knew

exactly what you would do

And don’t say you simply lost your way

They may believe you

but I never will

I never will

I never will

never again



Ok δεν είμαι μεγάλη fan του heavy metal. Κανείς όμως δεν μπορεί να παραβλέψει το γεγονός ότι οι Metallica έχουν γράψει μερικά εξαιρετικά κομμάτια. Μπορεί να έχουν περάσει πολλά χρόνια από τότε... αλλά το κομμάτια τους είναι ακόμη εδώ.
Ξεκίνησα λοιπόν για το Terravibe, με την ελπίδα ότι φέτος τα πράγματα θα ήταν καλύτερα. Άλλωστε η διοργανώτρια εταιρεία είχε υποσχεθεί 40 ολόκληρα στρέμματα πάρκινγκ! Αν το καλοσκεφτεί κανείς η Μαλακάσα ολόκληρη είναι 40 στρέμματα... αλλά τέλος πάντων.
Φτάνουμε γύρω στις 8 και οι ουρές με τα αυτοκίνητα ήταν εκεί, σαν να μην είχε περάσει ούτε μια μέρα... Βρίσκουμε μια αλάνα και αφήνουμε το αυτοκίνητο και το περπάτημα άρχισε... Στο δρόμο βρήκαμε κι άλλες αλάνες που δεν μου φαίνονταν για 40 στρέμματα...
Φτάνουμε και το TerraVibe είναι γεμάτο. Όλοι περιμένουν τους Metallica. Κάτι είχε ειπωθεί ότι θα είχε τόσα πολλά stands για μπύρα που δεν θα χρειαζόταν να περιμένουμε στην ουρά, αλλά μην πιστεύετε ότι σας λένε...
Γύρω στις 9.30 οι Metallica είναι πάνω στην σκηνή. Το κοινό παραληρεί κυριολεκτικά. Πιτσιρικάδες με μαύρες μπλούζες, 30άρηδες με κοτσίδα πίσω και καραφλίτσα μπροστά και γονείς που περίμεναν υπομονετικά να περάσει η ώρα και να τελειώσουν τα βάσανά τους.
Η σκηνή ήταν τεράστια και μπορούσες να τους δεις ακόμα κι αν ήσουν ο τελευταίος τροχός της άμαξας. Το πρόβλημα ήταν όμως ο ήχος... αν καθόσουν πίσω άκουγες τους Metallica σαν μουσικό χαλί όταν πηγαίνεις στο super market.
Χωθήκαμε στο πλάι, για να ακούμε καλύτερα. Οι Metallica ενθουσιασμένοι από το κέφι του κόσμου, μας μιλούσαν συνεχώς αν και μερικές αμερικανιές θα μπορούσαν να λείπουν...
Η ώρα περνούσε και ο κόσμος είχε αρχίσει να κινείται προς την έξοδο. Όταν έχεις περάσει το 2006, 3 ώρες ακίνητος μέσα στο αμάξι σου ξέρεις ότι δεν θέλεις να το ξαναπεράσεις. Στο πρώτο encore μας απογείωσαν: Nothing really matters, One, Fade to black…. Ήμασταν έτοιμοι προς αποχώρηση.... μαζί μας και 2000 περίπου άνθρωποι που προτίμησαν να χάσουν την υπόλοιπη συναυλία από το να ταλαιπωρηθούν για άλλη μια φορά... Και του χρόνου!!

Belong

5:09 PM | 4 Comments

Όταν μπαίνεις για πρώτη φορά σε ένα χώρο, προσπαθείς να γλιτώσεις τα πρώτα λεπτά της αμηχανίας και ψάχνεις απεγνωσμένα να βρεις φίλους και γνωστούς για να μιλήσεις. Θέλεις να αισθανθείς ότι ανήκεις εκεί. Ότι είσαι μέρος της παρέας, κομμάτι από τη ζωή τους που το μοιράζονται μαζί σου.
Το γλυκό όμως δεν πετυχαίνει πάντα...
Πέμπτη αργά το βράδυ και πίστευα ότι θα περάσω μια απίστευτα βαρετή βραδιά... Δεν ανήκα εκεί... Κι όμως αισθάνθηκα αληθινά χαμόγελα και αληθινές αγκαλιές... αισθάνθηκα μέρος της παρέας, ενώ ήξερα πολύ καλά ότι δεν ήμουν.
Μερικά 24ωρα αργότερα φτάνω στο event όπου θα "έπρεπε" να μην νοιώσω ούτε μια στιγμή αμηχανία... κι όμως ένιωσα σαν ξένη...
Μήπως τελικά κανείς μας δεν ανήκει πουθενά??




Πέρσυ είχα κατάθλιψη, πρόπερσυ πολύ δουλειά. Φέτος ήμουν αποφασισμένη να πάω στην Γιορτή της Μουσικής. Φτάνω στο Μοναστηράκι και μ' ένα παγωτό ανα χείρας (0% φυσικά!), περπάτησα μέχρι την πλατεία Κοτζιά. Η γιορτή μόλις είχε αρχίσει:
- Monitor: ωραίος ήχος, ωραία περσόνα η τραγουδίστρια και ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΟ το τραγούδι ps που είπαν στο τέλος.
- Astralon: ωραία βαβούρα για να παίζει στο γκαράζ της μαμάς.
- Blend Sextet: o K. είχε πιει πολλές μπύρες και αυτό ήταν ανησυχητικό. Όταν ξεκίνησαν όμως όλα ξεχάστηκαν. Φοβερός ήχος, φοβερό κέφι!!! Και ο τραγουδιστής στα high του! Πως γίνεται το σεξτέτο να έχει 7 άτομα στην σκηνή?
Ώρα για άλλες βόλτες...
Επόμενη στάση Πλατεία Κλαυθμώνος. To hip hop και τα μεγαλεία του. Ο τραγουδιστής τραγουδούσε yo yo και το κοινό πλακωνόταν στο ξύλο!!
Next please!!
Πλατεία Συντάγματος. O X Alfonso είναι ήδη στην σκηνή και το η πλατεία είναι γεμάτη κόσμο. Ένας περίεργος συνδυασμός κουβανέζικης και latin μουσικής με ροκ και hip hop στοιχεία. Not bad...
Τελευταίος σταθμός Γκάζι. Κόσμος παντού, τα μαγαζιά γεμάτα και στην Τεχνόπολη οι Human Touch παίζουν τζαζ. Υπέροχη ατμόσφαιρα...
Αμέσως μετά το πολυαναμενόμενο γκρουπ από την Αγγλία Nostalgia 77. Μόνο που η πτήση τους ακυρώθηκα και ήρθαν κατευθείαν από το αεροδρόμιο για να παίξουν. Χωρίς πρόβες, χωρίς sound check και χωρίς καθόλου ενέργεια.
Ήταν όμορφη εικόνα που μια ομάδα νέων παιδιών έπαιζαν τζαζ με παλιομοδίτικο τρόπο αλλά δυστυχώς δεν μας απογείωσαν... next time.
Η βραδιά έκλεισε σε εστιατόριο τρώγοντας ψάρια και σαρδέλες!!
Ήταν ωραία, ήταν γλυκά... ήταν γιορτή!! Και του χρόνου!



Μετά από 4 μέρες με ξενύχτι και απίστευτη κούραση, πήγα στο Eject Festival για να ξεφύγω από την παράνοια της προηγούμενης εβδομάδας.
Φτάνω στην είσοδο και αρχίζει ο περιβόητος έλεγχος. Πρώτη φορά, δεύτερη φορά, τρίτη φορά (περιμένοντας μισή ώρα!), τέταρτη φορά και επιτέλους μπαίνω στο χώρο της συναυλίας.
Το στήσιμο της σκηνής ήταν εξαιρετικό (μπορούσες να δεις και από μακριά) και ο ήχος αρκετά καλός.
Ήδη έχουν βγει στην σκηνή οι Madness με απίστευτο κέφι και φοβερή ενέργεια!! Τελικά ξέρω όλα τους τα τραγούδια !!
Οι Madness μας αποχαιρετούν και ετοιμαζόμαστε για τους Beastie Boys. Παίρνουμε τις απαραίτητες μπύρες και προχωράμε μπροστά, χωρίς να έχουμε καταλάβει κάτι περίεργο.
Οι Beastie Boys ξεκινούν και γίνεται χαμός! Ο ήχος μέτριος αλλά όσο περνάει η ώρα διορθώνεται. Χοροπηδάμε, χορεύουμε, τραγουδάμε και περιμένουμε να τραγουδήσουν ¨You gotta fight for your right to party¨!!
Ξαφνικά κοιτάζοντας πίσω μου βλέπω να βγαίνουν καπνοί έξω από το γήπεδο. Μα τι συμβαίνει? αναρωτιόμαστε όλοι, αλλά οι Beastie Boys, που συνεχίζουν να βρίσκονται στην σκηνή, μας απασχολούν με την απίστευτη σκηνική τους παρουσία που δεν δίνουμε σημασία.
Κι εκεί που ξεκινάει το Intergalactica, επικρατεί μια αναστάτωση στην σκηνή... οι Beastie Boys φεύγουν άρον άρον κι εμείς κοιτάζουμε απορημένοι...
Λίγα λεπτά αργότερα μας ανακοινώνουν ότι οι Underworld δεν θα εμφανιστούν και ότι πρέπει άμεσα να εκκενώσουμε το χώρο.
Σοκαρισμένοι προσπαθούμε να καταλάβουμε τι έχει συμβεί. Μετά από τα απαραίτητα τηλεφωνήματα μαθαίνουμε για καμμένα αυτοκίνητα, ντου με λοστούς από ανεγκέφαλους...
Αρχίζουμε να βγαίνουμε έξω και δεν βλέπουμε καμία αστυνομική δύναμη και κανέναν υπεύθυνο να μας κατευθύνει προς την έξοδο. Χρειάστηκε να περάσω κυριολεκτικά ξυστά από αυτοκίνητο που καιγόταν και πετούσε σπίθες. Φοβήθηκα...
Δεν ξέρω αν ήταν 300 ή 10 αυτοί που έκαναν τις μαλακίες, αυτό που ξέρω είναι ότι μια σωστή και υπεύθυνη διοργάνωση πρέπει να φροντίζει για την ασφάλεια των θεατών. Και δεν τη φρόντισε...
Κι εγώ λοιπόν που έδωσα 60 ευρώ (λέμε τώρα...) για να δω τους Underworld, ποιος θα με αποζημιώσει?? Κανένας?



Σπάνια το παραδέχεσαι αλλά στην πραγματικότητα θέλεις να είσαι Νο 1 στις ζωές των άλλων. Να είσαι ο καλύτερος της φίλος. Ο μοιραίος της έρωτας. Ο αγαπημένος υπάλληλος του αφεντικού σου και ο δημοφιλέστερος ανάμεσα στους συναδέλφους σου. Το καλύτερο one night stand που έζησε ποτέ. Ο χαιδεμένος της μαμάς σου. Η καλύτερη σχέση που είχε ποτέ.
Κι όταν συνειδητοποιείς ότι τα σημαντικά πρόσωπα στη ζωή σου δεν αισθάνονται τη μοναδικότητά σου, αντιδράς. Διεκδικείς περισσότερα. Περισσότερο ενδιαφέρον, περισσότερα τηλέφωνα, περισσότερος χρόνος, περισσότερος έρωτας.
Υπάρχει όμως μια μαγική στιγμή που τους κατανοείς... εκείνη τη στιγμή που κάποιος άλλος, που για σένα δεν είναι τόσο σημαντικός, διεκδικεί το Νο 1 της δικής σου ζωής που εσύ όμως δεν αισθάνεσαι το ίδιο για να το ανταποδώσεις...
Κι εκεί είναι που πρέπει να μάθεις να ζεις με τις ανισότητες...


Είναι το καλύτερο ναρκωτικό και δεν κοστίζει ακριβά. Σε ανεβάζει σε ανύποπτη στιγμή και σε ρίχνει με το παραμικρό. Με ένα κλικ στο mp3 ή στο cd player η μουσική μπορεί να σε στείλει μακριά από την καθημερινότητά σου.
Και το ομολογώ είμαι
music junkie. Μουσική όταν θέλω να χαλαρώσω, μουσική όταν θέλω να κλάψω, μουσική όταν θέλω χορέψω, μουσική όταν θέλω να ερωτευτώ, μουσική όταν θέλω να κάνω σεξ, μουσική όταν θέλω να κάνω καινούργιες φιλίες, μουσική όταν θέλω να ταξιδέψω, μουσική όταν θέλω να μελαγχολήσω, μουσική όταν θέλω να δουλέψω, μουσική όταν θέλω να διαβάσω, μουσική όταν θέλω να σκεφτώ, μουσική όταν θέλω να μην κάνω το παραμικρό...
Πως λοιπόν το
junkie ζει κι αναπνέει σε ένα χώρο που δεν μιλάνε ποτέ για μουσική? Τι κάνει όταν για 10 ώρες το 24ώρο ακούει για εξώφυλλα, για παπούτσια Gucci, για styling, για το πόσο πρέπει να φαίνεται ο κώλος, πόσο να μικρύνει το στήθος, πόσο άσχημα είναι τα ούλα και πόσο καλή πρέπει να είναι η βαφή για να πιάσει?
Τι κάνει το
junkie όταν η δόση του απομυθοποιείται πλήρως και καταστρέφεται ολοσχερώς?



Έχουν περάσει αρκετές μέρες που γύρισα από την Σαντορίνη, αλλά χθες που βρέθηκα πάλι με την παρέα της Σαντορίνης, αναπόλησα τις μέρες και τις νύχτες που περάσαμε εκεί.
Όσες φορές κι αν πας σε αυτό το νησί, δεν μπορείς να συνηθίσεις την ομορφιά του. Όσες φορές κι αν πιεις καφέ αγναντεύοντας την καλντέρα δεν μπορείς ποτέ να συνηθίσεις την απίστευτη αγριάδα του τοπίου.
Μόνο που αυτή τη φορά, η βροχή έκανε το νησί ακόμα πιο διαφορετικό και ακόμα πιο γοητευτικό...
Highlights της φετινής βόλτας στη Σαντορίνη:
- Η αστακομακαρονάδα στη Γαλήνη
- Το jazz bar στην Οία
- Η βροχή στην καλντέρα
- Ο "Και Γαμώ" να ξεσαλώνει στο πάρτυ
- To φοβερό εστιατόριο στο Μεγαλοχώρι (?) και η ωραία παρέα που φάγαμε μαζί.

Θα ξαναπάμε ε?



Θα πάμε να δούμε Μιχάλη Δέλτα? μου πρότεινε ο Χ. Κι επειδή δεν μου κάνει συχνά τέτοιες προτάσεις, δέχτηκα χωρίς σκέψη.
Δεν ήταν όμως απλά ένα live. Στον υπέροχο χώρο της ρωμαικής αγοράς και με δωρεάν είσοδο, ο Μιχάλης Δέλτα παρουσίασε το Forbidden Poetry. Και δεν ξετρελάθηκα...
Όλο το στήσιμο ήταν εντυπωσιακό, ο πιανίστας εξαιρετικός αλλά η ίδια η μουσική δεν είχε, κατά τη γνώμη μου, κάτι ιδαίτερο...
Ωραίες μουσικές που λειτουργούν ως χαλί... αλλά όχι σαν κάτι που σου μένει και την επόμενη μέρα και θυμάσαι αργότερα...
Highlight της βραδιάς το εξαιρετικό νέο τραγούδι που παρουσίασε η Τάνια...
"και τι έγινε... και τι έμεινε..." μια απορία που ανυπομονώ να ακούσω στο καινούργιο της cd.


Μπορεί να μην αλλάξει τίποτα. Μπορεί σε μια εβδομάδα το θέμα να έχει ξεχαστεί. Αλλά μια προσπάθεια δεν έβλαψε ποτέ κανέναν.
Φουσκώνεις μπαλόνια για ένα μεγάλο πάρτυ... Ενθουσιάζεσαι από το ωραίο σχήμα τους και τα φουσκώνεις κι άλλο... Ξέρεις ότι μπορεί να σπάσουν ανά πάσα στιγμή αλλά η χαρά σου είναι τόσο μεγάλη που φουσκώνεις κι άλλο... Και το μεγάλο μπαμ πλησιάζει...
Αν δεν θέλεις να μείνεις με μια μεγάλη και σπασμένη φούσκα... συγκρατήσου... ένα μπαλόνι είναι μόνο... μετά από λίγο καιρό θα ξεφουσκώσει μόνο του...
Έχουμε πρόβλημα με τα πολλά βάρη. Δεν θα πάρουμε ποτέ μετάλλιο στην άρση βαρών και δεν θα γίνουμε ποτέ Πύρρος Δήμας.
Γιατί παρ΄όλο που βιώνουμε στη ζωή μας πολλές στιγμές ευτυχίας, αδυνατούμε να τις κουβαλήσουμε μέσα μας και να τις έχουμε ρεζέρβα για τις δύσκολες ώρες. Το φορτίο είναι βαρύ και μας δυσκολεύουν στο περπάτημα. Αφήνουμε λοιπόν πίσω μας τις ευτυχίες και σπαταλάμε τον χρόνο μας, προσπαθώντας να αντιμετωπίσουμε τις δυστυχίες μας...
Αν όμως σκεφτούμε όλες αυτές τις στιγμές που έχουμε ζήσει, ίσως η ζωή μας να ήταν ευκολότερη.
- Ένα βράδυ στη βεράντα, διαβάζοντας ένα βιβλίο και πίνοντας ένα ποτήρι κρασί.
- Ένα τηλεφώνημα από το φίλο σου που σε έκανε να γελάσεις δυνατά.
- Ένα σ΄αγαπώ που σου είπε λίγο πριν κοιμηθείς.
- Ένα μπουκέτο λουλούδια που αγόρασες και τα έβαλες στο σαλόνι σου.
- Ένα βλέμμα που σ΄έπεισε ότι τελικά σε αγαπάει.
- Ένα βράδυ που έμεινες μέχρι αργά στο γραφείο κι έλεγες αρλούμπες με τους συναδέλφους και άκουγες δυνατά μουσικές.
- Ένα απόγευμα που βγήκες για καφέ με τα κορίτσια και ένιωσες να δένεσαι μαζί τους.
- Ένα κυριακάτικο πρωινό που ξύπνησες, ήπιες καφέ και διάβασες εφημερίδες, ακούγοντας τζαζ.
- Ένα βράδυ που είδατε μαζί, αραχτοί στον καναπέ, για χιλιοστή φορά το Notting Hill.
- Ένα σ-κ που ταξίδευες για Λουτράκι και στο δρόμο τραγουδούσες δυνατά το New York New York.
- Ένα βροχερό απόγευμα που έκλεισες το παράθυρο κι ένιωσες ότι άφηνες τον υπόλοιπο κόσμο έξω.
- Ένα βράδυ που πήρες τηλέφωνο στις 3 το πρωί τη φίλη σου κι εκείνη το είχε ανοιχτό και σου μιλούσε μέχρι το πρωί.
- Ένα πρωινό με ομίχλη που αντίκρυσες για πρώτη φορά την πλατεία του Αγίου Μάρκου στη Βενετία.
- Ένα βράδυ στο Λονδίνο που για πρώτη φορά είδες από κοντά το είδωλό σου.
- Ένα μεσημέρι που μπήκες στο δισκάδικο και πήρες πολλά cd χωρίς να ξοδέψεις μια περιουσία.
- Την νύχτα που άκουσες την ανάσα του.
- Ένα Σάββατο που σου έστειλε μήνυμα ότι του λείπεις.
- Ένα βράδυ που χορέψατε μαζί στο πάρτυ και σ΄αγκάλιασε δυνατά.
- Ένα χειμωνιάτικο απόγευμα που γύρισες στο σπίτι και είχε βάλει τις πυτζάμες σου στο καλοριφέρ για να τις βρεις ζεστές.
- Ένα πρωί που καταλαβαίνες ότι ήρθε η άνοιξη. Ο ήλιος μοιάζει πιο φωτεινός, τα φυτά είναι όλα ανθισμένα κι εσύ ανοίγεις το παράθυρο του αυτοκινήτου για να μυρίσεις τις νέες μυρωδιές.
- Εκείνη την νύχτα που σε φίλησε μέσα στο αμάξι για καληνύχτα.
- Την πρώτη φορά που κοίταξες ψηλά και είδες εκστασιασμένη την Times Square.
- Ένα απόγευμα που έβαλες στο cd player το "The Piano" και βυθίστηκες στον κόσμο του Michael Nyman.
- Ένα βράδυ που γύρισες σπίτι και σε περίμενε στο μαξιλάρι μια υπέροχη κάρτα.

Μπορείς να τις θυμηθείς την επόμενη φορά που το μαύρο σύννεφο της θλίψης θα σε πλακώσει?





Μέσα στα τηλεφωνήματα, τα κινητά, τα mail και τις σοβαρές συζητήσεις για θέματα εντελώς ανούσια και άχρηστα... υπάρχει μια στιγμή που περνάς ωραία με τη δουλειά σου. Που δεν αισθάνεσαι αγγαρεία και δεν σφίγγει ένας κόμπος το στομάχι σου.
Γιατί είσαι μέσα στη θάλασσα και τον καυτό ήλιο... κι εκεί για λίγες ώρες όλα μοιάζουν ωραία, χρωματιστά και πάνω απ΄όλα δυνατά...


Σάββατο βράδυ στην Πλάκα. Τα σοκάκια ήταν γεμάτα κόσμο και ο ουρανός υπέροχος και γαλανός. Για να αποφασίσει κανείς να κλειστεί μέσα στους 4 τοίχους του Ζυγού, θα πρέπει να υπάρχει σοβαρός λόγος. Και ο λόγος αυτός ακούει στο όνομα Φοίβος Δεληβοριάς.
Ο οποίος παρουσίασε live τα νέα του τραγούδια αλλά μας θύμησε και τα παλιά...
Και ήταν εξαιρετικά και περίεργα όμως...
Εξαιρετικά γιατί ο Φοίβος είχε κέφια... γιατί ο κόσμος ήταν ενθουσιασμένος... γιατί τα νέα τραγούδια ακούγονται πολύ ωραία και live... γιατί υπήρχε νεύρο και ζεστή ατμόσφαιρα...
Περίεργα όμως γιατί ο Φοίβος είπε παλιά τραγούδια... που όλα μου θύμιζαν κάτι... που το ¨Εκείνη¨ έλιωνε στα cd player του σταθμού... τότε που πιστεύαμε ότι έχουμε όλο το μέλλον μπροστά μας... τότε που πιστεύαμε ότι όσοι ήμασταν μέσα σ΄εκείνο το στούντιο και τραγουδούσαμε δυνατά και φάλτσα ¨Θέλω να σε ξεπεράσω μα δε γίνεται¨, ήμασταν φίλοι...
Μαμά μπορείς να πείσεις τον Φοίβο να μην βγάζει κάθε 4 χρόνια δίσκο??

About