Blogger Notes

Φουσκώνεις μπαλόνια για ένα μεγάλο πάρτυ... Ενθουσιάζεσαι από το ωραίο σχήμα τους και τα φουσκώνεις κι άλλο... Ξέρεις ότι μπορεί να σπάσουν ανά πάσα στιγμή αλλά η χαρά σου είναι τόσο μεγάλη που φουσκώνεις κι άλλο... Και το μεγάλο μπαμ πλησιάζει...
Αν δεν θέλεις να μείνεις με μια μεγάλη και σπασμένη φούσκα... συγκρατήσου... ένα μπαλόνι είναι μόνο... μετά από λίγο καιρό θα ξεφουσκώσει μόνο του...

Έχουμε πρόβλημα με τα πολλά βάρη. Δεν θα πάρουμε ποτέ μετάλλιο στην άρση βαρών και δεν θα γίνουμε ποτέ Πύρρος Δήμας.
Γιατί παρ΄όλο που βιώνουμε στη ζωή μας πολλές στιγμές ευτυχίας, αδυνατούμε να τις κουβαλήσουμε μέσα μας και να τις έχουμε ρεζέρβα για τις δύσκολες ώρες. Το φορτίο είναι βαρύ και μας δυσκολεύουν στο περπάτημα. Αφήνουμε λοιπόν πίσω μας τις ευτυχίες και σπαταλάμε τον χρόνο μας, προσπαθώντας να αντιμετωπίσουμε τις δυστυχίες μας...
Αν όμως σκεφτούμε όλες αυτές τις στιγμές που έχουμε ζήσει, ίσως η ζωή μας να ήταν ευκολότερη.
- Ένα βράδυ στη βεράντα, διαβάζοντας ένα βιβλίο και πίνοντας ένα ποτήρι κρασί.
- Ένα τηλεφώνημα από το φίλο σου που σε έκανε να γελάσεις δυνατά.
- Ένα σ΄αγαπώ που σου είπε λίγο πριν κοιμηθείς.
- Ένα μπουκέτο λουλούδια που αγόρασες και τα έβαλες στο σαλόνι σου.
- Ένα βλέμμα που σ΄έπεισε ότι τελικά σε αγαπάει.
- Ένα βράδυ που έμεινες μέχρι αργά στο γραφείο κι έλεγες αρλούμπες με τους συναδέλφους και άκουγες δυνατά μουσικές.
- Ένα απόγευμα που βγήκες για καφέ με τα κορίτσια και ένιωσες να δένεσαι μαζί τους.
- Ένα κυριακάτικο πρωινό που ξύπνησες, ήπιες καφέ και διάβασες εφημερίδες, ακούγοντας τζαζ.
- Ένα βράδυ που είδατε μαζί, αραχτοί στον καναπέ, για χιλιοστή φορά το Notting Hill.
- Ένα σ-κ που ταξίδευες για Λουτράκι και στο δρόμο τραγουδούσες δυνατά το New York New York.
- Ένα βροχερό απόγευμα που έκλεισες το παράθυρο κι ένιωσες ότι άφηνες τον υπόλοιπο κόσμο έξω.
- Ένα βράδυ που πήρες τηλέφωνο στις 3 το πρωί τη φίλη σου κι εκείνη το είχε ανοιχτό και σου μιλούσε μέχρι το πρωί.
- Ένα πρωινό με ομίχλη που αντίκρυσες για πρώτη φορά την πλατεία του Αγίου Μάρκου στη Βενετία.
- Ένα βράδυ στο Λονδίνο που για πρώτη φορά είδες από κοντά το είδωλό σου.
- Ένα μεσημέρι που μπήκες στο δισκάδικο και πήρες πολλά cd χωρίς να ξοδέψεις μια περιουσία.
- Την νύχτα που άκουσες την ανάσα του.
- Ένα Σάββατο που σου έστειλε μήνυμα ότι του λείπεις.
- Ένα βράδυ που χορέψατε μαζί στο πάρτυ και σ΄αγκάλιασε δυνατά.
- Ένα χειμωνιάτικο απόγευμα που γύρισες στο σπίτι και είχε βάλει τις πυτζάμες σου στο καλοριφέρ για να τις βρεις ζεστές.
- Ένα πρωί που καταλαβαίνες ότι ήρθε η άνοιξη. Ο ήλιος μοιάζει πιο φωτεινός, τα φυτά είναι όλα ανθισμένα κι εσύ ανοίγεις το παράθυρο του αυτοκινήτου για να μυρίσεις τις νέες μυρωδιές.
- Εκείνη την νύχτα που σε φίλησε μέσα στο αμάξι για καληνύχτα.
- Την πρώτη φορά που κοίταξες ψηλά και είδες εκστασιασμένη την Times Square.
- Ένα απόγευμα που έβαλες στο cd player το "The Piano" και βυθίστηκες στον κόσμο του Michael Nyman.
- Ένα βράδυ που γύρισες σπίτι και σε περίμενε στο μαξιλάρι μια υπέροχη κάρτα.

Μπορείς να τις θυμηθείς την επόμενη φορά που το μαύρο σύννεφο της θλίψης θα σε πλακώσει?

Μέσα στα τηλεφωνήματα, τα κινητά, τα mail και τις σοβαρές συζητήσεις για θέματα εντελώς ανούσια και άχρηστα... υπάρχει μια στιγμή που περνάς ωραία με τη δουλειά σου. Που δεν αισθάνεσαι αγγαρεία και δεν σφίγγει ένας κόμπος το στομάχι σου.
Γιατί είσαι μέσα στη θάλασσα και τον καυτό ήλιο... κι εκεί για λίγες ώρες όλα μοιάζουν ωραία, χρωματιστά και πάνω απ΄όλα δυνατά...

Σάββατο βράδυ στην Πλάκα. Τα σοκάκια ήταν γεμάτα κόσμο και ο ουρανός υπέροχος και γαλανός. Για να αποφασίσει κανείς να κλειστεί μέσα στους 4 τοίχους του Ζυγού, θα πρέπει να υπάρχει σοβαρός λόγος. Και ο λόγος αυτός ακούει στο όνομα Φοίβος Δεληβοριάς.
Ο οποίος παρουσίασε live τα νέα του τραγούδια αλλά μας θύμησε και τα παλιά...
Και ήταν εξαιρετικά και περίεργα όμως...
Εξαιρετικά γιατί ο Φοίβος είχε κέφια... γιατί ο κόσμος ήταν ενθουσιασμένος... γιατί τα νέα τραγούδια ακούγονται πολύ ωραία και live... γιατί υπήρχε νεύρο και ζεστή ατμόσφαιρα...
Περίεργα όμως γιατί ο Φοίβος είπε παλιά τραγούδια... που όλα μου θύμιζαν κάτι... που το ¨Εκείνη¨ έλιωνε στα cd player του σταθμού... τότε που πιστεύαμε ότι έχουμε όλο το μέλλον μπροστά μας... τότε που πιστεύαμε ότι όσοι ήμασταν μέσα σ΄εκείνο το στούντιο και τραγουδούσαμε δυνατά και φάλτσα ¨Θέλω να σε ξεπεράσω μα δε γίνεται¨, ήμασταν φίλοι...
Μαμά μπορείς να πείσεις τον Φοίβο να μην βγάζει κάθε 4 χρόνια δίσκο??

Ο σκύλος είναι ένα πολύ πιστό ζώο. Αγαπάει το αφεντικό του, απλά και μόνο γιατί του ρίχνει φαγητό στο κεσεδάκι. Κουνάει χαρούμενος την ουρά του απλά και μόνο γιατί το boss άνοιξε την πόρτα και μπήκε μέσα.
Το αφεντικό όμως δεν προλαβαίνει να το φροντίσει και να το πηγαίνει βόλτες για να κατουρήσει (ενώ το θέλει), γι’ αυτό και το «παρκάρει» στο περιβόλι του εξοχικού του για 4, 5 ,6 μήνες χωρίς να δώσει σημεία ζωής... Το σκυλί αφού θα γαβγίσει και αφού θα τρέχει συνέχεια στην πόρτα νομίζοντας ότι άκουσε βήματα, θα παραιτηθεί. Θα αρχίζει να κυνηγάει τις γάτες της περιοχής και θα τρωει τα κόκαλα που του ρίχνουν οι γείτονες για να σταματήσει να γαβγίζει μέσα στην νύχτα.
Και να λοιπόν που το αφεντικό κάνει την εμφάνισή του μετά από μήνες και το σκυλί ούτε του κρατάει μούτρα, ούτε τον αποφεύγει. Χοροπηδάει από την χαρά του! Κουνάει την ουρά του και απολαμβάνει την στιγμή που του ρίχνει φαγητό στο κεσεδάκι και του χαϊδεύει τη μουσούδα. Απολαμβάνει την στιγμή γιατί ξέρει ότι ίσως να μην την ξαναζήσει. Γιατί μπορεί να είναι σκύλος αλλά πέντε πράγματα τα καταλαβαίνει.
Το αφεντικό φεύγει και ο σκύλος είναι λυπημένος. Γαβγίζει ελπίζοντας ότι θα ξαναγυρίσει για λίγο για να του ξαναγεμίσει το κεσεδάκι...
Και θα γυρίσει... όταν θα προλαβαίνει... όταν θα τον βολεύουν τα ωράρια... όταν οι γείτονες του εξοχικού θα τον πάρουν τηλέφωνο και θα τον απειλήσουν «έλα να πάρεις το κωλόσκυλο που μας έχει πάρει το κεφάλι!»
Τελικά το κινέζικο ωροσκόπιο λεει αρλούμπες!! Δεν πρέπει να είμαι ποντίκι αλλά ένας ωραιότατος και παχουλός σκύλος.

Για έναν ηλίθιο λόγο πιστεύουμε ότι αν θάψουμε βαθιά τα φαντάσματα του παρελθόντος, δεν θα μας απασχολήσουν ποτέ ξανά. Αφού σκάψαμε πολύ και το φτυάρι ήταν πρώτης τάξεως, γιατί να πρέπει να μας απασχολήσουν ξανά? Κλείσαμε πια την πόρτα και συνεχίζουμε...
Όσο κι αν σκάψεις όμως, όσο δυνατά κι αν κλείσεις την πόρτα, πάντα θα έρθει η ώρα που θα έρθεις αντιμέτωπος με τα φαντάσματά σου. Όπου πρέπει ν΄ανοίξεις πάλι την πόρτα, να ξύσεις τις πληγές σου και να έρθεις face to face με αυτό που σε σημάδεψε.
Φτιάξε λοιπόν τα μαλλιά σου, βάλε τα καλά σου, κοίτα το φάντασμα στα μάτια και κλείσε την πόρτα για πάντα...

Την λένε Βούλα Χατζηκουλίδου. Γεννήθηκε στην Αμαλιάδα πριν από 25 χρόνια.
Η μαμά της, η κυρία Νίτσα, είναι κομμώτρια πρώτης τάξεως και ο μπαμπάς της, ο κυρ Μιχάλης, συνταξιούχος ναυτικός.
Η Βούλα από μικρή ξεχώριζε για την ομορφιά της και το φιδίσιο κορμί της. Πάντα είχε επιτυχία στα αγόρια αλλά δεν ενέδιδε ποτέ. Γιατί είχε μια ιδιαίτερη προτίμηση στους μεγαλύτερους άντρες που είχαν Mercedes και την έραιναν με γαρύφαλλα κάθε Σάββατο στα τοπικά μπουζούκια Αμαλιάδος.
Οι γονείς της την πίεζαν να διαβάσει για να δώσει πανελλήνιες, να μπει στο πανεπιστήμιο, να γίνει δασκάλα, να βρει ένα καλό παιδί, να παντρευτεί, να κάνει οικογένεια και να ζει στο σπιτάκι της με τον αντρούλη της, τα παιδάκια της και το αυτοκινητάκι της.
Η Βούλα όμως είχε άλλα σχέδια. Έβλεπε τη Μάρω Λύτρα στην τηλεόραση και ήθελε να γίνει τραγουδίστρια. Γιατί να τραβιέται με τα Λατινικά και τα Αρχαία, ενώ μπορεί να πάει στο Fame Story για 2 μήνες και μετά θα τραγουδάει στην πίστα και θα κάνει εξώφυλλα στα περιοδικά?? Άλλωστε και οι κύριοι με τις Mercedes και τα γαρύφαλλα της έλεγαν ότι έχει κορμάρα και μπορεί να γίνει τραγουδίστρια.
Έβαλε λοιπόν σε εφαρμογή το μεγαλόπνοο σχέδιο. Μετακόμισε στην Αθήνα και βρήκε μια γκαρσονιέρα στην Γλυφάδα φυσικά. Έπινε καθημερινά καφέ στο DaCapo και έπιανε κουβέντα με τον Βασίλειο Κωστέτσο και τον σκύλο του, ώστε να εξασφαλίσει τα σωστά ρούχα για τις μελλοντικές της εμφανίσεις στην πίστα.
Ανάμεσα στους καφέδες και τις μπουτίκ, γνωρίζει τον Θανάση. Γνωστό έμπορο τραχανά από την Ξάνθη. Άρχισαν οι βόλτες με το cabrio, τα γαρύφαλλα στο Romeo, τα σφηνάκια στο Guzel και το Πάσχα στο Ντουμπάι για ψώνια. Ο Θανάσης της υποσχέθηκε ότι θα την κάνει σταρ και ο διάσημος ανά την υφήλιο στυλίστας Χάρης Σιανίδης την πήρε υπό την προστασία του.
Η Βούλα θα γινόταν τραγουδίστρια. Άλλαξε το όνομά της σε Βούλα Βέρρα (γιατί με το Καρακουλίδου δεν είχε τύχη) και μετακόμισε στην Θεσσαλονίκη, όπου ο Θανάσης της βρήκε δουλειά σε ένα μπουζουκτσίδικο στην Εθνική Θεσσαλονίκης - Ξάνθης. Έβγαινε γύρω στις 11.45 με την κοιλιά έξω, τραγουδούσε το "Δεν μου φτάνει, θέλω κι άλλο", έπαιρνε 200 ευρώ και γύριζε σπίτι. Ήταν επίσημο πια: ήταν τραγουδίστρια!!
Βαρέθηκε όμως τον Θανάση (άλλωστε ο τραχανάς βρωμάει) και τα φτιάχνει με γνωστό γαιοκτήμονα της Λάρισας, τον Τάκη. Αρχίζει λοιπόν να τραγουδάει στα περιβότητα σκυλάδικα της Λάρισας και γίνεται πρώτο όνομα. Και να τα γαρύφαλλα και να τα πανέρια στο δόξα πατρί και να οι κούτες με τις ληγμένες σαμπάνιες...
Ήταν πια έτοιμη για τα μεγαλεία της Αθήνας. Κάνει αίτηση για το Fame Story 12 και τη δέχονται! Μένει εκεί για 3 μήνες και βγαίνει 3η. Τι σημασία έχει όμως η θέση? Εκείνη πήγε για την εμπειρία!!
Βγαίνοντας όμως συνειδητοποιεί ότι το reality δεν είχε καθόλου τηλεθέαση και ο ANT1 το έδειχνε στις 3 το πρωί. Κανείς δεν την χαιρετούσε στο δρόμο και κανένα πιτσιρίκι δεν την έβγαζε φωτογραφία με το κινητό.
Μόνο ο Ματθαίος Γιαννούλης της έκανε πρόταση να εμφανίζεται μαζί του και να του κάνει φωνητικά και ίσως να λέει και κανένα τραγουδάκι στην αρχή. Ο Κωστέτσος δεν την παίρνει πια τηλέφωνο γιατί τρέχει στη Χάγη για να καταγγείλει πόσο τον πλήγωσε η Ευρυδίκη, ο Χάρης Σιανίδης ψάχνει να βρει τα χειρότερα ρούχα για την Άρτεμις Αλεξανδράτου και το Star της παίρνει συνέντευξη και την ρωτάει τι γιορτάζουμε την 28η Οκτωβρίου (γιατί γελάνε όταν λέει ότι γιορτάζουμε τα γενέθλια του Κολοκοτρώνη?)
Τώρα η Βούλα τραγουδάει στο Romeo. Βγαίνει στις 12.30 που τα πρώτα τραπέζια είναι άδεια και τα δεύτερα έχουν πέσει με τα μούτρα στους ξηρούς καρπούς. Φοράει λαχανί βερμούδα, όπου φαίνεται ο μισός κώλος και το τατουάζ-πεταλούδα, ομοιόμορφο σουτιέν και δωδεκάποντο πέδιλο.
Είναι λίγο στα κάτω της αλλά δεν χάνει το κουράγιο της. Τις τελευταίες μέρες έρχεται στο μαγαζί ένας μεγαλέμπορος κουφωμάτων. Μπορεί η τύχη να της χαμογελάσει ξανά...

*Οποιαδήποτε ομοιότητα με υπαρκτά πρόσωπα, είναι εντελώς συμπτωματική.

Καιρός ν΄αφήσουμε τις προκαταλήψεις. Το άμοιρο το νησάκι δεν είναι μόνο τσιφτετέλια στη μπάρα, κοσμικές εμφανίσεις και ύφος μπλαζέ. Αν στρέψεις λίγο ¨αλλού¨ το βλέμμα, θα ανακαλύψεις πολλές ομορφιές:

- Ανάσταση σε μικρό εκκλησάκι, σε μικρό χωριουδάκι. Δεν χρειάζεται να στριμωχνόμαστε όλοι στη Χώρα...
- Κοκορέτσι στον Πλατύ Γιαλό. Μπορεί εγώ να μην έφαγα (λόγω... δυσκοιλιότητας του ξενοδόχου μας) αλλά η διπλανή ταβέρνα μάς έσπασε τη μύτη!!
- Μαργαρίτες στο Sea Breeze στη Μικρή Βενετία. Γιατί ρε παλικάρια στριμώχνεστε στα υπόλοιπα καφέ, όταν εδώ θα απολαύσετε την καλύτερη θέα και θα ακούσετε την καλύτερη μουσική?

Μαμά γιατί εγώ δεν κάθομαι στο μπαλκονάκι του κυρίου (βλ. πρώτη φωτό), δεν πίνω καφέδες και δεν κοιτάζω το απόλυτο κενό για ώρες?

Η λέξη-καραμέλλα που χρησιμοποιήσουμε όταν ήμασταν νέοι ήταν "ωριμότητα". Ονειρευόμασταν όταν μεγαλώσουμε, τελειώσουμε το σχολείο και βγάλουμε ρυτίδες, ότι θα γίνουμε ώριμοι ενήλικες. Τελικά οι νέοι δεν έχουν μυαλό...
Γιατί τώρα που έχω πάρει το χρίσμα της ωριμότητας, πρέπει να δείχνω μονίμως κατανόηση.
Κατανόηση γιατί σου είπε ότι θα σε πάρει σε 5 αλλά δεν το έκανε ποτέ.
Κατανόηση γιατί σου είπε ότι θα βρεθείτε για καφέ αλλά δεν ήρθε ποτέ.
Κατανόηση γιατί σου είπε ότι θα σε πάρει τηλέφωνο να σε ειδοποιήσει αλλά δεν... ποτέ.
Κατανόηση γιατί περπατούσες πάνω-κάτω την Μεταξά, περιμένοντας τηλέφωνο που δεν έγινε ποτέ.
Γιατί είσαι ώριμος ενήλικας και πρέπει να καταλάβεις ότι είναι πολύ πιεσμένος, δεν έχει καθόλου χρόνο, έχει οικογένεια και είναι πολύ δύσκολο να μπορέσει να τα προλάβει όλα. Κι εσύ περισσότερο απ΄όλους πρέπει να δείξεις κατανόηση...
Αναπολώ την εποχή της ανωριμότητας...

Χθες κάναμε ένα μικρό παρτάκι για να αποχαιρετήσουμε μια συνάδελφο που αποφάσισε να φύγει από την εταιρεία και να ψαχτεί διαφορετικά...
Φάγαμε νηστίσιμα καναπεδάκια, ήπιαμε κρασί και δαγκώσαμε κρυφά μερικές μπουκίτσες κέικ. Το μεγάλο αφεντικό είπε μεγάλα λόγια, η Ε. συγκινημένη ψέλλισε μερικές αμήχανες κουβέντες και κάποιοι φίλοι της δάκρυσαν...
Σκεφτόμουν ότι έχω ζήσει πολλά τέτοια farewell parties... κάποια αφορούσαν εμένα, κάποια άλλα αφορούσαν άλλους συναδέλφους μου... μερικές φορές φίλους... και τα βρίσκω πολύ υποκριτικά!!
Κάθε φορά που το βιώνω όλο αυτό (είτε από τη μεριά του θεατή, είτε από τη μεριά του πρωταγωνιστή) μου μοιάζει πάντα σαν έναν ανόητο επικήδειο.
Τα αφεντικά στεναχωριούνται που σε χάνουν αλλά δεν έκαναν και τίποτα στην ουσία για να σε κρατήσουν ή έστω για να διευκολύνουν την καθημερινότητά σου. Ξέρουν ότι κάποιος άλλος θα βρεθεί που θα τραβήξει κουπί για μερικά χρόνια, μέχρι να έρθει ο επόμενος και ο επόμενος... κανείς δεν αναρωτιέται τι πήγε στραβά κι έχασες το αγγελούδι σου... τουλάχιστον να το διορθώσεις για τον επόμενο... Μοιάζει με ένα μαραθώνιο που απλά βάζουμε τον αθλητή να τρέχει και όταν εκείνος κλατάρει, φέρνουμε τον επόμενο... δεν σκεφτόμαστε ποτέ ότι μπορεί ο αθλητής να θέλει νερό, ή τα παπούτσια του να έχουν χαλάσει ή ότι ο δρόμος που τρέχει είναι γεμάτος λακούβες...
Και οι φίλοι-συνάδελφοι στεναχωριούνται... κι εγώ έχω κλάψει για αποχώρηση συναδέλφου... γιατί πίστευα ότι η σχέση μας είναι τόσο επιφανειακή που θα λήξει την στιγμή που θα κλείσει την πόρτα του γραφείου. Κι έκανα λάθος... Οι πραγματικοί φίλοι που δημιουργείς στη δουλειά θα παραμείνουν φίλοι και αφότου αποχωρήσεις. Στις πραγματικές φιλίες δεν χρειάζεσαι την καθημερινή επαφή. Πηγαίνεις για καφέ και δεν αναλώνεσαι πλέον σε ανούσιες κουβέντες για τη δουλειά... τι είπε το αφεντικό, τι του απάντησες εσύ... η φιλία γίνεται πιο ουσιαστική και περισσότερο αληθινή.
Και τέλος στεναχωριέσαι εσύ... όλοι σου μιλάνε με τα καλύτερα λόγια, κλαίνε που φεύγεις και σου κάνουν δωράκια για να τους θυμάσαι... και είναι όλα τόσα συγκινητικά που σε κάνουν να ξεχνάς τις καταστάσεις που σε οδήγησαν σε αυτή την απόφαση. Και αρχίζεις να έχεις αμφιβολίες για την απόφασή σου. Κάνεις συζητήσεις για να βρεθεί ένας τρόπος συνεργασίας... για να μην κόψεις τον ομφάλιο λώρο. Αλλά όταν φεύγεις αγκαλιά με την κούτα (με τα πράγματά σου), κόβεις τον ομφάλιο λώρο χωρίς να το καταλάβεις.
Στην τελική φεύγεις για να βρεις εκεί έξω τα ωραία... Μπορεί να μην τα βρεις ποτέ, αλλά τουλάχιστον θα έχεις προσπαθήσει...

Είναι βαρετό να γκρινιάζεις συνεχώς για το ίδιο πράγμα. Βαριέται αυτός που σε ακούει, βαριέσαι κι εσύ που λες συνέχεια τα ίδια και τα ίδια...
Λες συνεχώς ότι πνίγεσαι γιατί δεν ξέρεις κολύμπι. Η θάλασσα όμως δεν πρόκειται να γίνει πιο ρηχή για να μπορέσεις εσύ να την διασχίσεις. Πρέπει λοιπόν να σκάσεις και να μάθεις κολύμπι. Γιατί αν περιμένεις να σου πετάξουν σωσίβιο, μάλλον θα καταλήξεις στον πάτο της θάλασσας...

Υπάρχουν μια σειρά από ρητά και σοφιστείες που τα βλέπουμε γραμμένους στους τοίχους και τα γραφαμε κι εμείς παλιότερα (πολύ παλιότερα) στα θρανία και στα τετράδια.
"Ότι δεν σε σκοτώνει, σε κάνει πιο δυνατό", " Ότι κατεβαίνει, ανεβαίνει"... κι άλλες τέτοιες μαλακίες...
Κι έρχεται αυτή η συγκλονιστική ταινία με θέμα τη ζωή της Edith Piaf για να σε επαναφέρει στην σκληρή πραγματικότητα που είναι πέρα από χαζά ρητά και ανούσιες σοφιστείες.
Γιατί όταν είσαι στον πάτο... μπορεί να πάρεις μια ανάσα για λίγο, αλλά πάντα στον πάτο θα είσαι... γιατί τον κουβαλάς μέσα σου...
Συγκλονιστική η Μαριόν Κοτιγιάρ... κανένα Όσκαρ θα δώσουμε??

Πριν από πολλαααααά χρόνια τον είδα για πρώτη φορά live. Ήταν στην Έκθεση Βιβλίου στο Πεδίο του Άρεως. Ποιος είναι αυτός ο φοβερός πιτσιρικάς? ρώτησα...
Τα χρόνια πέρασαν κι όλοι μάθαμε ποιος είναι ο Φοίβος Δεληβοριάς. Και τώρα βγαίνει το νέο του cd... κι έχω φάει κόλλημα με το "Ο προορισμός"...
Πως γίνεται αυτό το μαγικό που κάποιος εκεί έξω γράφει στίχους κι αισθάνεσαι ότι το γράφει για σένα? Που νιώθεις ότι περιγράφει τη φάση που βρίσκεσαι την συγκεκριμένη στιγμή??
Στους επόμενους μήνες θα φάω κόλλημα και με άλλα τραγούδια του cd. Προς το παρόν "Προορισμός" και ξερό ψωμί...

Το σίγουρο είν' ότι ξεκίνησα πάλι αργά
Και πάω με τα πόδια, συνέχεια χαζεύω, κοιτάζω
Μυρμήγκια που σκάβουν στου κόσμου το ρήμαγμα
Μου λένε να σκάψω λιγάκι κι εγώ, μα διστάζω

Κι αν είμαι σε κάτι στ' αλήθεια καλός
Φοβάμαι πως είναι το αμήχανο βήμα
Μα εκεί προς το μέρος σου λάμπει ένα φως
Που δείχνει πως είσαι ο προορισμός
Κι αν είναι ένας τρόπος για να' ρθω είν' αυτός
Ν' αλλάζω στη διαδρομή συνεχώς

Το σίγουρο είν' ότι πηγαίνω στην ομορφιά
Μα μέσα μου αντίπαλος βιάζεται, τρέχει να φτάσει
Κοιτάω τ' όνομά του που αστράφτει στην αγορά
Ακούω το τραγούδι του που θέλει απλά να σου μοιάσει

Κι αν είναι σε κάτι στ' αλήθεια καλός
Φοβάμαι πως είναι ο μηχανισμός του
Μα εκεί προς το μέρος σου λάμπει ένα φως
Που δείχνει πως είσαι ο προορισμός
Κι ο δρόμος σου σίγουρα δεν είν' αυτός
Να μένω ο ίδιος, μα πιο βιαστικός

Το σίγουρο είν' ότι δεν υπάρχει σιγουριά
Στο δρόμο αυτό δεν υπάρχουν ταμπέλες και βέλη
Μονάχα ουρανός και αέρας και μοναξιά
Κι αυτό που η καρδιά μου συνέχεια κι ακούραστα θέλει

Κι αν είμαι σε κάτι στ' αλήθεια καλός
Το ξέρω πως είναι ότι απλά συνεχίζω
Κι εκεί προς το μέρος σου λάμπει ένα φως
Που δείχνει πως είσαι ο προορισμός
Θα φτάσω εκεί κάποτε- θα'ρθει ο καιρός-
Να σου τραγουδήσω να γίνουμε φως

Ξύπνησα εύκολα... Άνοιξα σχεδόν αμέσως τα μάτια μου και κατευθύνθηκα στο μπάνιο. Ανοίγω τηλεόραση, ακούω την Έμυ Λιβανίου να μιλάει για τον Σαρμπέλ, τα ξαδέρφια του, τις μπλούζες του και τα νύχια του και τρώω πρωινό.
Από το παράθυρο μπαίνει ο ήλιος. Θα έχει καλό καιρό σήμερα... να μην φορέσω παλτό...
Στο δρόμο για τη δουλειά ακούω MAD Radio και βάζω δυνατά τον ΜΙΚΑ!! Relax... take it easy...
Στη δουλειά, επικρατεί ησυχία... τα αφεντικά είναι σε meeting και τα μόνα τηλέφωνα που δέχομαι είναι από κάτι ελεινές τύπισσες που αυτή την εβδομάδα είναι γλυκές... γιατί πολύ απλά θέλουν να κάνουν τη δουλειά τους... την επόμενη εβδομάδα που θα θέλω εγώ να κάνω τη δουλειά μου θα δείξουν και πάλι τον πραγματικό τους εαυτό... αλλά έχει ο Θεός μέχρι την επόμενη εβδομάδα...
Φεύγω από τη δουλειά και παω για μάθημα. Σήμερα φαίνεται ότι μπορώ να παίξω Stevie Wonder και ο δάσκαλος είναι χαρούμενος. Για την επόμενη εβδομάδα πρέπει να μάθω Beatles... γιούπι!!
Μετά το μάθημα φτάνω στην πλατεία Κοραή. Ένα από τα αγαπημένα μου σημεία στην Αθήνα. Ίσως γιατί δεν μοιάζει καθόλου με Αθήνα! Με τα περιοδικά ανά χείρας, στρογγυλοκάθομαι στον καναπέ του Starbucks και διαβάζω το Glamour. Καμία βαθυστόχαστη σκέψη, κανένας προβληματισμός, κανένα μαύρο σύννεφο. Μόνο οι τάσεις της άνοιξης (που φυσικά δεν θα φορέσω ποτέ) και ποια αξεσουάρ πρέπει να συνδυάσουμε με το κίτρινο και το μπλε. Το μυαλό μου καθαρίζει ενώ τα ηχεία παίζουν Ella Fitzgerald...
Ξανά στο δρόμο και ο αέρας με παρασέρνει!! Μαμά ο αέρας παρασέρνει και τις χοντρές??
Φτάνω στο Big Apple και ο Σ. παίζει μουσική. Δηλαδή μουσικάρες. Ο κόσμος είναι χαρούμενος, χορεύει και οι γκομενίτσες ξεροσταλιάζουν μπροστά στον dj και τον κερνάνε σφηνάκια... Πίνω κι εγώ και ακούω μουσικές...
Δύο ποτάκια μετά, είμαι στο αυτοκίνητό μου και το ραδιόφωνο παίζει Μελωδία. Ο Χ. σκίζει και παίζει ακόμα και Christina Aguilera. Στιγμιαία σκέφτηκα να μπουκάρω στο στούντιο ξαφνικά αλλά δεν το έκανα. Η εκπομπή ήταν τόσο τέλεια, γιατί να τη χαλάσω?? Έπαιξε και Μαντονίτσα... ήρθε η ώρα να πάω για ύπνο...
Αυτή ήταν μια almost τέλεια καθημερινή Τρίτη... Μαμά γίνεται όλες οι καθημερινές να είναι έτσι???

Πριν ένα χρόνο ξεκίνησα να γράφω σε αυτό το blog με σκοπό να χάσω κιλά, να γίνω διάσημη και να φύγω για το Χόλιγουντ.
Ένας ολόκληρος χρόνος πέρασε και όχι μόνο δεν έχασα κιλά αλλά πήρα κι άλλα! Όχι μόνο δεν έγινα διάσημη αλλά νταντεύω άλλους διάσημους! Όχι μόνο δεν έφυγα για Χόλιγουντ αλλά είμαι ακόμα πιο βαθιά βουτηγμένη στη φυλακή μου... Και του χρόνου!!

Κακά τα ψέματα. Η σχέση ενός fan με τον καλλιτέχνη μοιάζει λίγο - πολύ με έναν μεγάλο έρωτα. Ακούς τα τραγούδια του και νομίζεις ότι μιλούν σε σένα ιδιαιτέρως, τον βλέπεις στα live και νομίζεις ότι κοιτάζει μόνο εσένα. Γενικώς εσύ πίνεις νερό στο όνομα του ειδώλου σου κι εκείνος δεν γνωρίζει καν την υπαρξή σου!
Και όπως συμβαίνει σε όλους τους μεγάλους έρωτες κάποια στιγμή το όλο πράγμα ξεφουσκώνει. Έρχεται και η "απομυθοποίηση" και σου δίνει την χαριστική βολή.
Αλλά ο κόσμος είναι μικρός... και τον ξανασυναντάς τον παλιό σου έρωτα... όπως τον ξανασυνάντησα εγώ στο Σταυρό του Νότου. Παρέα με το Φίλιππο Πλιάτσικα και το Βασίλη Καζούλη. Εντυπωσιάστηκα με το πλήθος του κόσμου που στριμώχτηκε για να τους δει, εντυπωσιάστηκα που θυμόμουν ακόμα τα τραγούδια, εντυπωσιάστηκα που υπάρχουν ακόμα κοπελίτσες που ερωτεύονται το Φαμελλάκι από την αρχή (όπως η Κ.), εντυπωσιάστηκα που ακόμα δακρύζω όταν ακούω "ευτυχία αν είναι αυτό που περιμένουμε να¨ρθει" αλλά δεν έρχεται η ρημάδα ρε Μανώλη...
Οι παλιοί έρωτες έχουν λόγο που βρίσκονται στο παρελθόν... αλλά αν τυχαία βρεθούν στο δρόμο σου είναι καλό να το απολαύσεις όπως το απόλαυσα εγώ στο Σταυρό του Νότου...

Κυκλοφορεί ένα χαζό παιχνίδι στη μπλογκόσφαιρα. Λες 5 πράγματα για τον εαυτό σου (λες και τόσο καιρό τι κάνεις) και μετά πετάς το μπαλάκι σε άλλους για τα δικά τους 5.
Εμένα, πρέπει η μισή Αθήνα να μου έχει πετάξει το μπαλάκι κι επειδή το χρήμα πολλοί εμίσησαν τη δόξα ουδείς, ιδού τα δικά μου 5:

1. Είμαι πολύ χοντρή. Μπορεί όλοι όσοι με ξέρουν να μην συμφωνούν, αλλά όταν μέσα σε ένα χρόνο έχεις παχύνει 15 κιλά, φοράς 2 νούμερα μεγαλύτερο παντελόνι και οι ζώνες σου δεν κλείνουν ούτε καν στο τελευταίο κουμπί, sorry αλλά είσαι πολύ χοντρή.
2. Θέλω πάρα πολύ να ζήσω στο εξωτερικό. Δεν ξέρω αν θα μου αρέσει, αλλά θέλω σαν τρελή να δοκιμάσω.
3. Η ραδιοφωνική μου καριέρα (?) είναι νεκρή. Θρήνησα και πένθησα την απώλειά της και συνεχίζω. Αλλά μου λείπει.
4. Υπάρχουν αρκετοί άνθρωποι στη ζωή μου που τους αγαπάω και πιστεύω ότι κι εκείνοι μ' αγαπάνε. Αλλά δεν έχω φίλους. Τουλάχιστον όχι με την έννοια που έχω εγώ τη φιλία στο κεφάλι μου. Κακώς την έχω, αλλά την έχω...
5. Πιστεύω ότι, πέρα από το ραδιόφωνο, δεν υπάρχει κανένα εργασιακό περιβάλλον που να μου ταιριάζει και να του ταιριάζω. Χρόνια τώρα κι ας έχω αλλάξει τόσες δουλειές δεν έχω αισθανθεί ότι βρίσκομαι σε ένα χώρο όπου όλοι μιλάμε την ίδια γλώσσα.

Δεν πετάω σε κανέναν το μπαλάκι, γιατί δεν έμεινε κανείς να το πετάξω!! Λυσσάξατε!!

Τα έχουμε ξαναπεί. Η Eurovision είναι μια χαριτωμένη γιορτή, όπου μπορούμε να διασκεδάσουμε, να βάλουμε στοιχήματα με τους φίλους μας, να πορωθούμε υπέρ της Ελλάδας, να γκρινιάξουμε και να βγούμε στους δρόμους να πανηγυρίσουμε αν βγούμε πρώτοι (μια φορά στα χίλια χρόνια).
Φέτος όμως που ζω τα πράγματα από "μέσα", είδα μια τελείως διαφορετική οπτική. Είδα ανταγωνισμό (αθέμιτο και θεμιτό), είδα σοβαροφάνεια και τελικά είδα μια αληθινή συγκίνηση για το αποτέλεσμα. Οι συναδελφοί μου έκλαιγαν από χαρά για τη "νίκη" κι εγώ κοιτούσα απορημένη για τη φαιδρότητα της όλης κατάστασης.
Ήταν ωραία η χαρά που πήραμε χθες. Αλλά δεν πήραμε και την Κορυτσά παιδιά. Μπορούμε να επανέλθουμε στην πραγματικότητα please?

Έχει περάσει μια εβδομάδα από τότε που πήγα στο Badmimnton Theatre και είδα το Swan Lake του Μάθιου Μπορν, αλλά ακόμα σκέφτομαι την παράσταση.
Σίγουρα τίποτα δεν θυμίζει την κλασική "Λίμνη των Κύκνων" που όλοι ξέραμε μέχρι τώρα. Οι μικροκαμωμένες μπαλαρίνες έχουν αντικατασταθεί με καλογυμνασμένους άντρες και η ιστορία έχει αλλάξει εντελώς. Αυτή που έχει μείνει ίδια και απαράλλαχτη είναι η συγκλονιστική μουσική του Τσαικόφσκι. Είναι απίστευτο πως μετά από τόσα χρόνια η μουσική ακούγεται τόσο φρέσκια και ταιριάζει γάντι με όλους τους νεωτερισμούς που πρόσθεσε ο Μπορν.
Η παράσταση συνολικά είναι πάρα πολύ καλή. Έχει χιούμορ, δυναμικές χορογραφίες, έξυπνα πολιτικά υπονοούμενα και συγκλονιστικούς χορευτές. Αυτή βέβαια η ιστορία με τους gay μου φαίνεται πλέον παρωχημένη και η εύκολη λύση για να προκαλέσεις αλλά μικρό το κακό...
Βλέποντας αυτή την παράσταση αισθάνθηκα πολύ Ευρωπαία... επιτέλους να βλέπουμε κι εμείς στη μικρή Ελλαδίτσα μεγάλες παραστάσεις. Το σημαντικότερο όμως είναι ότι εκτίμησα και πάλι το ταλέντο του σπουδαίου Τσαικόφσκι... Πως λέμε Καρβέλας και Φοίβος? Ε, καμία σχέση...

Λόγω αντικειμένου συναναστρέφομαι καθημερινά με πολύ κόσμο. Με όσους λοιπόν μίλησα χθες (και μίλησα με πολλούς) όλοι, μα όλοι, μου είπαν ότι δεν πιστεύουν στον Άγιο Βαλεντίνο, ότι δεν χρειάζονται τον Άγιο για να γιορτάσουν τον έρωτά τους και ότι τελικά δεν θα κάνουν τίποτα ιδιαίτερο στις 14 Φεβρουαρίου.
Ε, τότε ποιοι ήταν όλοι αυτοί που κατέκλυσαν τα εστιατόρια χθες το βράδυ και δεν έβρισκες πουθενά να κάτσεις? Ποιοι ήταν όλοι αυτοί που γέμισαν χθες τα ζαχαροπλαστεία και είχαν φρακάρει τους δρόμους?? Κανείς ε?