Still almost famous...

10:23 PM | 4 Comments

Πριν ένα χρόνο ξεκίνησα να γράφω σε αυτό το blog με σκοπό να χάσω κιλά, να γίνω διάσημη και να φύγω για το Χόλιγουντ.
Ένας ολόκληρος χρόνος πέρασε και όχι μόνο δεν έχασα κιλά αλλά πήρα κι άλλα! Όχι μόνο δεν έγινα διάσημη αλλά νταντεύω άλλους διάσημους! Όχι μόνο δεν έφυγα για Χόλιγουντ αλλά είμαι ακόμα πιο βαθιά βουτηγμένη στη φυλακή μου... Και του χρόνου!!

Είδα Φαμελλάκι

10:14 PM | 5 Comments

Κακά τα ψέματα. Η σχέση ενός fan με τον καλλιτέχνη μοιάζει λίγο - πολύ με έναν μεγάλο έρωτα. Ακούς τα τραγούδια του και νομίζεις ότι μιλούν σε σένα ιδιαιτέρως, τον βλέπεις στα live και νομίζεις ότι κοιτάζει μόνο εσένα. Γενικώς εσύ πίνεις νερό στο όνομα του ειδώλου σου κι εκείνος δεν γνωρίζει καν την υπαρξή σου!
Και όπως συμβαίνει σε όλους τους μεγάλους έρωτες κάποια στιγμή το όλο πράγμα ξεφουσκώνει. Έρχεται και η "απομυθοποίηση" και σου δίνει την χαριστική βολή.
Αλλά ο κόσμος είναι μικρός... και τον ξανασυναντάς τον παλιό σου έρωτα... όπως τον ξανασυνάντησα εγώ στο Σταυρό του Νότου. Παρέα με το Φίλιππο Πλιάτσικα και το Βασίλη Καζούλη. Εντυπωσιάστηκα με το πλήθος του κόσμου που στριμώχτηκε για να τους δει, εντυπωσιάστηκα που θυμόμουν ακόμα τα τραγούδια, εντυπωσιάστηκα που υπάρχουν ακόμα κοπελίτσες που ερωτεύονται το Φαμελλάκι από την αρχή (όπως η Κ.), εντυπωσιάστηκα που ακόμα δακρύζω όταν ακούω "ευτυχία αν είναι αυτό που περιμένουμε να¨ρθει" αλλά δεν έρχεται η ρημάδα ρε Μανώλη...
Οι παλιοί έρωτες έχουν λόγο που βρίσκονται στο παρελθόν... αλλά αν τυχαία βρεθούν στο δρόμο σου είναι καλό να το απολαύσεις όπως το απόλαυσα εγώ στο Σταυρό του Νότου...

Το μπαλάκι των 5

2:56 PM | 1 Comments

Κυκλοφορεί ένα χαζό παιχνίδι στη μπλογκόσφαιρα. Λες 5 πράγματα για τον εαυτό σου (λες και τόσο καιρό τι κάνεις) και μετά πετάς το μπαλάκι σε άλλους για τα δικά τους 5.
Εμένα, πρέπει η μισή Αθήνα να μου έχει πετάξει το μπαλάκι κι επειδή το χρήμα πολλοί εμίσησαν τη δόξα ουδείς, ιδού τα δικά μου 5:

1. Είμαι πολύ χοντρή. Μπορεί όλοι όσοι με ξέρουν να μην συμφωνούν, αλλά όταν μέσα σε ένα χρόνο έχεις παχύνει 15 κιλά, φοράς 2 νούμερα μεγαλύτερο παντελόνι και οι ζώνες σου δεν κλείνουν ούτε καν στο τελευταίο κουμπί, sorry αλλά είσαι πολύ χοντρή.
2. Θέλω πάρα πολύ να ζήσω στο εξωτερικό. Δεν ξέρω αν θα μου αρέσει, αλλά θέλω σαν τρελή να δοκιμάσω.
3. Η ραδιοφωνική μου καριέρα (?) είναι νεκρή. Θρήνησα και πένθησα την απώλειά της και συνεχίζω. Αλλά μου λείπει.
4. Υπάρχουν αρκετοί άνθρωποι στη ζωή μου που τους αγαπάω και πιστεύω ότι κι εκείνοι μ' αγαπάνε. Αλλά δεν έχω φίλους. Τουλάχιστον όχι με την έννοια που έχω εγώ τη φιλία στο κεφάλι μου. Κακώς την έχω, αλλά την έχω...
5. Πιστεύω ότι, πέρα από το ραδιόφωνο, δεν υπάρχει κανένα εργασιακό περιβάλλον που να μου ταιριάζει και να του ταιριάζω. Χρόνια τώρα κι ας έχω αλλάξει τόσες δουλειές δεν έχω αισθανθεί ότι βρίσκομαι σε ένα χώρο όπου όλοι μιλάμε την ίδια γλώσσα.

Δεν πετάω σε κανέναν το μπαλάκι, γιατί δεν έμεινε κανείς να το πετάξω!! Λυσσάξατε!!


Yassou Maria

10:05 PM | 3 Comments

Τα έχουμε ξαναπεί. Η Eurovision είναι μια χαριτωμένη γιορτή, όπου μπορούμε να διασκεδάσουμε, να βάλουμε στοιχήματα με τους φίλους μας, να πορωθούμε υπέρ της Ελλάδας, να γκρινιάξουμε και να βγούμε στους δρόμους να πανηγυρίσουμε αν βγούμε πρώτοι (μια φορά στα χίλια χρόνια).
Φέτος όμως που ζω τα πράγματα από "μέσα", είδα μια τελείως διαφορετική οπτική. Είδα ανταγωνισμό (αθέμιτο και θεμιτό), είδα σοβαροφάνεια και τελικά είδα μια αληθινή συγκίνηση για το αποτέλεσμα. Οι συναδελφοί μου έκλαιγαν από χαρά για τη "νίκη" κι εγώ κοιτούσα απορημένη για τη φαιδρότητα της όλης κατάστασης.
Ήταν ωραία η χαρά που πήραμε χθες. Αλλά δεν πήραμε και την Κορυτσά παιδιά. Μπορούμε να επανέλθουμε στην πραγματικότητα please?


Eίδα Swan Lake

10:35 PM | 2 Comments


Έχει περάσει μια εβδομάδα από τότε που πήγα στο Badmimnton Theatre και είδα το Swan Lake του Μάθιου Μπορν, αλλά ακόμα σκέφτομαι την παράσταση.
Σίγουρα τίποτα δεν θυμίζει την κλασική "Λίμνη των Κύκνων" που όλοι ξέραμε μέχρι τώρα. Οι μικροκαμωμένες μπαλαρίνες έχουν αντικατασταθεί με καλογυμνασμένους άντρες και η ιστορία έχει αλλάξει εντελώς. Αυτή που έχει μείνει ίδια και απαράλλαχτη είναι η συγκλονιστική μουσική του Τσαικόφσκι. Είναι απίστευτο πως μετά από τόσα χρόνια η μουσική ακούγεται τόσο φρέσκια και ταιριάζει γάντι με όλους τους νεωτερισμούς που πρόσθεσε ο Μπορν.
Η παράσταση συνολικά είναι πάρα πολύ καλή. Έχει χιούμορ, δυναμικές χορογραφίες, έξυπνα πολιτικά υπονοούμενα και συγκλονιστικούς χορευτές. Αυτή βέβαια η ιστορία με τους gay μου φαίνεται πλέον παρωχημένη και η εύκολη λύση για να προκαλέσεις αλλά μικρό το κακό...
Βλέποντας αυτή την παράσταση αισθάνθηκα πολύ Ευρωπαία... επιτέλους να βλέπουμε κι εμείς στη μικρή Ελλαδίτσα μεγάλες παραστάσεις. Το σημαντικότερο όμως είναι ότι εκτίμησα και πάλι το ταλέντο του σπουδαίου Τσαικόφσκι... Πως λέμε Καρβέλας και Φοίβος? Ε, καμία σχέση...

Να σου κάνω μια ερώτηξη?

9:17 PM | 2 Comments

Λόγω αντικειμένου συναναστρέφομαι καθημερινά με πολύ κόσμο. Με όσους λοιπόν μίλησα χθες (και μίλησα με πολλούς) όλοι, μα όλοι, μου είπαν ότι δεν πιστεύουν στον Άγιο Βαλεντίνο, ότι δεν χρειάζονται τον Άγιο για να γιορτάσουν τον έρωτά τους και ότι τελικά δεν θα κάνουν τίποτα ιδιαίτερο στις 14 Φεβρουαρίου.
Ε, τότε ποιοι ήταν όλοι αυτοί που κατέκλυσαν τα εστιατόρια χθες το βράδυ και δεν έβρισκες πουθενά να κάτσεις? Ποιοι ήταν όλοι αυτοί που γέμισαν χθες τα ζαχαροπλαστεία και είχαν φρακάρει τους δρόμους?? Κανείς ε?


Είδα Ο Λαβύρινθος Του Πάνα

6:44 PM | 3 Comments

Το τρέιλερ της ταινίας δεν μου γέμισε το μάτι. Σκέφτηκα θα είναι κανένα παιδικό παραμυθάκι. Οι πολλές υποψηφιότητες για Όσκαρ και το περιβόητο στοίχημα με "έσπρωξαν" να μπω στην αίθουσα.
Και είδα ένα αριστούργημα. Έτσι απλά.
Ένας μαγικός συνδυασμός παραμυθιού και ωμής πραγματικότητας, έτσι όπως δεν το έχω ξαναδεί στον κινηματογράφο. Μια σειρά από συμβολισμούς έτσι όπως δεν έχουν δοθεί ποτέ ξανά από σκηνοθέτη μεγάλων ταινιών. Μια εκπληκτική ατμόσφαιρα έτσι όπως δεν μας έχουν συνηθίσει στο Χόλιγουντ.
Τα πολλά λόγια όμως, είναι φτώχεια... ένα αριστούργημα. Έτσι απλά.

Koop

12:24 PM | 0 Comments


Ήταν ένα όμορφο Σάββατο βράδυ. Πάρα πολύς κόσμος μαζεύτηκε για να δει live δύο μυστήριους Σουηδούς που τους αρέσουν τα γυναικεία ροούχα και που έφεραν νέα πνοή στην jazz του σήμερα. Γίνεται να ζεις στη Σουηδία και να γράφεις μουσικές για θάλασσες και κοκτέιλ στην παραλία? Στην περίπτωσή τους φαίνεται πως γίνεται, γι'αυτό και όλες τους οι δισκογραφικές δουλειές έχουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον.

Πήγαμε λοιπόν στο Fuzz για να τους δούμε από κοντά. Και ήταν πολύ καλοί. Λίγο άτυχοι στο make up (όχι εκεί πάνω παιδιά το ρουζ!) αλλά η μουσική τους εξαιρετική. Ωραίο πάντρεμα ηλεκτρονικών ήχων και παραδοσιακών jazz οργάνων όπως το μπάσο και το βιμπρόφωνο. Η κοπέλα στα φωνητικά ήταν πάρα πολύ καλή, πολύ χαριτωμένη και η φωνή της σε έστελνε κατευθείαν στα νησιά!

Η ένστασή μου έχει να κάνει με τη διάρκεια. Δεν πληρώνεις 30 ευρώ για να ακούσεις ένα live που διαρκεί με το ζόρι μια ώρα!! Πέρα από τη ζωντανή παρουσίαση των κομματιών τους, θα έπρεπε να προσθέσουν κάτι παραπάνω. Κάτι για να μπορεί δικαιολογεί την όλη φασαρία.

Δεν στήνονται καριέρες με "περάστε, σκουπίστε τελειώσατε". Χρειάζεται το κάτι παραπάνω...

Όμως είναι σημαντικό ότι κάτι γίνεται στη μοντέρνα jazz... κι ελπίζω να δούμε περισσότερα...

Είδα Κρυφές Επιθυμίες

11:52 AM | 1 Comments

Με αφορμή το καθιερωμένο στοίχημα των Όσκαρ, τρέχω να προλάβω όλες τις ταινίες που έχουν προταθεί σε οποιαδήποτε κατηγορία. Η συγκεκριμένη ταινία παίζεται μόνο σε μια αίθουσα και μόνο στην απογευματινή παράσταση.
Χαμηλών τόνων ταινία, χωρίς πολλές εξάρσεις που όμως δεν σε κάνει, σε καμία περίπτωση, να βαρεθείς. Σαν να υπάρχει μια υποβόσκουσα ένταση που εκδηλώνεται μόνο στις τελευταίες σκηνές.
Οι ερμηνείες είναι εξαιρετικές χωρίς υπερβολές και η Κέιτ Γουίσλετ έχει αδυνατίσει πάρα πολύ!
Αυτό που μου έκανε περισσότερο εντύπωση είναι η προσέγγιση της ταινίας στη σχέση γονιού και παιδιού. Μια εντελώς διαφορετική οπτική. Γιατί υπάρχουν φορές που θέλεις να το "πνίξεις". Υπάρχουν φορές που θέλεις να σκεφτείς μόνο τον εαυτό σου. Υπάρχουν φορές που δεν θέλεις να το έχεις μέσα στα πόδια σου. Όσο καλή μάνα και πατέρας κι αν είσαι...
Ωραία ταινία που είχε κάτι να πει και που αξίζει να τη δείτε...

Ντεν καταλαβαίνει...

12:34 AM | 3 Comments

Δεν είσαι μάνα και δεν καταλαβαίνεις! Πόσες φορές έχω ακούσει τα τελευταία χρόνια αυτή τη φράση-ύμνο των απανταχού μανάδων...
Και ναι έχουν δίκιο! Δεν είμαι μάνα! Όπως δεν είμαι γκόμενα ενός που κλάνει στο κρεβάτι, δεν είμαι υπάλληλος σε μια εταιρεία που το αφεντικό με παρενοχλεί σεξουαλικά, δεν (?) είμαι φίλη με κάποιον που με θάβει πίσω από την πλάτη μου, δεν είμαι ζωγράφος, δεν είμαι πολιτικός, δεν είμαι χήρα, δεν είμαι ορφανή, ΔΕΝ είμαι πολλά πράγματα... άρα λοιπόν δεν πρέπει να έχω γνώμη?
Κακά τα ψέματα. Κανείς δεν μπορεί να μπει στη θέση σου και να νιώσει αυτά που νιώθεις εσύ. Αλλά αυτό μάλλον είναι καλό. Γιατί όταν κάποιος είναι αποστασιοποιήμενος από το πρόβλημα, ίσως και να σου πει μια κουβέντα που να σε βοηθήσει. Ίσως να το δεις κι από μια άλλη οπτική γωνία. Και ίσως στη χειρότερη περίπτωση να σου πει κάτι που να σε πειράξει. Αυτό όμως δεν έχει να κάνει με το ότι δεν είναι όπως εσύ, αλλά επειδή διαφέρετε και βλέπετε τη ζωή διαφορετικά.
Η μητρότητα είναι σπουδαίο πράγμα και χαίρομαι για όλες τις γυναίκες που γίνονται μανούλες, αλλά σε καμία περίπτωση δεν αισθάνομαι μειονεκτικά απέναντί τους. Όπως αν κάποια ήταν τρελά ερωτευμένη κι εγώ όχι, αν ήταν παντρεμένη κι εγώ όχι, αν είχε 100 φίλους κι εγώ όχι, αν ήταν πλούσια κι εγώ όχι... δεν είναι κάποιος από μας ανώτερος από τους άλλους, απλά διαφορετικός...
Χρειάζεται να είμαστε ίδιοι για να κάνουμε μια κουβέντα?

New York, New York

5:35 PM | 6 Comments





Αν πραγματικά ξέραμε πόσο καθοριστική είναι η παιδική μας ηλικία για την εξέλιξή μας, κανείς δεν θα αποφάσιζε να γίνει γονιός. Μια κουβέντα, μια λάθος κίνηση και όλα μπορούν να αλλάξουν.
Μπορεί να έχεις βαρεθεί την Αμερική και να θέλεις να γυρίσεις πίσω στην μικρή Ελλαδίτσα. Και η κόρη σου που είναι μόλις 7 ετών, θα το ξεπεράσει. Μπορεί για 3 μήνες να είναι κλεισμένη στο δωμάτιό της και να μην σου μιλάει, αλλά δεν πειράζει. Θα της περάσει.
Ε, λοιπόν σου έχω νέα! Δεν θα το ξεπεράσει ποτέ...
Καθώς διέσχιζα την Brooklyn Bridge, αισθάνθηκα τόσο περίεργα. Ένα πρωτόγνωρο συναίσθημα... σαν να γύριζα σπίτι μου... σαν να μιλούσαν όλοι τη γλώσσα μου... Για κάποιον που έχει μεγαλώσει στην Ελλάδα κι έχει "ποτιστεί" με την ιδέα της κακιάς Αμερικής, αυτό ήταν ένα παράξενο συναίσθημα...
Όλα στη Νέα Υόρκη είναι μεγάλα... μεγάλα κτίρια, μεγάλα μαγαζιά, μεγάλα πάρκα, μεγάλα χαμόγελα!!
- Άγαλμα της Ελευθερίας: κλασικό tourist attraction, αλλά και ωραία βόλτα. Αφού σε ψάχνουν καμιά 50αριά φορές μέχρι να φτάσεις εκεί, μετά υπάρχει μια παράξενη ηρεμία... φοβερό πάρκο και φοβερή θέα στο Manhattan...
- Central Park: μεγάααλο πάρκο που χρειάζεσαι μέρες για να το περπατήσεις! σε όποιο σημείο του κι αν σταθείς ξυπνά μέσα σου μια σκηνή από ταινία!! Μα όλες εκεί έχουν γυριστεί??
- Empire State Building: δεν το περίμενα ότι η θέα θα ήταν τόσο εντυπωσιακή! και οι άνθρωποι τόσο ευγενικοί!
- Serendipity: απίστευτο καφέ-εστιατόριο, απίστευτα γλυκά, ακόμα πιο απίστευτη σοκολάτα... πρέπει να πήρα τουλάχιστον 2 κιλά εκεί μέσα!!
- Broadway: ωραίο και το εναλλακτικό ευρωπαικό θέατρο αλλά οι παραγωγές του Broadway ξεπερνούν κάθε φαντασία! Οι ηθοποιοί είναι εξαιρετικοί! Εκπληκτικές φωνές!
- Times Square: πάντα σκεφτόμουν: μα τι ιδιαίτερο έχει πια αυτό το σημείο?? φτάνεις όμως εκεί και χαζεύεις... είναι όλα τόσο φωτεινά και μεγάλα... και τα δισκάδικα κλείνουν τα Σάββατα στις 2 το πρωί!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
- Birdland: το απόλυτο jazz club της πόλης! όλοι οι σπουδαίοι έχουν περάσει από κει... και ο σαξοφωνίστας κούκλος!!

Best New York moment: τρώγοντας τα καλύτερα cup cake του κόσμου σε ένα πάρκο στο Greenwich Village (δίπλα στο σπίτι της Carrie στο Sex & the city) και να χιονίζει!!!!!!!!!!!!

Αυτό ήταν! Είμαι ερωτευμένη!

Start spreading the news...

11:45 AM | 5 Comments

Θα πάρω τα τελευταία τηλέφωνα. Θα στείλω τα τελευταία mail. Θα βάλω τα τελευταία πουλόβερ στην βαλίτσα και είμαι έτοιμη για απογείωση!!
Η Νέα Υόρκη με περιμένει!! Για να δω μουσεία, για να βολτάρω στο central park, για να δω παραστάσεις στο Broadway, για να δω που γυριζόταν το Sex & the city, για να κατανοήσω την κουλτούρα (?) των Αμερικάνων...
Το κέντρο του κόσμου με περιμένει κι εγώ πετάω!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Βάζω τον Frankie να τραγουδάει δυνατά... I'm gonna be a part of it, New York, New York!

Overloaded

10:00 PM | 4 Comments

Υπάρχουν μερικές πληροφορίες που ο εγκέφαλος αρνείται να επεξεργαστεί. Φουλάρει από χιλιάδες άλλες άχρηστες πληροφορίες, έτσι ώστε όταν εισέρχονται νέα δεδομένα δεν ξέρει πως να τα χειριστεί.
Την Κ. την γνώρισα πριν από μερικά χρόνια σε δουλειά. Δεν είχαμε ποτέ στενές σχέσεις. Δεν κάναμε ποτέ βαθυστόχαστες κουβέντες, ούτε εξομολογηθήκαμε ποτέ η μια στην άλλη τα μεγάλα μας μυστικά. Θυμάμαι μόνο μια κουβέντα που μου είχε πει στο αυτοκίνητο: "Θέλεις να δείχνεις σκληρή αλλά κατά βάθος είσαι βούτυρο". Τόσοι άλλοι με τους οποίους έχω κάνει βαυθστόχαστες και εξομολογητικές κουβέντες δεν με έχουν περιγράψει καλύτερα απ΄ότι η Κ.
Δεν κατάλαβα ποτέ γιατί δεν βρεθήκαμε περισσότερο, γιατί δεν μιλήσαμε περισσότερο, γιατί δεν συναντηθήκαμε περισσότερο.
Και μετά έρχεται η πληροφορία ότι είχε ένα ατύχημα και δεν θα μπορέσει να ξαναπερπατήσει. Και ο εγκέφαλός μου δεν ξέρει τι να κάνει με αυτή την πληροφορία. Αρνείται να την επεξεργαστεί.
Γιατί θα ήθελα να τη δω, αλλά δεν ξέρω πως θα το εκλάβει.
Γιατί θα ήθελα να της μιλήσω, αλλά δεν ξέρω πως να ξεπεράσω την αμηχανία μου.
Γιατί θα ήθελα να πω μια κουβέντα που να βοηθήσει, αλλά δεν βρίσκω καμιά.
Γιατί θα ήθελα να επεξεργαστώ αυτή την πληροφορία και δεν ξέρω τον τρόπο.
Γιατί θα ήθελα να μην με νοιάζει το δικό μου πρόβλημα και να εστιάσω στο δικό της...

Στόχος

11:44 AM | 0 Comments

Στατιστικές λένε ότι περνάμε τον περισσότερο χρόνο της ζωής μας βάζοντας στόχους και κοιτάζοντας το μέλλον. Θέλουμε να πάρουμε αυτοκίνητο, να αγοράσουμε ένα μεγάλο σπίτι, να παντρευτούμε έναν καταπληκτικό γκόμενο, να κάνουμε το γύρο του κόσμου, να κερδίσουμε στο Dream Show, να πάρουμε κότερο, να, να, να...
Τα χρόνια περνάνε... κάποιοι στόχοι πραγματοποιούνται και κάποιοι άλλοι (οι ανεκπλήρωτοι) μπαίνουν στο ντουλάπι και ανακαλύπτουμε καινούργιους.
Πριν από μια δεκαετία σαφώς δεν είχα τους ίδιους στόχους που έχω σήμερα. Κάποιοι στόχοι του παρελθόντος πραγματοποιήθηκαν, κάποιοι άλλοι απλά δεν άξιζαν τον κόπο να τους κυνηγήσω περισσότερο και κάποιοι άλλοι μπήκαν σε εκείνο το ντουλάπι των χαμένων ονείρων.
Και τώρα πάμε γι' άλλα...
Να γίνω καλύτερος άνθρωπος είναι ο καινούργιος στόχος. Σε μια κοινωνία που σου επιβάλλει να γίνεσαι σκύλα για να μπορέσεις να επιβιώσεις, εγώ θα φωνάζω λιγότερο. Σε μια κοινωνία που η επιτυχία κρίνεται από τις διευθυντικές θέσεις που καταφέρνεις να αποκτήσεις, πατώντας επί πτωμάτων, εγώ θα βρω αλλού τα ωραία. Γιατί αν μετά από τόση φασαρία είμαι το ίδιο μαλακισμένο που ήμουν πριν 10 χρόνια, τότε δεν κάναμε τίποτα κοπελιά...


Άκουσα One Dream Closer

2:10 PM | 2 Comments

Είναι απαίσιος, σιχαμένος, γέρος και με πολύ κακό γούστο στους κώλους! χιχι! Αλλά ο άτιμος πάλι έφτιαξε μια πολύ ωραία συλλογή!
Κομματάρες για να κόβεις τις φλέβες σου, για να ξαπλώνεις στον καναπέ κοιτάζοντας το ταβάνι και καπνίζοντας άπειρα τσιγάρα, για να κάνεις σεξ, για να πίνεις όλο τον Βόσπορο... πάντως όχι για να ακούς στο γραφείο!
Το δεύτερο cd είναι περισσότερο του γούστου μου... το αγαπημένο μου τραγούδι για τις επόμενες εβδομάδες θα είναι χωρίς αμφιβολία το "The Lady of a certain age" των Divine Comedy!
Το τραγούδι των Shooting Fish είναι πάρα πολύ καλό! Και η Μαριλένα φωνάρα!!
Μετά από τόσες συλλογές και αφού είναι πλέον σταρ, θα μπορούσε να κάνει μια αδιάφορη συλλογή και να πουλήσει. Αλλά το έκανε πάλι το θαύμα του...
Respect!

Καινούργια χρονιά...

5:17 PM | 1 Comments

Πάει και το 2006. Οι περισσότεροι λένε να φύγει και να μην ξανάρθει. Τα ίδια είχαμε πει και για το 2005 και το 2004 και το 2003...
Τι σημαίνει τελικά μια καλή χρονιά? Να σου συμβαίνουν μόνο καλά πράγματα? Να είσαι συνέχεια χαρούμενος??
Τέτοιες "καλές" χρονιές δεν υπάρχουν. Κάθε χρονιά έχει τα καλά της και τα ανάποδά της. Συμβαίνουν δέκα άσχημα κι άλλα τόσα όμορφα... Υπάρχουν ευτυχισμένες μέρες, υπάρχουν και θλιμμένες...
Μια τέτοια χρονιά λοιπόν ήταν το 2006. Απέκτησα φίλους, έχασα κάποιους άλλους, άκουσα περισσότερα σ'αγαπώ αλλά και πολλά "αι σιχτίρ", έκανα ταξίδια, έχασα δουλειές, κέρδισα κάποιες άλλες, έχασα λίγη ακόμα από την αθωότητά μου και κέρδισα λιγάκι αισιοδοξία, κέρδισα μερικά ακόμα κιλά και έχασα ακόμη περισσότερη αυτοπεποίθηση...
Το 2006 όπως και σε κάθε άλλη χρονιά δεν υπήρξαν νικητές και ηττημένοι... μόνο που μεγαλώσαμε κατά ένα χρόνο... φτου!
ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ!

Αγαπητέ Αη Βασίλη

10:06 PM | 4 Comments

Αγαπητέ Αη Βασίλη
Θέλω το 2007 να με κάνεις αδύνατη, ενώ εγώ θα χλαπακιάζω πατάτες τηγανητές, γλυκά και παγωτά.
Θέλω το 2007 να με κάνεις ομορφούλα χωρίς να πασαλείβομαι με κρέμες και χωρίς να τρέχω σε πλαστικούς χειρούργους.

Προσοχή: αν αρνηθείς, θα βγω στα κανάλια και θα πω σε όλους τι λαμόγιο είσαι!!!

Ευχαριστώ
Εγώ, η μεγαλύτερη fan σου

Είδα (ξανά) Shopgirl

2:38 PM | 0 Comments

Είναι μερικές ταινίες που χωρίς να είναι το μεγαλύτερο αριστούργημα της 7ης τέχνης, σε αγγίζουν με τρόπο μοναδικό. Ίσως γιατί μια ατάκα την αισθάνεσαι λίγο περισσότερο από τους υπόλοιπους ή ένα βλέμμα το ερμηνεύεις πιο μελοδραματικά σε σχέση με τους άλλους... όπως και να'χει μια μέτρια ταινία μπορεί να έχει μεγαλύτερη επίδραση πάνω σου, απ' ότι ίσως μια ταινία με τέλεια σκηνοθεσία, έξυπνο σενάριο και οσκαρικές ερμηνείες.
Το shopgirl είναι μια χαμηλών τόνων ταινία. Χωρίς εξάρσεις, χωρίς κοσμοϊστορικά προβλήματα, χωρίς περίπλοκη σκηνοθεσία, χωρίς φωναχτές ερμηνείες. Μιλά απλά για μοναξιά, για φοβίες, για έρωτα.
Όταν την είδα την πρώτη φορά την ταινία στο σινεμά, απογοητεύτηκα. Είχα δει το τρέιλερ και περίμενα ότι η ταινία θα με συγκλονίσει. Αλλά δεν το κατάφερε.
Βλέποντάς την για δεύτερη φορά στο filmnet, κόλλησα. Κόλλησα με μικρές κουβέντες, με σιωπηλά βλέμματα... Γιατί δεν λέμε ποτέ αυτό που αισθανόμαστε? Πες ρε γαμώτο αυτό που αισθάνεσαι, την στιγμή που το αισθάνεσαι. Και τι έγινε αν αλλάξεις γνώμη αργότερα? Οι σχέσεις δεν είναι συμβόλαιο... απλά ζήστο! Όλα αυτά με έκανε να σκεφτώ η ταινία... γιατί μερικές φορές και οι ταινίες χρειάζονται μια δεύτερη ευκαιρία...

Η ιδέα ¨Σάκης¨

11:30 PM | 4 Comments

Ο Σάκης Ρουβάς δεν είναι απλά ένας τραγουδιστής που λατρεύουν τα κοριτσάκια. Ο Σάκης είναι... ιδέα. Η ιδέα του τέλειου άντρα!
Γιατί ο τέλειος άντρας είναι φυσικά κούκλος, σου τραγουδάει ¨Σ΄έχω ερωτευτεί¨, σε κοιτάει στα μάτια, δεν σου φέρνει αντιρρήσεις και την περισσότερη ώρα γελάει! Τι άλλο μπορεί να ζητήσει μια κοπέλα εν έτει 2006?
Κι έρχεται το πανέξυπνο σποτάκι της Vodafone για να μας εξιτάρει, να μας ξεσηκώσει και το κυριότερο να μας κάνει να πιστέψουμε ότι μπορεί στο μετρό να συναντήσουμε το Σάκη να μας λέει ¨Στις ομορφιές σου είσαι σήμερα κοπελιά¨ κι εμείς ατάραχες να απαντάμε ¨Γεια σου Σάκη!¨.
Εύγε στους κυρίους διαφημιστές που μας πρόσθεσαν άλλη μια φαντασίωση για τον Σάκη μας! Και εύγε στη Κάτια που τον χαίρεται για όλες μας! κλαψ!

Είδα "2"

10:56 PM | 3 Comments

Τον Δημήτρη Παπαιωάννου και την Ομάδα Εδάφους, τους ήξερα πολύ πριν τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004. Ο υπέρμετρος όμως ενθουσιασμός του αδερφού μου για τις παραστάσεις τους, με έκανε να τους αποφεύγω. Γιατί για να αρέσει κάτι στο... αίμα μου, το πιθανότερο είναι να είναι καταθλιπτικό και να βαράνε καμπάνες.
Αυτή τη φορά όμως, είπα να δώσω μια ευκαιρία. Είχα μεγάλη περιέργεια αν ο Παπαιωάννου θα κατάφερνε να "διώξει" από πάνω του το στίγμα της τελετής έναρξης.
Και τα συμπερασματά μου έχουν ως εξής:

ναι, το στήσιμο της κάθε σκηνής είναι εντυπωσιακή.
ναι, οι χορευτές είναι εκπληκτικοί.
ναι, ο σερβετάλης κάνει την έκπληξη και καταφέρνει να πει τα πάντα με το σώμα του.
ναι, η μουσική του Κωνσταντίνου Β. είναι υπέροχη.
ναι, υπάρχουν κάποιες πραγματικά συγκλονιστικές στιγμές στην παράσταση.
ναι, μου άρεσε ο τρόπος που προσπάθησε να περάσει κάποια μηνύματα ο Παπαιωάννου.

όχι, η ιστορία που θέλει (?) να πει ο σκηνοθέτης δεν έχει συνοχή.
όχι, δεν μπορούσα να κατανοήσω όλες τις σκηνές.
όχι, δεν είμαι ξανθιά.
όχι, δεν είναι όλες οι στιγμές του έργου δυνατές... κάποιες στιγμές κουράστηκα.

Και στατιστικά όμως να εξετάσεις τα ναι και τα όχι, είναι εύκολο να συμπεράνει κανείς ότι σε γενικές γραμμές η παράσταση ήταν εξαιρετική και αξίζει να πάτε. Απλά μετά την τελετή έναρξης, οι προσδοκίες είναι μεγάλες...



About