Blogger Notes

Πέρσυ είχα κατάθλιψη, πρόπερσυ πολύ δουλειά. Φέτος ήμουν αποφασισμένη να πάω στην Γιορτή της Μουσικής. Φτάνω στο Μοναστηράκι και μ' ένα παγωτό ανα χείρας (0% φυσικά!), περπάτησα μέχρι την πλατεία Κοτζιά. Η γιορτή μόλις είχε αρχίσει:
- Monitor: ωραίος ήχος, ωραία περσόνα η τραγουδίστρια και ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΟ το τραγούδι ps που είπαν στο τέλος.
- Astralon: ωραία βαβούρα για να παίζει στο γκαράζ της μαμάς.
- Blend Sextet: o K. είχε πιει πολλές μπύρες και αυτό ήταν ανησυχητικό. Όταν ξεκίνησαν όμως όλα ξεχάστηκαν. Φοβερός ήχος, φοβερό κέφι!!! Και ο τραγουδιστής στα high του! Πως γίνεται το σεξτέτο να έχει 7 άτομα στην σκηνή?
Ώρα για άλλες βόλτες...
Επόμενη στάση Πλατεία Κλαυθμώνος. To hip hop και τα μεγαλεία του. Ο τραγουδιστής τραγουδούσε yo yo και το κοινό πλακωνόταν στο ξύλο!!
Next please!!
Πλατεία Συντάγματος. O X Alfonso είναι ήδη στην σκηνή και το η πλατεία είναι γεμάτη κόσμο. Ένας περίεργος συνδυασμός κουβανέζικης και latin μουσικής με ροκ και hip hop στοιχεία. Not bad...
Τελευταίος σταθμός Γκάζι. Κόσμος παντού, τα μαγαζιά γεμάτα και στην Τεχνόπολη οι Human Touch παίζουν τζαζ. Υπέροχη ατμόσφαιρα...
Αμέσως μετά το πολυαναμενόμενο γκρουπ από την Αγγλία Nostalgia 77. Μόνο που η πτήση τους ακυρώθηκα και ήρθαν κατευθείαν από το αεροδρόμιο για να παίξουν. Χωρίς πρόβες, χωρίς sound check και χωρίς καθόλου ενέργεια.
Ήταν όμορφη εικόνα που μια ομάδα νέων παιδιών έπαιζαν τζαζ με παλιομοδίτικο τρόπο αλλά δυστυχώς δεν μας απογείωσαν... next time.
Η βραδιά έκλεισε σε εστιατόριο τρώγοντας ψάρια και σαρδέλες!!
Ήταν ωραία, ήταν γλυκά... ήταν γιορτή!! Και του χρόνου!

Μετά από 4 μέρες με ξενύχτι και απίστευτη κούραση, πήγα στο Eject Festival για να ξεφύγω από την παράνοια της προηγούμενης εβδομάδας.
Φτάνω στην είσοδο και αρχίζει ο περιβόητος έλεγχος. Πρώτη φορά, δεύτερη φορά, τρίτη φορά (περιμένοντας μισή ώρα!), τέταρτη φορά και επιτέλους μπαίνω στο χώρο της συναυλίας.
Το στήσιμο της σκηνής ήταν εξαιρετικό (μπορούσες να δεις και από μακριά) και ο ήχος αρκετά καλός.
Ήδη έχουν βγει στην σκηνή οι Madness με απίστευτο κέφι και φοβερή ενέργεια!! Τελικά ξέρω όλα τους τα τραγούδια !!
Οι Madness μας αποχαιρετούν και ετοιμαζόμαστε για τους Beastie Boys. Παίρνουμε τις απαραίτητες μπύρες και προχωράμε μπροστά, χωρίς να έχουμε καταλάβει κάτι περίεργο.
Οι Beastie Boys ξεκινούν και γίνεται χαμός! Ο ήχος μέτριος αλλά όσο περνάει η ώρα διορθώνεται. Χοροπηδάμε, χορεύουμε, τραγουδάμε και περιμένουμε να τραγουδήσουν ¨You gotta fight for your right to party¨!!
Ξαφνικά κοιτάζοντας πίσω μου βλέπω να βγαίνουν καπνοί έξω από το γήπεδο. Μα τι συμβαίνει? αναρωτιόμαστε όλοι, αλλά οι Beastie Boys, που συνεχίζουν να βρίσκονται στην σκηνή, μας απασχολούν με την απίστευτη σκηνική τους παρουσία που δεν δίνουμε σημασία.
Κι εκεί που ξεκινάει το Intergalactica, επικρατεί μια αναστάτωση στην σκηνή... οι Beastie Boys φεύγουν άρον άρον κι εμείς κοιτάζουμε απορημένοι...
Λίγα λεπτά αργότερα μας ανακοινώνουν ότι οι Underworld δεν θα εμφανιστούν και ότι πρέπει άμεσα να εκκενώσουμε το χώρο.
Σοκαρισμένοι προσπαθούμε να καταλάβουμε τι έχει συμβεί. Μετά από τα απαραίτητα τηλεφωνήματα μαθαίνουμε για καμμένα αυτοκίνητα, ντου με λοστούς από ανεγκέφαλους...
Αρχίζουμε να βγαίνουμε έξω και δεν βλέπουμε καμία αστυνομική δύναμη και κανέναν υπεύθυνο να μας κατευθύνει προς την έξοδο. Χρειάστηκε να περάσω κυριολεκτικά ξυστά από αυτοκίνητο που καιγόταν και πετούσε σπίθες. Φοβήθηκα...
Δεν ξέρω αν ήταν 300 ή 10 αυτοί που έκαναν τις μαλακίες, αυτό που ξέρω είναι ότι μια σωστή και υπεύθυνη διοργάνωση πρέπει να φροντίζει για την ασφάλεια των θεατών. Και δεν τη φρόντισε...
Κι εγώ λοιπόν που έδωσα 60 ευρώ (λέμε τώρα...) για να δω τους Underworld, ποιος θα με αποζημιώσει?? Κανένας?

Σπάνια το παραδέχεσαι αλλά στην πραγματικότητα θέλεις να είσαι Νο 1 στις ζωές των άλλων. Να είσαι ο καλύτερος της φίλος. Ο μοιραίος της έρωτας. Ο αγαπημένος υπάλληλος του αφεντικού σου και ο δημοφιλέστερος ανάμεσα στους συναδέλφους σου. Το καλύτερο one night stand που έζησε ποτέ. Ο χαιδεμένος της μαμάς σου. Η καλύτερη σχέση που είχε ποτέ.
Κι όταν συνειδητοποιείς ότι τα σημαντικά πρόσωπα στη ζωή σου δεν αισθάνονται τη μοναδικότητά σου, αντιδράς. Διεκδικείς περισσότερα. Περισσότερο ενδιαφέρον, περισσότερα τηλέφωνα, περισσότερος χρόνος, περισσότερος έρωτας.
Υπάρχει όμως μια μαγική στιγμή που τους κατανοείς... εκείνη τη στιγμή που κάποιος άλλος, που για σένα δεν είναι τόσο σημαντικός, διεκδικεί το Νο 1 της δικής σου ζωής που εσύ όμως δεν αισθάνεσαι το ίδιο για να το ανταποδώσεις...
Κι εκεί είναι που πρέπει να μάθεις να ζεις με τις ανισότητες...

Είναι το καλύτερο ναρκωτικό και δεν κοστίζει ακριβά. Σε ανεβάζει σε ανύποπτη στιγμή και σε ρίχνει με το παραμικρό. Με ένα κλικ στο mp3 ή στο cd player η μουσική μπορεί να σε στείλει μακριά από την καθημερινότητά σου.
Και το ομολογώ είμαι music junkie. Μουσική όταν θέλω να χαλαρώσω, μουσική όταν θέλω να κλάψω, μουσική όταν θέλω χορέψω, μουσική όταν θέλω να ερωτευτώ, μουσική όταν θέλω να κάνω σεξ, μουσική όταν θέλω να κάνω καινούργιες φιλίες, μουσική όταν θέλω να ταξιδέψω, μουσική όταν θέλω να μελαγχολήσω, μουσική όταν θέλω να δουλέψω, μουσική όταν θέλω να διαβάσω, μουσική όταν θέλω να σκεφτώ, μουσική όταν θέλω να μην κάνω το παραμικρό...
Πως λοιπόν το junkie ζει κι αναπνέει σε ένα χώρο που δεν μιλάνε ποτέ για μουσική? Τι κάνει όταν για 10 ώρες το 24ώρο ακούει για εξώφυλλα, για παπούτσια Gucci, για styling, για το πόσο πρέπει να φαίνεται ο κώλος, πόσο να μικρύνει το στήθος, πόσο άσχημα είναι τα ούλα και πόσο καλή πρέπει να είναι η βαφή για να πιάσει?
Τι κάνει το junkie όταν η δόση του απομυθοποιείται πλήρως και καταστρέφεται ολοσχερώς?

Έχουν περάσει αρκετές μέρες που γύρισα από την Σαντορίνη, αλλά χθες που βρέθηκα πάλι με την παρέα της Σαντορίνης, αναπόλησα τις μέρες και τις νύχτες που περάσαμε εκεί.
Όσες φορές κι αν πας σε αυτό το νησί, δεν μπορείς να συνηθίσεις την ομορφιά του. Όσες φορές κι αν πιεις καφέ αγναντεύοντας την καλντέρα δεν μπορείς ποτέ να συνηθίσεις την απίστευτη αγριάδα του τοπίου.
Μόνο που αυτή τη φορά, η βροχή έκανε το νησί ακόμα πιο διαφορετικό και ακόμα πιο γοητευτικό...
Highlights της φετινής βόλτας στη Σαντορίνη:
- Η αστακομακαρονάδα στη Γαλήνη
- Το jazz bar στην Οία
- Η βροχή στην καλντέρα
- Ο "Και Γαμώ" να ξεσαλώνει στο πάρτυ
- To φοβερό εστιατόριο στο Μεγαλοχώρι (?) και η ωραία παρέα που φάγαμε μαζί.

Θα ξαναπάμε ε?

Θα πάμε να δούμε Μιχάλη Δέλτα? μου πρότεινε ο Χ. Κι επειδή δεν μου κάνει συχνά τέτοιες προτάσεις, δέχτηκα χωρίς σκέψη.
Δεν ήταν όμως απλά ένα live. Στον υπέροχο χώρο της ρωμαικής αγοράς και με δωρεάν είσοδο, ο Μιχάλης Δέλτα παρουσίασε το Forbidden Poetry. Και δεν ξετρελάθηκα...
Όλο το στήσιμο ήταν εντυπωσιακό, ο πιανίστας εξαιρετικός αλλά η ίδια η μουσική δεν είχε, κατά τη γνώμη μου, κάτι ιδαίτερο...
Ωραίες μουσικές που λειτουργούν ως χαλί... αλλά όχι σαν κάτι που σου μένει και την επόμενη μέρα και θυμάσαι αργότερα...
Highlight της βραδιάς το εξαιρετικό νέο τραγούδι που παρουσίασε η Τάνια...
"και τι έγινε... και τι έμεινε..." μια απορία που ανυπομονώ να ακούσω στο καινούργιο της cd.

Μπορεί να μην αλλάξει τίποτα. Μπορεί σε μια εβδομάδα το θέμα να έχει ξεχαστεί. Αλλά μια προσπάθεια δεν έβλαψε ποτέ κανέναν.

Φουσκώνεις μπαλόνια για ένα μεγάλο πάρτυ... Ενθουσιάζεσαι από το ωραίο σχήμα τους και τα φουσκώνεις κι άλλο... Ξέρεις ότι μπορεί να σπάσουν ανά πάσα στιγμή αλλά η χαρά σου είναι τόσο μεγάλη που φουσκώνεις κι άλλο... Και το μεγάλο μπαμ πλησιάζει...
Αν δεν θέλεις να μείνεις με μια μεγάλη και σπασμένη φούσκα... συγκρατήσου... ένα μπαλόνι είναι μόνο... μετά από λίγο καιρό θα ξεφουσκώσει μόνο του...

Έχουμε πρόβλημα με τα πολλά βάρη. Δεν θα πάρουμε ποτέ μετάλλιο στην άρση βαρών και δεν θα γίνουμε ποτέ Πύρρος Δήμας.
Γιατί παρ΄όλο που βιώνουμε στη ζωή μας πολλές στιγμές ευτυχίας, αδυνατούμε να τις κουβαλήσουμε μέσα μας και να τις έχουμε ρεζέρβα για τις δύσκολες ώρες. Το φορτίο είναι βαρύ και μας δυσκολεύουν στο περπάτημα. Αφήνουμε λοιπόν πίσω μας τις ευτυχίες και σπαταλάμε τον χρόνο μας, προσπαθώντας να αντιμετωπίσουμε τις δυστυχίες μας...
Αν όμως σκεφτούμε όλες αυτές τις στιγμές που έχουμε ζήσει, ίσως η ζωή μας να ήταν ευκολότερη.
- Ένα βράδυ στη βεράντα, διαβάζοντας ένα βιβλίο και πίνοντας ένα ποτήρι κρασί.
- Ένα τηλεφώνημα από το φίλο σου που σε έκανε να γελάσεις δυνατά.
- Ένα σ΄αγαπώ που σου είπε λίγο πριν κοιμηθείς.
- Ένα μπουκέτο λουλούδια που αγόρασες και τα έβαλες στο σαλόνι σου.
- Ένα βλέμμα που σ΄έπεισε ότι τελικά σε αγαπάει.
- Ένα βράδυ που έμεινες μέχρι αργά στο γραφείο κι έλεγες αρλούμπες με τους συναδέλφους και άκουγες δυνατά μουσικές.
- Ένα απόγευμα που βγήκες για καφέ με τα κορίτσια και ένιωσες να δένεσαι μαζί τους.
- Ένα κυριακάτικο πρωινό που ξύπνησες, ήπιες καφέ και διάβασες εφημερίδες, ακούγοντας τζαζ.
- Ένα βράδυ που είδατε μαζί, αραχτοί στον καναπέ, για χιλιοστή φορά το Notting Hill.
- Ένα σ-κ που ταξίδευες για Λουτράκι και στο δρόμο τραγουδούσες δυνατά το New York New York.
- Ένα βροχερό απόγευμα που έκλεισες το παράθυρο κι ένιωσες ότι άφηνες τον υπόλοιπο κόσμο έξω.
- Ένα βράδυ που πήρες τηλέφωνο στις 3 το πρωί τη φίλη σου κι εκείνη το είχε ανοιχτό και σου μιλούσε μέχρι το πρωί.
- Ένα πρωινό με ομίχλη που αντίκρυσες για πρώτη φορά την πλατεία του Αγίου Μάρκου στη Βενετία.
- Ένα βράδυ στο Λονδίνο που για πρώτη φορά είδες από κοντά το είδωλό σου.
- Ένα μεσημέρι που μπήκες στο δισκάδικο και πήρες πολλά cd χωρίς να ξοδέψεις μια περιουσία.
- Την νύχτα που άκουσες την ανάσα του.
- Ένα Σάββατο που σου έστειλε μήνυμα ότι του λείπεις.
- Ένα βράδυ που χορέψατε μαζί στο πάρτυ και σ΄αγκάλιασε δυνατά.
- Ένα χειμωνιάτικο απόγευμα που γύρισες στο σπίτι και είχε βάλει τις πυτζάμες σου στο καλοριφέρ για να τις βρεις ζεστές.
- Ένα πρωί που καταλαβαίνες ότι ήρθε η άνοιξη. Ο ήλιος μοιάζει πιο φωτεινός, τα φυτά είναι όλα ανθισμένα κι εσύ ανοίγεις το παράθυρο του αυτοκινήτου για να μυρίσεις τις νέες μυρωδιές.
- Εκείνη την νύχτα που σε φίλησε μέσα στο αμάξι για καληνύχτα.
- Την πρώτη φορά που κοίταξες ψηλά και είδες εκστασιασμένη την Times Square.
- Ένα απόγευμα που έβαλες στο cd player το "The Piano" και βυθίστηκες στον κόσμο του Michael Nyman.
- Ένα βράδυ που γύρισες σπίτι και σε περίμενε στο μαξιλάρι μια υπέροχη κάρτα.

Μπορείς να τις θυμηθείς την επόμενη φορά που το μαύρο σύννεφο της θλίψης θα σε πλακώσει?

Μέσα στα τηλεφωνήματα, τα κινητά, τα mail και τις σοβαρές συζητήσεις για θέματα εντελώς ανούσια και άχρηστα... υπάρχει μια στιγμή που περνάς ωραία με τη δουλειά σου. Που δεν αισθάνεσαι αγγαρεία και δεν σφίγγει ένας κόμπος το στομάχι σου.
Γιατί είσαι μέσα στη θάλασσα και τον καυτό ήλιο... κι εκεί για λίγες ώρες όλα μοιάζουν ωραία, χρωματιστά και πάνω απ΄όλα δυνατά...

Σάββατο βράδυ στην Πλάκα. Τα σοκάκια ήταν γεμάτα κόσμο και ο ουρανός υπέροχος και γαλανός. Για να αποφασίσει κανείς να κλειστεί μέσα στους 4 τοίχους του Ζυγού, θα πρέπει να υπάρχει σοβαρός λόγος. Και ο λόγος αυτός ακούει στο όνομα Φοίβος Δεληβοριάς.
Ο οποίος παρουσίασε live τα νέα του τραγούδια αλλά μας θύμησε και τα παλιά...
Και ήταν εξαιρετικά και περίεργα όμως...
Εξαιρετικά γιατί ο Φοίβος είχε κέφια... γιατί ο κόσμος ήταν ενθουσιασμένος... γιατί τα νέα τραγούδια ακούγονται πολύ ωραία και live... γιατί υπήρχε νεύρο και ζεστή ατμόσφαιρα...
Περίεργα όμως γιατί ο Φοίβος είπε παλιά τραγούδια... που όλα μου θύμιζαν κάτι... που το ¨Εκείνη¨ έλιωνε στα cd player του σταθμού... τότε που πιστεύαμε ότι έχουμε όλο το μέλλον μπροστά μας... τότε που πιστεύαμε ότι όσοι ήμασταν μέσα σ΄εκείνο το στούντιο και τραγουδούσαμε δυνατά και φάλτσα ¨Θέλω να σε ξεπεράσω μα δε γίνεται¨, ήμασταν φίλοι...
Μαμά μπορείς να πείσεις τον Φοίβο να μην βγάζει κάθε 4 χρόνια δίσκο??

Ο σκύλος είναι ένα πολύ πιστό ζώο. Αγαπάει το αφεντικό του, απλά και μόνο γιατί του ρίχνει φαγητό στο κεσεδάκι. Κουνάει χαρούμενος την ουρά του απλά και μόνο γιατί το boss άνοιξε την πόρτα και μπήκε μέσα.
Το αφεντικό όμως δεν προλαβαίνει να το φροντίσει και να το πηγαίνει βόλτες για να κατουρήσει (ενώ το θέλει), γι’ αυτό και το «παρκάρει» στο περιβόλι του εξοχικού του για 4, 5 ,6 μήνες χωρίς να δώσει σημεία ζωής... Το σκυλί αφού θα γαβγίσει και αφού θα τρέχει συνέχεια στην πόρτα νομίζοντας ότι άκουσε βήματα, θα παραιτηθεί. Θα αρχίζει να κυνηγάει τις γάτες της περιοχής και θα τρωει τα κόκαλα που του ρίχνουν οι γείτονες για να σταματήσει να γαβγίζει μέσα στην νύχτα.
Και να λοιπόν που το αφεντικό κάνει την εμφάνισή του μετά από μήνες και το σκυλί ούτε του κρατάει μούτρα, ούτε τον αποφεύγει. Χοροπηδάει από την χαρά του! Κουνάει την ουρά του και απολαμβάνει την στιγμή που του ρίχνει φαγητό στο κεσεδάκι και του χαϊδεύει τη μουσούδα. Απολαμβάνει την στιγμή γιατί ξέρει ότι ίσως να μην την ξαναζήσει. Γιατί μπορεί να είναι σκύλος αλλά πέντε πράγματα τα καταλαβαίνει.
Το αφεντικό φεύγει και ο σκύλος είναι λυπημένος. Γαβγίζει ελπίζοντας ότι θα ξαναγυρίσει για λίγο για να του ξαναγεμίσει το κεσεδάκι...
Και θα γυρίσει... όταν θα προλαβαίνει... όταν θα τον βολεύουν τα ωράρια... όταν οι γείτονες του εξοχικού θα τον πάρουν τηλέφωνο και θα τον απειλήσουν «έλα να πάρεις το κωλόσκυλο που μας έχει πάρει το κεφάλι!»
Τελικά το κινέζικο ωροσκόπιο λεει αρλούμπες!! Δεν πρέπει να είμαι ποντίκι αλλά ένας ωραιότατος και παχουλός σκύλος.

Για έναν ηλίθιο λόγο πιστεύουμε ότι αν θάψουμε βαθιά τα φαντάσματα του παρελθόντος, δεν θα μας απασχολήσουν ποτέ ξανά. Αφού σκάψαμε πολύ και το φτυάρι ήταν πρώτης τάξεως, γιατί να πρέπει να μας απασχολήσουν ξανά? Κλείσαμε πια την πόρτα και συνεχίζουμε...
Όσο κι αν σκάψεις όμως, όσο δυνατά κι αν κλείσεις την πόρτα, πάντα θα έρθει η ώρα που θα έρθεις αντιμέτωπος με τα φαντάσματά σου. Όπου πρέπει ν΄ανοίξεις πάλι την πόρτα, να ξύσεις τις πληγές σου και να έρθεις face to face με αυτό που σε σημάδεψε.
Φτιάξε λοιπόν τα μαλλιά σου, βάλε τα καλά σου, κοίτα το φάντασμα στα μάτια και κλείσε την πόρτα για πάντα...

Την λένε Βούλα Χατζηκουλίδου. Γεννήθηκε στην Αμαλιάδα πριν από 25 χρόνια.
Η μαμά της, η κυρία Νίτσα, είναι κομμώτρια πρώτης τάξεως και ο μπαμπάς της, ο κυρ Μιχάλης, συνταξιούχος ναυτικός.
Η Βούλα από μικρή ξεχώριζε για την ομορφιά της και το φιδίσιο κορμί της. Πάντα είχε επιτυχία στα αγόρια αλλά δεν ενέδιδε ποτέ. Γιατί είχε μια ιδιαίτερη προτίμηση στους μεγαλύτερους άντρες που είχαν Mercedes και την έραιναν με γαρύφαλλα κάθε Σάββατο στα τοπικά μπουζούκια Αμαλιάδος.
Οι γονείς της την πίεζαν να διαβάσει για να δώσει πανελλήνιες, να μπει στο πανεπιστήμιο, να γίνει δασκάλα, να βρει ένα καλό παιδί, να παντρευτεί, να κάνει οικογένεια και να ζει στο σπιτάκι της με τον αντρούλη της, τα παιδάκια της και το αυτοκινητάκι της.
Η Βούλα όμως είχε άλλα σχέδια. Έβλεπε τη Μάρω Λύτρα στην τηλεόραση και ήθελε να γίνει τραγουδίστρια. Γιατί να τραβιέται με τα Λατινικά και τα Αρχαία, ενώ μπορεί να πάει στο Fame Story για 2 μήνες και μετά θα τραγουδάει στην πίστα και θα κάνει εξώφυλλα στα περιοδικά?? Άλλωστε και οι κύριοι με τις Mercedes και τα γαρύφαλλα της έλεγαν ότι έχει κορμάρα και μπορεί να γίνει τραγουδίστρια.
Έβαλε λοιπόν σε εφαρμογή το μεγαλόπνοο σχέδιο. Μετακόμισε στην Αθήνα και βρήκε μια γκαρσονιέρα στην Γλυφάδα φυσικά. Έπινε καθημερινά καφέ στο DaCapo και έπιανε κουβέντα με τον Βασίλειο Κωστέτσο και τον σκύλο του, ώστε να εξασφαλίσει τα σωστά ρούχα για τις μελλοντικές της εμφανίσεις στην πίστα.
Ανάμεσα στους καφέδες και τις μπουτίκ, γνωρίζει τον Θανάση. Γνωστό έμπορο τραχανά από την Ξάνθη. Άρχισαν οι βόλτες με το cabrio, τα γαρύφαλλα στο Romeo, τα σφηνάκια στο Guzel και το Πάσχα στο Ντουμπάι για ψώνια. Ο Θανάσης της υποσχέθηκε ότι θα την κάνει σταρ και ο διάσημος ανά την υφήλιο στυλίστας Χάρης Σιανίδης την πήρε υπό την προστασία του.
Η Βούλα θα γινόταν τραγουδίστρια. Άλλαξε το όνομά της σε Βούλα Βέρρα (γιατί με το Καρακουλίδου δεν είχε τύχη) και μετακόμισε στην Θεσσαλονίκη, όπου ο Θανάσης της βρήκε δουλειά σε ένα μπουζουκτσίδικο στην Εθνική Θεσσαλονίκης - Ξάνθης. Έβγαινε γύρω στις 11.45 με την κοιλιά έξω, τραγουδούσε το "Δεν μου φτάνει, θέλω κι άλλο", έπαιρνε 200 ευρώ και γύριζε σπίτι. Ήταν επίσημο πια: ήταν τραγουδίστρια!!
Βαρέθηκε όμως τον Θανάση (άλλωστε ο τραχανάς βρωμάει) και τα φτιάχνει με γνωστό γαιοκτήμονα της Λάρισας, τον Τάκη. Αρχίζει λοιπόν να τραγουδάει στα περιβότητα σκυλάδικα της Λάρισας και γίνεται πρώτο όνομα. Και να τα γαρύφαλλα και να τα πανέρια στο δόξα πατρί και να οι κούτες με τις ληγμένες σαμπάνιες...
Ήταν πια έτοιμη για τα μεγαλεία της Αθήνας. Κάνει αίτηση για το Fame Story 12 και τη δέχονται! Μένει εκεί για 3 μήνες και βγαίνει 3η. Τι σημασία έχει όμως η θέση? Εκείνη πήγε για την εμπειρία!!
Βγαίνοντας όμως συνειδητοποιεί ότι το reality δεν είχε καθόλου τηλεθέαση και ο ANT1 το έδειχνε στις 3 το πρωί. Κανείς δεν την χαιρετούσε στο δρόμο και κανένα πιτσιρίκι δεν την έβγαζε φωτογραφία με το κινητό.
Μόνο ο Ματθαίος Γιαννούλης της έκανε πρόταση να εμφανίζεται μαζί του και να του κάνει φωνητικά και ίσως να λέει και κανένα τραγουδάκι στην αρχή. Ο Κωστέτσος δεν την παίρνει πια τηλέφωνο γιατί τρέχει στη Χάγη για να καταγγείλει πόσο τον πλήγωσε η Ευρυδίκη, ο Χάρης Σιανίδης ψάχνει να βρει τα χειρότερα ρούχα για την Άρτεμις Αλεξανδράτου και το Star της παίρνει συνέντευξη και την ρωτάει τι γιορτάζουμε την 28η Οκτωβρίου (γιατί γελάνε όταν λέει ότι γιορτάζουμε τα γενέθλια του Κολοκοτρώνη?)
Τώρα η Βούλα τραγουδάει στο Romeo. Βγαίνει στις 12.30 που τα πρώτα τραπέζια είναι άδεια και τα δεύτερα έχουν πέσει με τα μούτρα στους ξηρούς καρπούς. Φοράει λαχανί βερμούδα, όπου φαίνεται ο μισός κώλος και το τατουάζ-πεταλούδα, ομοιόμορφο σουτιέν και δωδεκάποντο πέδιλο.
Είναι λίγο στα κάτω της αλλά δεν χάνει το κουράγιο της. Τις τελευταίες μέρες έρχεται στο μαγαζί ένας μεγαλέμπορος κουφωμάτων. Μπορεί η τύχη να της χαμογελάσει ξανά...

*Οποιαδήποτε ομοιότητα με υπαρκτά πρόσωπα, είναι εντελώς συμπτωματική.

Καιρός ν΄αφήσουμε τις προκαταλήψεις. Το άμοιρο το νησάκι δεν είναι μόνο τσιφτετέλια στη μπάρα, κοσμικές εμφανίσεις και ύφος μπλαζέ. Αν στρέψεις λίγο ¨αλλού¨ το βλέμμα, θα ανακαλύψεις πολλές ομορφιές:

- Ανάσταση σε μικρό εκκλησάκι, σε μικρό χωριουδάκι. Δεν χρειάζεται να στριμωχνόμαστε όλοι στη Χώρα...
- Κοκορέτσι στον Πλατύ Γιαλό. Μπορεί εγώ να μην έφαγα (λόγω... δυσκοιλιότητας του ξενοδόχου μας) αλλά η διπλανή ταβέρνα μάς έσπασε τη μύτη!!
- Μαργαρίτες στο Sea Breeze στη Μικρή Βενετία. Γιατί ρε παλικάρια στριμώχνεστε στα υπόλοιπα καφέ, όταν εδώ θα απολαύσετε την καλύτερη θέα και θα ακούσετε την καλύτερη μουσική?

Μαμά γιατί εγώ δεν κάθομαι στο μπαλκονάκι του κυρίου (βλ. πρώτη φωτό), δεν πίνω καφέδες και δεν κοιτάζω το απόλυτο κενό για ώρες?

Η λέξη-καραμέλλα που χρησιμοποιήσουμε όταν ήμασταν νέοι ήταν "ωριμότητα". Ονειρευόμασταν όταν μεγαλώσουμε, τελειώσουμε το σχολείο και βγάλουμε ρυτίδες, ότι θα γίνουμε ώριμοι ενήλικες. Τελικά οι νέοι δεν έχουν μυαλό...
Γιατί τώρα που έχω πάρει το χρίσμα της ωριμότητας, πρέπει να δείχνω μονίμως κατανόηση.
Κατανόηση γιατί σου είπε ότι θα σε πάρει σε 5 αλλά δεν το έκανε ποτέ.
Κατανόηση γιατί σου είπε ότι θα βρεθείτε για καφέ αλλά δεν ήρθε ποτέ.
Κατανόηση γιατί σου είπε ότι θα σε πάρει τηλέφωνο να σε ειδοποιήσει αλλά δεν... ποτέ.
Κατανόηση γιατί περπατούσες πάνω-κάτω την Μεταξά, περιμένοντας τηλέφωνο που δεν έγινε ποτέ.
Γιατί είσαι ώριμος ενήλικας και πρέπει να καταλάβεις ότι είναι πολύ πιεσμένος, δεν έχει καθόλου χρόνο, έχει οικογένεια και είναι πολύ δύσκολο να μπορέσει να τα προλάβει όλα. Κι εσύ περισσότερο απ΄όλους πρέπει να δείξεις κατανόηση...
Αναπολώ την εποχή της ανωριμότητας...

Χθες κάναμε ένα μικρό παρτάκι για να αποχαιρετήσουμε μια συνάδελφο που αποφάσισε να φύγει από την εταιρεία και να ψαχτεί διαφορετικά...
Φάγαμε νηστίσιμα καναπεδάκια, ήπιαμε κρασί και δαγκώσαμε κρυφά μερικές μπουκίτσες κέικ. Το μεγάλο αφεντικό είπε μεγάλα λόγια, η Ε. συγκινημένη ψέλλισε μερικές αμήχανες κουβέντες και κάποιοι φίλοι της δάκρυσαν...
Σκεφτόμουν ότι έχω ζήσει πολλά τέτοια farewell parties... κάποια αφορούσαν εμένα, κάποια άλλα αφορούσαν άλλους συναδέλφους μου... μερικές φορές φίλους... και τα βρίσκω πολύ υποκριτικά!!
Κάθε φορά που το βιώνω όλο αυτό (είτε από τη μεριά του θεατή, είτε από τη μεριά του πρωταγωνιστή) μου μοιάζει πάντα σαν έναν ανόητο επικήδειο.
Τα αφεντικά στεναχωριούνται που σε χάνουν αλλά δεν έκαναν και τίποτα στην ουσία για να σε κρατήσουν ή έστω για να διευκολύνουν την καθημερινότητά σου. Ξέρουν ότι κάποιος άλλος θα βρεθεί που θα τραβήξει κουπί για μερικά χρόνια, μέχρι να έρθει ο επόμενος και ο επόμενος... κανείς δεν αναρωτιέται τι πήγε στραβά κι έχασες το αγγελούδι σου... τουλάχιστον να το διορθώσεις για τον επόμενο... Μοιάζει με ένα μαραθώνιο που απλά βάζουμε τον αθλητή να τρέχει και όταν εκείνος κλατάρει, φέρνουμε τον επόμενο... δεν σκεφτόμαστε ποτέ ότι μπορεί ο αθλητής να θέλει νερό, ή τα παπούτσια του να έχουν χαλάσει ή ότι ο δρόμος που τρέχει είναι γεμάτος λακούβες...
Και οι φίλοι-συνάδελφοι στεναχωριούνται... κι εγώ έχω κλάψει για αποχώρηση συναδέλφου... γιατί πίστευα ότι η σχέση μας είναι τόσο επιφανειακή που θα λήξει την στιγμή που θα κλείσει την πόρτα του γραφείου. Κι έκανα λάθος... Οι πραγματικοί φίλοι που δημιουργείς στη δουλειά θα παραμείνουν φίλοι και αφότου αποχωρήσεις. Στις πραγματικές φιλίες δεν χρειάζεσαι την καθημερινή επαφή. Πηγαίνεις για καφέ και δεν αναλώνεσαι πλέον σε ανούσιες κουβέντες για τη δουλειά... τι είπε το αφεντικό, τι του απάντησες εσύ... η φιλία γίνεται πιο ουσιαστική και περισσότερο αληθινή.
Και τέλος στεναχωριέσαι εσύ... όλοι σου μιλάνε με τα καλύτερα λόγια, κλαίνε που φεύγεις και σου κάνουν δωράκια για να τους θυμάσαι... και είναι όλα τόσα συγκινητικά που σε κάνουν να ξεχνάς τις καταστάσεις που σε οδήγησαν σε αυτή την απόφαση. Και αρχίζεις να έχεις αμφιβολίες για την απόφασή σου. Κάνεις συζητήσεις για να βρεθεί ένας τρόπος συνεργασίας... για να μην κόψεις τον ομφάλιο λώρο. Αλλά όταν φεύγεις αγκαλιά με την κούτα (με τα πράγματά σου), κόβεις τον ομφάλιο λώρο χωρίς να το καταλάβεις.
Στην τελική φεύγεις για να βρεις εκεί έξω τα ωραία... Μπορεί να μην τα βρεις ποτέ, αλλά τουλάχιστον θα έχεις προσπαθήσει...

Είναι βαρετό να γκρινιάζεις συνεχώς για το ίδιο πράγμα. Βαριέται αυτός που σε ακούει, βαριέσαι κι εσύ που λες συνέχεια τα ίδια και τα ίδια...
Λες συνεχώς ότι πνίγεσαι γιατί δεν ξέρεις κολύμπι. Η θάλασσα όμως δεν πρόκειται να γίνει πιο ρηχή για να μπορέσεις εσύ να την διασχίσεις. Πρέπει λοιπόν να σκάσεις και να μάθεις κολύμπι. Γιατί αν περιμένεις να σου πετάξουν σωσίβιο, μάλλον θα καταλήξεις στον πάτο της θάλασσας...

Υπάρχουν μια σειρά από ρητά και σοφιστείες που τα βλέπουμε γραμμένους στους τοίχους και τα γραφαμε κι εμείς παλιότερα (πολύ παλιότερα) στα θρανία και στα τετράδια.
"Ότι δεν σε σκοτώνει, σε κάνει πιο δυνατό", " Ότι κατεβαίνει, ανεβαίνει"... κι άλλες τέτοιες μαλακίες...
Κι έρχεται αυτή η συγκλονιστική ταινία με θέμα τη ζωή της Edith Piaf για να σε επαναφέρει στην σκληρή πραγματικότητα που είναι πέρα από χαζά ρητά και ανούσιες σοφιστείες.
Γιατί όταν είσαι στον πάτο... μπορεί να πάρεις μια ανάσα για λίγο, αλλά πάντα στον πάτο θα είσαι... γιατί τον κουβαλάς μέσα σου...
Συγκλονιστική η Μαριόν Κοτιγιάρ... κανένα Όσκαρ θα δώσουμε??

Πριν από πολλαααααά χρόνια τον είδα για πρώτη φορά live. Ήταν στην Έκθεση Βιβλίου στο Πεδίο του Άρεως. Ποιος είναι αυτός ο φοβερός πιτσιρικάς? ρώτησα...
Τα χρόνια πέρασαν κι όλοι μάθαμε ποιος είναι ο Φοίβος Δεληβοριάς. Και τώρα βγαίνει το νέο του cd... κι έχω φάει κόλλημα με το "Ο προορισμός"...
Πως γίνεται αυτό το μαγικό που κάποιος εκεί έξω γράφει στίχους κι αισθάνεσαι ότι το γράφει για σένα? Που νιώθεις ότι περιγράφει τη φάση που βρίσκεσαι την συγκεκριμένη στιγμή??
Στους επόμενους μήνες θα φάω κόλλημα και με άλλα τραγούδια του cd. Προς το παρόν "Προορισμός" και ξερό ψωμί...

Το σίγουρο είν' ότι ξεκίνησα πάλι αργά
Και πάω με τα πόδια, συνέχεια χαζεύω, κοιτάζω
Μυρμήγκια που σκάβουν στου κόσμου το ρήμαγμα
Μου λένε να σκάψω λιγάκι κι εγώ, μα διστάζω

Κι αν είμαι σε κάτι στ' αλήθεια καλός
Φοβάμαι πως είναι το αμήχανο βήμα
Μα εκεί προς το μέρος σου λάμπει ένα φως
Που δείχνει πως είσαι ο προορισμός
Κι αν είναι ένας τρόπος για να' ρθω είν' αυτός
Ν' αλλάζω στη διαδρομή συνεχώς

Το σίγουρο είν' ότι πηγαίνω στην ομορφιά
Μα μέσα μου αντίπαλος βιάζεται, τρέχει να φτάσει
Κοιτάω τ' όνομά του που αστράφτει στην αγορά
Ακούω το τραγούδι του που θέλει απλά να σου μοιάσει

Κι αν είναι σε κάτι στ' αλήθεια καλός
Φοβάμαι πως είναι ο μηχανισμός του
Μα εκεί προς το μέρος σου λάμπει ένα φως
Που δείχνει πως είσαι ο προορισμός
Κι ο δρόμος σου σίγουρα δεν είν' αυτός
Να μένω ο ίδιος, μα πιο βιαστικός

Το σίγουρο είν' ότι δεν υπάρχει σιγουριά
Στο δρόμο αυτό δεν υπάρχουν ταμπέλες και βέλη
Μονάχα ουρανός και αέρας και μοναξιά
Κι αυτό που η καρδιά μου συνέχεια κι ακούραστα θέλει

Κι αν είμαι σε κάτι στ' αλήθεια καλός
Το ξέρω πως είναι ότι απλά συνεχίζω
Κι εκεί προς το μέρος σου λάμπει ένα φως
Που δείχνει πως είσαι ο προορισμός
Θα φτάσω εκεί κάποτε- θα'ρθει ο καιρός-
Να σου τραγουδήσω να γίνουμε φως