skip to main |
skip to sidebar
Είναι μερικές ταινίες που χωρίς να είναι το μεγαλύτερο αριστούργημα της 7ης τέχνης, σε αγγίζουν με τρόπο μοναδικό. Ίσως γιατί μια ατάκα την αισθάνεσαι λίγο περισσότερο από τους υπόλοιπους ή ένα βλέμμα το ερμηνεύεις πιο μελοδραματικά σε σχέση με τους άλλους... όπως και να'χει μια μέτρια ταινία μπορεί να έχει μεγαλύτερη επίδραση πάνω σου, απ' ότι ίσως μια ταινία με τέλεια σκηνοθεσία, έξυπνο σενάριο και οσκαρικές ερμηνείες. Το shopgirl είναι μια χαμηλών τόνων ταινία. Χωρίς εξάρσεις, χωρίς κοσμοϊστορικά προβλήματα, χωρίς περίπλοκη σκηνοθεσία, χωρίς φωναχτές ερμηνείες. Μιλά απλά για μοναξιά, για φοβίες, για έρωτα. Όταν την είδα την πρώτη φορά την ταινία στο σινεμά, απογοητεύτηκα. Είχα δει το τρέιλερ και περίμενα ότι η ταινία θα με συγκλονίσει. Αλλά δεν το κατάφερε. Βλέποντάς την για δεύτερη φορά στο filmnet, κόλλησα. Κόλλησα με μικρές κουβέντες, με σιωπηλά βλέμματα... Γιατί δεν λέμε ποτέ αυτό που αισθανόμαστε? Πες ρε γαμώτο αυτό που αισθάνεσαι, την στιγμή που το αισθάνεσαι. Και τι έγινε αν αλλάξεις γνώμη αργότερα? Οι σχέσεις δεν είναι συμβόλαιο... απλά ζήστο! Όλα αυτά με έκανε να σκεφτώ η ταινία... γιατί μερικές φορές και οι ταινίες χρειάζονται μια δεύτερη ευκαιρία...
Ο Σάκης Ρουβάς δεν είναι απλά ένας τραγουδιστής που λατρεύουν τα κοριτσάκια. Ο Σάκης είναι... ιδέα. Η ιδέα του τέλειου άντρα!
Γιατί ο τέλειος άντρας είναι φυσικά κούκλος, σου τραγουδάει ¨Σ΄έχω ερωτευτεί¨, σε κοιτάει στα μάτια, δεν σου φέρνει αντιρρήσεις και την περισσότερη ώρα γελάει! Τι άλλο μπορεί να ζητήσει μια κοπέλα εν έτει 2006?
Κι έρχεται το πανέξυπνο σποτάκι της Vodafone για να μας εξιτάρει, να μας ξεσηκώσει και το κυριότερο να μας κάνει να πιστέψουμε ότι μπορεί στο μετρό να συναντήσουμε το Σάκη να μας λέει ¨Στις ομορφιές σου είσαι σήμερα κοπελιά¨ κι εμείς ατάραχες να απαντάμε ¨Γεια σου Σάκη!¨.
Εύγε στους κυρίους διαφημιστές που μας πρόσθεσαν άλλη μια φαντασίωση για τον Σάκη μας! Και εύγε στη Κάτια που τον χαίρεται για όλες μας! κλαψ!
Τον Δημήτρη Παπαιωάννου και την Ομάδα Εδάφους, τους ήξερα πολύ πριν τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004. Ο υπέρμετρος όμως ενθουσιασμός του αδερφού μου για τις παραστάσεις τους, με έκανε να τους αποφεύγω. Γιατί για να αρέσει κάτι στο... αίμα μου, το πιθανότερο είναι να είναι καταθλιπτικό και να βαράνε καμπάνες.
Αυτή τη φορά όμως, είπα να δώσω μια ευκαιρία. Είχα μεγάλη περιέργεια αν ο Παπαιωάννου θα κατάφερνε να "διώξει" από πάνω του το στίγμα της τελετής έναρξης.
Και τα συμπερασματά μου έχουν ως εξής:
ναι, το στήσιμο της κάθε σκηνής είναι εντυπωσιακή.
ναι, οι χορευτές είναι εκπληκτικοί.
ναι, ο σερβετάλης κάνει την έκπληξη και καταφέρνει να πει τα πάντα με το σώμα του.
ναι, η μουσική του Κωνσταντίνου Β. είναι υπέροχη.
ναι, υπάρχουν κάποιες πραγματικά συγκλονιστικές στιγμές στην παράσταση.
ναι, μου άρεσε ο τρόπος που προσπάθησε να περάσει κάποια μηνύματα ο Παπαιωάννου.
όχι, η ιστορία που θέλει (?) να πει ο σκηνοθέτης δεν έχει συνοχή.
όχι, δεν μπορούσα να κατανοήσω όλες τις σκηνές.
όχι, δεν είμαι ξανθιά.
όχι, δεν είναι όλες οι στιγμές του έργου δυνατές... κάποιες στιγμές κουράστηκα.
Και στατιστικά όμως να εξετάσεις τα ναι και τα όχι, είναι εύκολο να συμπεράνει κανείς ότι σε γενικές γραμμές η παράσταση ήταν εξαιρετική και αξίζει να πάτε. Απλά μετά την τελετή έναρξης, οι προσδοκίες είναι μεγάλες...
Με τέτοιο ήλιο και τόσο ψηλές θερμοκρασίες, πως μπορεί να καταλάβει κανείς ότι τα Χριστούγεννα πλησιάζουν?
Ένας τρόπος υπάρχει και είναι εγγυημένος εδώ και 20 χρόνια: ακούς στο ραδιόφωνο το Last Christmas!! Και κάθε χρονιά η πρώτη φορά που το ακούς, η καρδιά σου σκιρτίζει... γιατί ξέρεις ότι τα Χριστούγεννα πλησιάζουν!!
Μπορεί μετά να σκυλοβαρεθείς να το ακους συνέχεια αλλά η πρώτη φορά που το πετυχαίνεις στα ερτζιανά, μοιάζει σαν τελετουργικό. Σαν να γίνεται η επίσημη έναρξη των γιορτών!
Μαμά γιατί εγώ δεν μπορώ να γράψω ένα τραγούδι το οποίο να με ταίζει για την υπόλοιπη ζωή μου, όπως τον George?
Κι εκεί που ζεις μέσα στον απόλυτο πανικό, βουτηγμένη στα emails, τα meetings και τα τηλέφωνα... βρίσκεσαι ξαφνικά στο Ζάππειο.
Και είναι σαν να είσαι σε μια άλλη πόλη. Σαν να κάνεις ξαφνικά διάλειμμα από την χαοτική πραγματικότητά σου. Ούτε φασαρία, ούτε φωνές, ούτε τρέξιμο... γαλήνη...
Άργησα 10 λεπτά στο ραντεβού για να καθήσω σ΄ένα παγκάκι και ν΄αράξω, κάνοντας... τίποτα!!
Φορτίζω για λίγο τις μπαταρίες μου και σηκώνομαι πάλι... Γιατί τόσα χρόνια δεν έχω κάνει ούτε μια βόλτα στο Ζάππειο?
Εκεί που κάθεσαι στην ακρούλα και παρατηρείς τις ζωές των άλλων από απόσταση, σε φωνάζουν ξαφνικά να έρθεις στο κέντρο του κόσμου τους.
Και αυτό μοιάζει τόσο απίστευτο, που αρνείσαι να δεχτείς ότι είναι αληθινό. Σαστισμένη λοιπόν κάθεσαι στη γωνιά σου. Γιατί αν δεχτείς το καλεσμά τους, δεν θα μπορείς να κάνεις πίσω... Προτιμάς λοιπόν τη σιγουριά της γωνιάς σου και συνεχίζεις να παρατηρείς από μακριά και να παίρνεις το μικρό μερίδιο που σου ανήκει...
Η ανθρώπινη φύση είναι άπληστη. Τελεία και παύλα. Δεν βλέπει ποτέ αυτό που έχει και εστιάζει πάντα σε αυτά που της λείπουν. Του δείχνεις το ουράνιο τόξο κι εκείνος κοιτάζει το δάχτυλο. Του λες πόσο πολύ τον αγαπάς και τον θαυμάζεις κι εκείνος σου γκρινιάζει γιατί δεν τον αγαπά ολόκληρη η υφήλιος. Του δίνεις χρήματα, επιτυχίες, δόξα και μια θέση στην αιωνιότητα (μιας και όλοι θα τον θυμούνται για το έργο του) κι εκείνος σου λέει ότι είναι μόνος και δεν υπάρχει κανείς στον κόσμο που να νοιάζεται γι'αυτόν... Και το μόνο που θέλω να φωνάξω είναι Helloooooooooooooooooooooooo! Πάρε μια βαθιά αναπνοή ρε φίλε και κοίτα γύρω σου. Σκέψου λίγο τον τρόπο ζωής σου. Σκέψου τι έχεις καταφέρει μέχρι τώρα. Σκέψου πόσα πράγματα έχεις δημιουργήσει και πόσα πρόκειται να δημιουργήσεις στο μέλλον. Και το σημαντικότερο: την επόμενη φορά που θα πεις ότι είσαι μόνος, κοίτα λίγο γύρω σου. Δες όλους αυτούς που σου χαρίζουν απλόχερα και ανιδιοτελώς την αγάπη τους καθημερινά... χωρίς ανταλλάγματα, χωρίς κρυφά συμφέροντα... Και αφού τα δεις και τα σκεφτείς όλα αυτά, ζήσε τη ζωή σου... γιατί αν δεν τη ζήσεις εσύ, τι θα κάνουμε κι εμείς οι κοινοί θνητοί που περιμένουμε να κλέψουμε λίγη από τη λάμψη σου και απογοητευόμαστε όταν δεν μπορείς να τη δεις ούτε εσύ ο ίδιος??
Όλοι λίγο ή πολύ βλέπουμε τηλεόραση. Κάποια πράγματα μας αρέσουν και κολλάμε, κάποια άλλα τα βλέπουμε περιστασιακά (λόγω βαρεμάρας) και κάποια άλλα δεν τα βλέπουμε ποτέ. Ο καθένας για τους δικούς του λόγους. Γιατί θέλουμε να γελάσουμε με τις έξυπνες ατάκες, γιατί θέλουμε να μάθουμε για το δράμα της κυρίας Νίτσας από την Κοζάνη, γιατί θέλουμε να συγκινηθούμε με κάποια ταινία, γιατί θέλουμε να μάθουμε με ποια τα έχει ο Σόμμερ... χιλιάδες λόγοι.
Δεν νομίζω όμως ότι κάποιος από αυτούς τους λόγους αφορά την AGB. Σε νοιάζει εσένα αν η σειρά που σου αρέσει τη βλέπουν κι άλλα 10 εκατομμύρια? Σε νοιάζει αν η αγαπημένη σου εκπομπή τη βλέπεις μόνο εσύ και η γιαγιά σου? ΧΕΣΤΗΚΕΣ!
Γιατί λοιπόν μας τα έχουν ζαλίσει με τις τηλεθεάσεις? Τι με νοιάζει εμένα τον απλό τηλεθεατή τα νούμερα της Μενεγάκη και της Ρούλας? Αυτά ενδιαφέρουν τα κανάλια και τις εταιρείες που δουλεύουν με αυτά. Γιατί τόσες ώρες τηλεοπτικού χρόνου χαμένες για την AGB?? Γιατί εγώ πρέπει να συμπονώ με τις χαμηλές τηλεθεάσεις της Ρούλας και να χαίρομαι με το 50% του Χρήστου Φερεντίνου?? Μαζί παίρνουμε τους μισθούς τους???????????????
Κύριοι της τηλεόρασης δεν θέλουμε να είμαστε συνένοχοί σας... φτιάξτε εσείς το προιόν σας κι αν μας αρέσει θα σας βλέπουμε... τα υπόλοιπα δεν μας ενδιαφέρουν!
Τον τελευταίο καιρό οι κινηματογραφιστές ψάχνονται... Σκέφτονται που πάμε, που βαδίζουμε... Σε αυτό το σκεπτικό λοιπόν είναι και η συγκεκριμένη ταινία. Δείχνει το Λονδίνο του 2027 (όχι πολύ μακριά δηλαδή...) και τον τρόπο που ο ρατσισμός και η προκατάληψη έχουν κυριεύσει τον κόσμο. Ο πρωταγωνιστής (αχ!) έχει κυριολεκτικά παραδοθεί στη μοίρα του. Δεν πιστεύει σε ένα καλύτερο αύριο, δεν ελπίζει για το μέλλον. Μέχρι την στιγμή που συναντά ένα μαύρο κορίτσι... Και μην πάει ο νους σας στο πονηρό... Δεν υπάρχει ερωτικό ζήτημα... Τα θέματα που θέτει η ταινία είναι πολύ πιο βαθιά, πολύ πιο αληθινά... Υπέροχη σκοτεινή ατμόσφαιρα, έξυπνο σενάριο και λιτή σκηνοθεσία... από το πρώτο κιόλας λεπτό σε αρπάζει από τα μούτρα...Και βέβαια ο Clive Owen... ο θεός! Ο άντρας των ονείρων μου! Αν και δεν μπορώ να είμαι αντικειμενική για το άλλο μου μισό (που έχει γεννηθεί την ίδια ημερομηνία με μένα!) ήταν για άλλη μια φορά εξαιρετικός! Τόσο καλός που ξέχασα την φοβερή ερμηνεία του Μάικλ Κέιν.... Δεν ξέρω αν θα μας κάνει αυτή η ταινία να αλλάξουμε τον κόσμο, αλλά τουλάχιστον θα μας προβληματίσει... έστω για λίγα λεπτά μετά το τέλος της...
Είσαι έτοιμος να βουτήξεις στα βαθιά. Έχεις βάλει τα μπρατσάκια σου, φοράς το μαγιό σου, έχεις κάνει τον σταυρό σου και είσαι έτοιμος για τη μεγάλη βουτιά.
Τελικά βουτάς... αλλά ανάμεσα στα meeting, τα marketing plan, τα τηλέφωνα, τις διαπραγματεύσεις, τα mail και τα κινητά τηλέφωνα πρέπει να θυμάσαι να παίρνεις αναπνοή. Να βγαίνεις για λίγο στην επιφάνεια και να αναπνέεις... και το σημαντικότερο: να θυμάσαι ότι υπάρχει ζωή κι έξω από τη δική σου μικρή θάλασσα...
Μαμά γίνεται όλες οι εκπομπές του Μελωδία να είναι σαν της κυρίας Φατούρου? Γιατί ξυπνάς το πρωί και σιχτιρίζεις που κάνουν έργα στους δρόμους, βρίζεις που δεν βρίσκεις να παρκάρεις και μισείς τον καιρό που δεν λέει να χειμωνιάσει... αλλά ανοίγεις το ραδιόφωνο και η διάθεσή σου αλλάζει.Ακούς μια υπέροχη φωνή... ούτε πολύ αισθησιακή, ούτε πολύ σοβαρή, ούτε πολύ ναζιάρα... έτσι όπως πρέπει να είναι μια ζεστή φωνή στο ραδιόφωνο. Ακούς ωραίες μουσικές... ούτε το απολυτήκιο της Κασσιανής, ούτε Κέλλυ Κελεκίδου... γλυκές μελωδίες και ωραία τραγούδια για να σου πάει καλά η μέρα... Ακούς εύστοχα σχόλια... ούτε πολιτικές αναλύσεις, ούτε ψευτοκουλτούρες... έξυπνο χιούμορ κι ωραίες συνταγές μαγειρικής! Δευτέρα ως Παρασκευή 10-12 το πρωί. Must!
Όταν ήμουν μικρούλα, νοστιμούλα και αδυνατούλα λάτρευα τους Duran Duran. Είχα αφίσες πάνω από το κρεβάτι μου, μάζευα μανιωδώς φωτογραφίες τους και σιδερότυπα και φυσικά άκουγα ακατάπαυστα τους δίσκους τους.Αν και πολλές φορές έβλεπα στον ύπνο μου ότι γνωρίζω τον Simon Le Bon και αυτομάτως μου κάνει πρόταση γάμου, στο... ξύπνιο μου ήξερα ότι δεν πρόκειται να τους δω ποτέ από κοντά. Το καλοκαίρι του 2005 διαψεύστηκα. Μετά από τόοοοοοοσα χρόνια οι Duran Duran ήρθαν στην Ελλάδα για να ξεπληρώσουν το χρέος τους. Το χρέος όμως αυτό είναι τόοοοοοοσο μεγάλο που φυσικά δεν ξεπληρώνεται με μια μόνο συναυλία. Κι έτσι μας ήρθαν και φέτος. Μόνο που αυτή τη φορά κέρδισα (????) στο διαγωνισμό Meet & Greet!!! Που σημαίνει ότι θα τους γνωρίσω από κοντά!!! Ήρθε η ώρα για την περιβόητη πρόταση γάμου!! Γύρω στις 7 φτάνουμε στο Ολυμπιακό Κέντρο Ξιφασκίας και παίρνουμε τις απαραίτητες διαπιστεύσεις. Γύρω στις 8.30 τρέμω ολόκληρη. Κι αν είναι μαλάκες? Κι αν δεν μου ρίξουν ούτε μια ματιά? Κι αν απλά μας χαιρετήσουν και φύγουν? Πως γίνεται μετά από τόσα χρόνια να γκρεμίσω το μύθο?Λίγα λεπτά αργότερα και με το εξώφυλλο του Arena στα χέρια (βινύλιο φυσικά) μπαίνουμε σε ένα δωμάτιο backstage και περιμένουμε. Και μπαίνουν μέσα. Και το παιδικό μου όνειρο παίρνει σάρκα και οστά... Simon will you marry me? θέλω να φωνάξω αλλά δεν βγάζω άχνα. Αρχικά έρχεται ο John Taylor. Ολίγον αχτένιστος, ολίγον ατημέλητος, ολίγον λέτσος. Υπογράφει το βινύλιο κι αρχίζει να με ρωτάει για το όνομά μου... γιατί χρησιμοποιώ ξενικό όνομα... τι γράφει η μπλούζα μου... Εγώ φυσικά ξεχνάω το αγγλικά μου, ξεχνάω τα ελληνικά μου, ξεχνάω τη μιλιά μου και ψελλίζω μόνο μερικά φωνήεντα... ε.... α..... ο..... ι....Μετά πλησιάζει ο Simon.... όπως πάντα κούκλος, όπως πάντα στυλάτος... Μου υπογράφει, μου χαμογελάει, με ρωτάει το όνομά μου αλλά εγώ φυσικά δεν το θυμάμαι... και πλέον το παίζω μουγκή... έχω ξεχάσει και τα φωνήεντα!! Μετά έρχεται ο Roger Taylor... αχ κούκλος! Εκείνος όμως ήταν λιγομίλητος, πράγμα που διευκόλυνε φυσικά το μουγκό του χαρακτήρος μου.Και τέλος ο Nick Rhodes. Κοντός αλλά χωρίς ίχνος ρυτίδας!! Με πλησίασε, υπέγραψε και θαύμασε το τόσο καλά συντηρημένο εξώφυλλο του δίσκου!! Και ξαφνικά βρήκα τη μιλιά μου! Του είπα ότι δεν έχει αλλάξει καθόλου και ότι του πάνε καλύτερα τα μαλλιά έτσι... τι να το κάνεις όμως? Δεν ήταν ο Simon...Μετά ήρθε η ώρα της αναμνηστικής φωτογραφίας!Ε, δεν θα άφηνα και αυτή την ευκαιρία να πάει χαμένη!!!!!! Έτρεξα σαν σίφουνας και στήθηκα δίπλα στον Simon. Εκείνος με αγκάλιασε (αχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχ) και το κλικ ακούστηκε!!! Ζαλισμένη και εντελώς συγκλονισμένη γύρισα πίσω στη θέση μου. Μετά από λίγο η συναυλία ξεκίνησε. Ναι ήταν σχεδόν ίδια με την περσινή τους συναυλία. Ναι never as good as the first time. Ναι ούρλιαξα στο Reflex, ναι δάκρυσα στο Save a prayer, ναι χοροπήδησα στο Wild Boys... τίποτα όμως από όλα αυτά δεν έχουν σημασία γιατί... γνώρισα τους Duran Duran!!!
Συμπτώματα 4 μηνών στην ανεργία:
- Απόρριψη: όταν μου ανακοινώθηκε ότι φεύγω από την εταιρεία, αισθάνθηκα πολύ λίγη. Δεν ήμουν εργατική? Δεν ήμουν έξυπνη? Δεν με συμπαθούσαν? Αισθάνθηκα σαν να με χώριζε ο γκόμενός μου ή μου έκοβε την καλημέρα η κολλητή μου.
Ξέχασα ότι εκεί ήταν δουλειά και δεν χωράει το συναίσθημα σε αυτές τις περιπτώσεις. Απλά το αφεντικό δεν ήθελε να με πληρώνει. Τόσο απλά.
- Ιδρυματισμός: όταν δουλεύεις συνεχώς για 14 χρόνια δεν ξέρεις τι να κάνεις με όοολο αυτό τον ελεύθερο χρόνο. Δεν ξέρεις πως να αξιοποιήσεις τον χρόνο σου και το σημαντικότερο δεν μπορείς να τον εκτιμήσεις. Περνάει όμως ο καιρός κι αρχίζεις να μαθαίνεις...
- Πανικός: ¨και τώρα?¨ είναι η πρώτη σκέψη. Που θα βρω δουλειά? Πως θα πληρώσω τους λογαρισμούς μου? Στην αρχή έδειχνε ακατόρθωτο να επιβιώσω με ένα μισθό μείον. Κι όμως γίνεται... Ακόμα και η μικρότερη αποζημίωση μαζί με όλα τα επιδόματα σε καλύπτει τουλάχιστον για 3 μήνες...
- Ξεκαθάρισμα: με τόσο ελεύθερο χρόνο είχα επιτέλους την ευκαιρία να σκεφτώ. Τι θέλω τελικά? Τι δουλειά πραγματικά να κάνω? Ποιο δρόμο θέλω να ακολουθήσω?
- Απομυθοποίηση: Συνειδητοποίησα ότι η συγκεκριμένη δουλειά (που τόσο στεναχωρήθηκα που έχασα) δεν ήταν δα και τίποτα σπουδαίο. Ούτε προοπτική, ούτε φοβερό περιβάλλον, ούτε μεγάλες απολαβές. Καλύτερα λοιπόν που έφυγα. Στερήθηκα βέβαια χρήματα αλλά τουλάχιστον άρχισα να ψάχνω, έστω και με το ζόρι, κάτι καλύτερο.
- Ψυχραιμία: όταν καθαρίζει το μυαλό τα πράγματα γίνονται πιο εύκολα. Είπα πολλά όχι σε επαγγελματικές προτάσεις που δεν είχαν μέλλον κι απείχαν κατά πολύ από αυτό που ήθελα να κάνω. Γιατί ήξερα ότι επιτέλους έπρεπε να κυνηγήσω τον στόχο μου...
- Χαλαρότητα: μετά από αρκετές εβδομάδες κι αρκετές βόλτες στην παραλία, κατάλαβα ότι έχω πολλές εναλλακτικές ώστε να μην προδώσω τον στόχο μου. Μπορούσα να παίζω μουσική σε εστιατόρια, να δουλέψω περιστασιακά ως πωλήτρια... μήπως θα έβγαζα περισσότερα κρυμμένη πίσω από την ασφάλεια μιας εταιρείας χωρίς προοπτική?
Στο τελευταίο interview που πήγα για μια πολύ καλή δουλειά δεν είχα πια κανένα άγχος. Σκεφτόμουν ότι ακόμα κι αν δεν τα καταφέρω, υπάρχουν τόσες άλλες εναλλακτικές. Δεν είναι δα και το τέλος του κόσμου. Υπάρχουν κι άλλοι τρόποι...
Και για πρώτη φορά μετά από καιρό ήμουν ο εαυτός μου... και φαίνεται ότι άρεσα... και με πήραν... και τη Δευτέρα ξεκινάω... και δεν είναι η απόλυτη εκπλήρωση του στόχου αλλά τον πλησιάζω... και αυτή ήταν η τελευταία βόλτα με το τραμ στην παραλία...
προς το παρόν... γιατί μπορεί να μην μου αρέσει... γιατί μπορεί να μην αρέσω εγώ... αλλά δεν με νοιάζει πολύ... γιατί τώρα ξέρω...
Βλέπω τυχαία σε ένα δορυφορικό κανάλι την καινούργια διαφήμιση της Dove. Μια συμπαθητική κοπέλα κάθεται μπροστά στο φακό. Ούτε πολύ αδύνατη, ούτε με τέλεια επιδερμίδα...
Χιλιάδες χέρια αρχίζουν να τη βάφουν, να τη χτενίζουν να την σουλουπώνουν...
Μετά έρχεται η σειρά του υπολογιστή... μακραίνει το λαιμό, σηκώνει τα φρύδια, τελειοποιεί τα χείλη...
Η αφίσα είναι έτοιμη! Αν η κοπέλα είδε την φωτογραφία, είμαι σίγουρη ότι δεν θα αναγνώρισε τον εαυτό της! Και μετά το μήνυμα... ¨No wonder our perception of beauty is disorted¨
Η αρχή έγινε στην Ισπανία όταν απαγορεύσαν στα πολύ αδύνατα μοντέλα να ανέβουν στην πασαρέλα. Καιρός να ξυπνήσουμε κι εμείς! Παχουλές όλου του κόσμου ενωθείτε!
Αν θέλετε ρίξτε μια ματιά στο Campaign For Real Beauty
Ωραία η rock, φοβερή η jazz, super η ηλεκτρόνικα αλλά με την pop τι γίνεται? Τι στο διάολο κάνουν οι pop stars του σήμερα? αναρωτήθηκα.
Και πέφτει στα χέρια μου το νέο cd της Christina Aguilera. Αφού πέταξε από πάνω της την ετικέτα της αντίζηλου της Britney Spears και έκανε αίσθηση με το προηγούμενο άλμπουμ της, αυτή τη φορά επιστρέφει με ένα jazz άλμπουμ.
Δεν πρόκειται ούτε για διασκευές παλιότερων κομματιών, ούτε για επιτηδευμένη jazz για λίγους. H Aguilera έγραψε ένα διπλό cd γεμάτο mainstream αλλά εξαιρετικά αξιόλογες jazz μελωδίες.
Ειδικότερα το δεύτερο cd είναι εξαιρετικό. Η jazz μουσική του σήμερα μέσα από pop κανάλια. Σε συνδυασμό με τη εκπληκτική φωνή της, έχουμε ένα πολύ καλό άλμπουμ. Εύγε στην ξανθιά!
Ένα ωραίο μεσημέρι με πολύ ήλιο στο κέντρο της Αθήνας, κάνω μια στάση από τα ψώνια και τις δυσάρεστες συναντήσεις με πρώην αφεντικά για να φάω κατιτίς.
Κάθε χοντρή λοιπόν που σέβεται τον εαυτό της λέει να φάει μια σαλατούλα γιατί φυσικά δίαιτα! Κάθομαι λοιπόν στο Evergreen.
Περνάει το πρώτο τέταρτο. Καμία ανταπόκριση.
Μετά βλέπω ένα σερβιτόρο να πλησιάζει το τραπέζι μου. Γιούπι, σκέφτηκα, θα φάμε!!
Εκείνος όμως με προσπερνάει αδιάφορα. Οκ, σκέφτομαι, θα ξαναγυρίσει. Αμ δε!
Αρχικά χάρηκα. Τελικά έχω αδυνατίσει τόσο πολύ που δεν φαίνομαι! Τελικά αυτή η δίαιτα του ανανά (τρωω τα πάντα εκτός από ανανά) είχε αποτέλεσμα!
Αφού όμως έχουν περάσει 45 λεπτά η χοντρή αδιαφορεί για τα αποτελέσματα της δίαιτας και θέλει απεγνωσμένα να φάει!!
Αρχίζω να κουνάω πόδια, χέρια... να σας παραγγείλω?????
Μια ώρα μετά παραγγέλνω... αλληλούια!!
Στο Evergreen έχω πάει 3 φορές, σε διαφορετικές ώρες. Κάθε φορά πετυχαίνω σερβιτόρους που μισούν την κοινωνία!! Τι τους κάνετε ρε παιδιά? Δεν τους πληρώνετε? Τους μαστιγώνετε μέσα στην κουζίνα? Ή μήπως τους κάνετε σεμινάριο μίσους???
Όταν ο Μπράιαν Ντε Πάλμα επιστρέφει με καινούργια ταινία και με δυνατό καστ, οφείλεις να τρέξεις στο σινεμά να τη δεις.
Και αυτή η ταινία έχει όλα τα χαρακτηριστικά του Ντε Πάλμα: εκπληκτική ατμόσφαιρα, φοβερά πλάνα, γοητευτικοί πρωταγωνιστές και μια ανατριχιαστική ιστορία εμπνευσμένη από αληθινή ιστορία.
Τι της λείπει όμως? Η ταινία μοιάζει λίγη... Η ιστορία κυλά αργά και η πλοκή δείχνει να χωλαίνει. Φαίνεται ο σκηνοθέτης εστίασε στο να αποτυπώσει την ατμόσφαιρα της εποχής και του φιλμ νουάρ και παραμέλησε την πλοκή της ταινίας.
Η Σκάρλετ Γιόχανσον είναι μια κούκλα φυσικά αλλά χωρίς να δίνει τον καλύτερό της εαυτό.
Η Χίλαρι Σουόνκ προσπαθεί να μας πείσει ότι είναι μοιραία, αλλά δεν είμαι σίγουρη ότι το κατάφερε.
Την ταινία σώζει ο Τζος Χάρτνετ ο οποίος πραγματικά δείχνει να είναι βγαλμένος από τις παλιές ταινίες του Χόλιγουντ. Επίσης η ηθοποιός που υποδύεται τη Μαύρη Ντάλια είναι εξαιρετική και πιστεύω ότι θα τη δούμε περισσότερο στο μέλλον.
Συμπέρασμα: μια σχετικά καλή ταινία χωρίς όμως να φτάνει τα προηγούμενα αριστουργήματα του Μπράιαν Ντε Πάλμα.
Αν ήμουν άντρας και δήλωνα ότι ήμουν άνεργη θα μου χτύπαγαν φιλικά τον ώμο και θα μου έλεγαν για το βαρύ χτύπημα της μοίρας ή για τον μαλάκα το αφεντικό μου που φέρθηκε τόσο βάναυσα.
Ως γυναίκα όμως και μάλιστα παντρεμένη, δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα. Καλό είναι να βρω βέβαια μια δουλίτσα για χόμπυ αλλά μπορώ κάλλιστα να κάθομαι στο σπιτάκι μου, να μαγειρεύω, να ξεσκονίζω και να περιμένω να γυρίσει ο αντρούλης μου ο κουβαλητής που θα πρέπει βέβαια να φροντίζει για τους λογαριασμούς.
Αν η σύζυγος δούλευε και ο σύζυγος σφουγγάριζε και σκούπιζε στο σπίτι θα τον αποκαλούσαμε τεμπέλη και αχαίρευτο.
Η μοίρα του άνεργου άντρα είναι σακαταμένη, ενώ της άνεργης γυναίκας είναι με μια σφουγγαρίστρα στο χέρι!
Ποια είναι λοιπόν η διαφορά από τη δεκαετία του ΄60? Τόσες φεμινίστριες έκαψαν τα σουτιέν τους κι όμως εν έτει 2006 ο άνεργος άντρας είναι άχρηστος και η άνεργη γυναίκα νοικοκυρά!
Κι αυτό δεν είναι μόνο άδικο για τις γυναίκες που θέλουν να εργαστούν (γιατί υπάρχουν κι εκείνες που δεν θέλουν και καλά κάνουν) αλλά και για τους άντρες που δεν έχουν δουλειά (είτε από ατυχία, είτε από πεποίθηση).
Άτιμη ισότητα...
Δευτέρα βράδυ και βλέπω το καινούργιο επεισόδιο της σειράς του Παπακαλιάτη.
Δεν παρακολουθώ την υπόθεση. Το μόνο που σκέφτομαι είναι ότι ο Παπακαλιάτης θα ήταν ο τέλειος γκόμενος για το Λύκειο.
Παιδί από καλή οικογένεια βορείων προαστίων για να τον εγκρίνει η μαμά αλλά και με μάτι λίγο αγελαδίσιο για να με ζηλεύουν οι συμμαθήτριές μου.
Θα μου έγραφε τις πιο καψούρικες κασέτες με Bowie, Radiohead και ολίγον από Γαλάνη.
Θα μου μίλαγε για έρωτα και σχέσεις και παρόλο που τα λεγόμενά του θα θύμιζαν τα ποιηματάκια πίσω από τα χαρτάκια του ημερολογίου της γιαγιάς μου, εγώ θα έμενα με το στόμα ανοιχτό.
Θα κάπνιζε πολλά τσιγάρα, γεγονός που θα τον έκανε πολύ cool στα μάτια των φιλενάδων μου.
Θα μου έγραφε συνέχεια γράμματα τα οποία θα έβρισκα καταπληκτικά κι ας μου θύμιζαν μια ταινία που είχαμε δει προχθές στο σινεμά.
Θα με ξετρέλαινε με το εξυπνακίστικο χιούμορ του καθώς θα μου έλεγε: αγάπη μου έχουμε γίνει μια κακή σαπουνόπερα (αχ αγάπη μου πως τα λες!)
Δεν θα είχαμε λεφτά αλλά με έναν μαγικό τρόπο θα κυκλοφορούσαμε με γουστόζικα αμάξια, θα ζούσαμε σε μεγάλα σπίτια με έπιπλα ΙΚΕΑ και θα πίναμε καφέ στο DRAGOSTE.
Στεναχωριέμαι λοιπόν που δεν γνώρισα τον Παπακαλιάτη στο Λύκειο. Τότε που κανείς μας δεν πίστευε ότι κάτι κρύβεται πίσω από την εικόνα του καθενός. Τότε που όλα φαίνονταν αληθινά και καθόλου δήθεν...
Άτιμο timing!!
Κατά τη διάρκεια των σχολικών μου χρόνων, τα γενέθλιά μου ήταν μεγάλο κοσμικό γεγονός. Για μήνες ετοιμαζόμουν για το μεγάλο πάρτυ στη βεράντα... τα φαγητά, τη διακόσμηση, τους καλεσμένους, τις κασέτες με τη μουσική, τα ρούχα, τα μαλλιά... φρόντιζα για όλα!
Μετά το μεγάλο πάρτυ όλοι συζητούσαν γι΄αυτό στο σχολείο και οι φωτογραφίες κυκλοφορούσαν στο προαύλιο για μήνες.
Μετά το σχολείο τα πάρτυ γενεθλίων δεν είχαν πια κοσμικό χαρακτήρα, αλλά πάντα μαζευόταν κόσμος, τρώγαμε τούρτα κι ακούγαμε μουσικές μέχρι το πρωί.
Στα γενέθλια των 30 μια τρομακτική λέξη ήρθε στο μυαλό: απολογισμός.
Ήθελα να΄ξερα ποιος μαλάκας έγραψε ότι τα 30 είναι η καλύτερη περίοδος της γυναίκας! Που κάθε χρόνος που περνάει προσθέτει κιλά, ρυτίδες και αποτυχίες! Που κάθε χρόνος που περνάει λαχανιάζεις περισσότερο στις σκάλες, κοιμάσαι νωρίτερα και χαμηλώνεις την ένταση του ραδιοφώνου στο αυτοκίνητο (λέμε τώρα...) Που κάθε χρόνος που περνάει μιλάς λιγότερο για ταξίδια, συναυλίες και γκόμενους και μιλάς περισσότερο για μπομπονιέρες, πάνες και ηλεκτρικές σκούπες!!!
Τι στο διάολο γιορτάζουμε????
Είναι μερικές ταινίες που χωρίς να είναι το μεγαλύτερο αριστούργημα της 7ης τέχνης, σε αγγίζουν με τρόπο μοναδικό. Ίσως γιατί μια ατάκα την αισθάνεσαι λίγο περισσότερο από τους υπόλοιπους ή ένα βλέμμα το ερμηνεύεις πιο μελοδραματικά σε σχέση με τους άλλους... όπως και να'χει μια μέτρια ταινία μπορεί να έχει μεγαλύτερη επίδραση πάνω σου, απ' ότι ίσως μια ταινία με τέλεια σκηνοθεσία, έξυπνο σενάριο και οσκαρικές ερμηνείες. 
