Blogger Notes

Θέλεις να γυρίσεις το κεφάλι και να κάνεις πως δεν είδες και δεν άκουσες. Θέλεις να αποφύγεις τη μάχη που σύντομα πρέπει να δώσεις. Θέλεις να πιστεύεις ότι μπορείς και να μην το παλέψεις. Θέλεις να κλείσεις τα μάτια, ελπίζοντας ότι όταν θα τα ανοίξεις ξανά, θα έχουν διορθωθεί όλα δια μαγείας...

Όταν πριν από μερικούς μήνες ο Μ. ανακοίνωσε ότι τα εγκαταλείπει όλα και μετακομίζει στο εξωτερικό, όλοι τον κοιτούσαμε με απορία... είσαι σίγουρος?? Σίγουρος δεν ήταν, αλλά ένιωθε την ανάγκη να το δοκιμάσει...
Πριν από λίγες μέρες ήρθε στην Ελλάδα να μας δει και πραγματικά δεν τον είχα ξαναδεί ποτέ τόσο χαρούμενο, τόσο γεμάτο ελπίδα... Μιλούσε με τόσο ενθουσιασμό για όλα όσα του συμβαίνουν τον τελευταίο καιρό μου δεν μπορούσα να σταματήσω να χαμογελάω... χαιρόμουν τόσο πολύ για κείνον...
Όταν όμως τον αποχαιρέτησα και μπήκα στο αυτοκίνητό μου... αισθάνθηκα τόσο άσχημα... που δεν τόλμησα ποτέ...

Πως γίνεται ενώ δεν θέλεις να γίνεις ένας από αυτούς, στεναχωριέσαι όταν διαπιστώνεις ότι δεν πρόκειται ποτέ ν' ανήκεις στην... ομάδας τους?

Τόσα χρόνια δεν είχα πάει ποτέ στην Πάτρα κατά τη διάρκεια του καρναβαλιού. Φέτος... με τούτα και με κείνα... βρέθηκα στην Πάτρα το περίφημο τριήμερο.
Τόσα χρόνια που "ντύνομαι" τις Απόκριες... πρώτη φορά μπορούσα να κυκλοφορώ στους δρόμους χωρίς κανένας να με κοιτάζει δεύτερη φορά. Όλοι συμμετέχουν στο καρναβάλι. Από τα πιτσιρικάκια μέχρι και γιαγιάδες και παππούδες.
Το Σάββατο βράδυ στο Πτωχοκομείο τα πράγματα ξεκίνησαν καλά... με χιτάκια και happy τραγουδάκια... μετά ανέβηκαν κάτι Αγγλάκια που έπαιζαν πολύ πολύ πολύ βαρετά... μετά ένας πιτσιρικάς άρχισε τα ελληνικά.... δράμα... κι ας μου το διαφήμιζαν ως το εναλλακτικό πάρτυ με καλή μουσική....
Καλύτερα όμως, γιατί το επόμενο πρωινό ήμασταν αρκετά ξεκούραστοι και νηφάλιοι για να παρακολουθήσουμε την παρέλαση. Όλα τα μαγαζιά κλειστά εκτός από τους φούρνους και τις κάβες!! Τα ατομικά μπουκαλάκια της μαυροδάφνης έφευγαν από τις κάβες λες και ήταν τσίχλες!!! Τα άρματα ήταν πολύ προσεγμένα και όλοι χόρευαν στα ίδια και στα ίδια τραγούδια μέχρι τελικής πτώσης! Αυτό όμως που μπορούσε να σε στείλει στο ψυχιατρείο... ήταν οι σφυρίχτρες!!! Ακούγονταν παντού και πάντα!!!
Overall... η πόλη είχε χρώμα, κέφι και πολύ χαμόγελο!! Ωραία ήταν...

*το πιο κεφάτο γκρουπ... by far... οι μαργαρίτες!!

Πριν από 15 χρόνια περίπου η μουσική του Michael Nyman ήταν ένα μεγάλο μέρος της ζωής μου. Ήταν το soundtrack σε όλες τις σημαντικές στιγμές της περιόδου εκείνης... Και μετά ήρθε το live του... Καλοκαιράκι στο Λυκαβηττό και ο κόσμος λίγος... και μόνο μια τρελή (εγώ) να κλαίει σε όλο το δεύτερο μέρος όπου ο Nyman με την πολυμελή τότε ορχήστρα του έπαιζαν τα "Μαθήματα Πιάνου".
Μετά από τόοοσα χρόνια λοιπόν ο κύριος Nyman ήρθε πάλι στην Αθήνα, αυτή τη φορά στο θέατρο Badmington και με μικρότερη μπάντα. Κάθησε στο πιάνο του, με γυρισμένη την πλάτη στο κοινό, και μας καθήλωσε. Αυτή τη φορά έδωσε μεγαλύτερο βάρος σε άλλες συνθέσεις του με πολλά πνευστά και διαφορετικές μελωδίες από αυτές που έχουμε συνηθίσει στα "Μαθήματα Πιάνου" και το "Τέλος μιας Σχέσης". Χρειαζόσουν μόνο λίγα λεπτά για να σε παρασύρει στον κόσμο της μινιμαλιστικής μουσικής του...
Στο δεύτερο μέρος κάθησε και πάλι στο πιάνο του και χωρίς τη μπάντα του έπαιξε τα δύο υπέροχα θέματα από τα "Μαθήματα Πιάνου" που όσα χρόνια κι αν περάσουν, όσο κι αλλάξω μέσα μου κι έξω μου, δεν πρόκειται να τα ξεπεράσω ποτέ!

"Κρακο... τι?? Τι είναι αυτό???" Αυτή ήταν η αντίδραση όλων όταν τους ανακοίνωσα το ταξίδι μου... Η Κρακοβία λοιπόν είναι μια όμορφη πόλη στην Πολωνία, που είδα στο Travel Planet και ξετρελάθηκα, που έχει απευθείας πτήση από Αθήνα και το εισιτήριο είναι πολύ φθηνό, που γενικά δεν την ξέρει πολύς κόσμος άρα δεν έχει πολλούς τουρίστες...
Τελικά ήταν πολύ πιο όμορφη απ'ότι περίμενα... γραφική πόλη με θαυμάσια αρχιτεκτονική, χαμογελαστοί άνθρωποι και απίστευτο nightlife!!
- Cloth Hall-Market Square: μια απίστευτη πλατεία που φαινόταν ακόμα πιο όμορφη με συννεφιά! Με καφέ και εστιατόρια παντού χωρίς να χαλάει πουθενά η αισθητική της πόλης, και με κεφάτους ανθρώπους που κυκλοφορούσαν ακόμα και πολύ αργά τη νύχτα!!
- Auswitz: νομίζεις ότι τα έχεις δει και τα έχεις ακούσεις όλα για το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο και τους Ναζί. Μέχρι που φτάνεις εκεί και είναι όλα τόσα ανατριχιαστικά και τρομακτικά που όταν μετά από 2 ώρες ξενάγησης, χαίρεσαι που είσαι ζωντανός...
-Kasimierz: το Γκάζι της Κρακοβίας! απίστευτα μαγαζάκια, φοβερά στέκια κι ένα φοβερό nightlife που ξεπερνάει ακόμα και το δικό μας!!
- Salt Mines: κατεβαίνεις 800 (ναι, 800!!) σκαλιά για να δεις τα απίστευτα πράγματα που έχουν φτιάξει τόσα μέτρα κάτω από τη γη.
- The Piano Rouge: καταπληκτικό μαγαζί, φοβερή τζαζ μουσική και super κοκτέιλ!

Ένα μικρό διαμάντι που χαίρομαι που ανακάλυψα... Σίγουρα θα ξαναπάμε! ε?

*Φαίνεται ότι χρειάζεται να πάρεις άδεια για να μπορέσεις να γράψεις στο blog σου...

Τα βράδια που μελετούσες για εξετάσεις, άκουγες στο ραδιόφωνο τα τραγούδια των Saint Etienne. Τα πρωινά που ξυπνούσες και νόμιζες ότι όλη η ζωή είναι μπροστά σου, άκουγες στο ραδιόφωνο τα τραγούδια των Saint Etienne. Τα σαββατοκύριακα που έπινες χαλαρός τα καφεδάκια σου στην Κυψέλη, άκουγες τα τραγούδια των Saint Etienne.
Και μετά από χρόνια και ζαμάνια έρχονται στην Αθήνα και τρέχεις να τους δεις από κοντά. Και βαριέσαι... γιατί μπορεί η χαλαρή pop των Saint Etienne να είναι ιδανική συντροφιά σε πολλές φάσεις της ζωής σου, δεν λειτουργεί όμως το ίδιο και στο live...
Όλα ήταν χαλαρά και χαριτωμένα αλλά τίποτα το ιδιαίτερο που να σε συγκινήσει. Μόνο το encore μας ξεσήκωσε και μας έστειλε χαρούμενους σπίτια μας...

Σε κάθε πόλη του εξωτερικού που έχω ταξιδέψει, έχω χρησιμοποιήσει το μετρό. Υπάρχουν στάσεις παντού και λειτουργεί μέχρι αργά. Κατεβαίνεις στο κέντρο, πίνεις τα ποτάκια σου και παίρνεις το μετρό και γυρίζεις σπιτάκι σου. Στο Βερολίνο λειτουργεί 24ώρο, στη Μαδρίτη μέχρι τις 2.30, στο Παρίσι μέχρι τη 1, στη Νέα Υόρκη 24 ώρες και στη φτωχή Ελλαδίτσα αν πας στις 11.45 να βρεις μετρό... ίσως και να σταθείς τυχερός...
Κι έτσι αναγκάζεσαι να πάρεις το αυτοκίνητο, να ψάχνεις να παρκάρεις και να ζεις με το φόβο του αλκοτέστ γιατί ήπιες μερικές μπύρες παραπάνω...
Και το Σάββατο το βράδυ συνέβη το απίστευτο... για πρώτη φορά το μετρό λειτουργεί μέχρι τις 2.30!!! Και πήρα το μετρό, και πήγα συναυλία, και γύρισα στο Σύνταγμα, και αγόρασα εφημερίδες, και τσίμπησα κάτι, και πήρα το μετρό και γύρισα σπίτι στις 3!!!
Η ασφάλεια ήταν αυξημένη, οι κάμερες περίμεναν στις στάσεις για να καταγράψουν το γεγονός και οι πιο όμορφες φάτσες, απ' όλες τις χώρες που έχω ταξιδέψει, έκαναν βόλτες χωρίς να ταλαιπωρούνται!!! Πάντα τέτοια!!!

Πριν από δέκα ακριβώς χρόνια γνώρισα τον καλύτερό μου φίλο. Ένα τίτλο που του φόρτωσα χωρίς ποτέ να τον ζητήσει, ποτέ να τον αποδεχθεί, ποτέ να τον γουστάρει.
Σε αυτά τα χρόνια τού φορτώνω μόνιμα τύψεις που δεν μπορεί να αντεπεξέλθει στο ρόλο του και φορτώνω τον εαυτό μου θλίψη που δεν έχω κάποιον να με στηρίξει όταν το χρειάζομαι.
Μπορεί λοιπόν η φιλία μας να μην είναι ιδανική, σημασία όμως έχει ότι είχα την ευκαιρία να γνωρίσω από κοντά έναν εξαιρετικά ταλαντούχο άνθρωπο, ένα μεγάλο χαμόγελο ακόμα και στα δύσκολα, ένα καθαρό χαρακτήρα απαλλαγμένο από κόμπλεξ και συμπλέγματα, ένα θετικό πνεύμα...
Μετά από μια ολόκληρη δεκαετία ήρθε η ώρα να τον απαλλάξω από τον ηλίθιο τίτλο που του φόρτωσα και να τον αφήσω ελεύθερο. Ελεύθερο ν’ αποφασίσει ο ίδιος τον τρόπο που θα υπάρχει στη ζωή μου. Χωρίς προσδοκίες, χωρίς στήριξη, χωρίς τύψεις.

Μετά από μια τέτοια δύσκολη εβδομάδα, χρειαζόμουν κάτι δυνατό για το σαββατοκύριακο. Δεν ήξερα όμως τι ακριβώς...
Αποφασίζω να κατέβω στο κέντρο με σκοπό να αγοράσω οδηγούς για το νέο μου ταξιδιωτικό προορισμό. Λίγο πριν φύγω από το σπίτι, βλέπω στην τηλεόραση έκτακτο δελτίο για επεισόδια στο κέντρο. Φτου!!
Δεν πτοούμαι όμως... κλείνω την πόρτα και φτάνω στα πλησιέστερα Starbucks. Παραγγέλνω τα γνωστά και χαμογελάω στους μελλοντικούς συναδέλφους μου. Μισή ώρα αργότερα φτάνω στο τραμ. Παρκάρω και πηγαίνω στη στάση. Μετά από μια ώρα περίπου είμαι στο Σύνταγμα.
Κατηφορίζω την Πανεπιστημίου και μοιάζει να είναι Δεκαπενταύγουστος. Αυτοκίνητα δεν υπάρχουν πουθενά, τα μαγαζιά έχουν κατεβάσει τα ρολά αλλά παραμένουν ανοιχτά (γιούπι!).
Μπαίνω στον Ελευθερουδάκη και πηγαίνω καρφωτή στον 7ο όροφο... τον παράδεισο του ταξιδιώτη. Κάθε φορά θέλω να ταξιδέψω παντού, να πάρω βιβλία για κάθε γωνιά του πλανήτη... αλλά τελικά αρκέστηκα σε 3 βιβλία...
Συνεχίζω να κατηφορίζω την Πανεπιστημίου και τα δακρυγόνα έχουν αρχίσει να έχουν επίδραση στα μάτια μου. Φωτιές, κλούβες και τα συναφή και στρίβω στη Σταδίου. Μπαίνω φυσικά στα H&M, μπαινοβγαίνω στα χωρίς κόσμο δοκιμαστήρια, πληρώνω και πηγαίνω προς Ψυρρή μεριά γιατί έχω πεθάνει από την πείνα!!
Και που να πάμε??? Κάνω μια στάση στο Cosa Nostra αλλά ο σερβιτόρος με αγριοκοιτάζει και μου λέει: έκλεισε η κουζίνα!!! Καλά ντε!!! This is Greece, you know???
Αλλαγή πορείας και φτάνουμε στο Kuzina του Θησείου. Μου αρέσει πολύ αυτό το μαγαζί... Ωραία και απλή διακόσμηση, ωραίος φωτισμός, ωραία μουσική, χαμογελαστό προσωπικό. Ακόμα κι όταν δημιουργήθηκε πρόβλημα το τραπέζι μας, το τακτοποίησαν αμέσως. Οι κροκέτες ρυζιού με μοτσαρέλα ήταν εξαιρετικές. Τα σκαλοπίνια με την κάπαρη ήταν πολύ καλά, αλλά να πω την αλήθεια μου αρέσε περισσότερο όταν δοκίμασα το διπλανό πιάτο... το χοιρινό με το δεντρολίβανο κι ένας πουρές... super!
Και τώρα τι κάνουμε??? Μήπως να πηγαίναμε θέατρο??? Ανοίγω το Αθηνόραμα και ψάχνω το κοντινότερα θέατρα γιατί φυσικά βαριόμασταν να περπατήσουμε. Ο κλήρος πέφτει στο "Σ'αγαπώ, σε λατρεύω, χωρίζουμε!". Δεν ξέρω γιατί, αλλά κάθε, μα κάθε φορά, που πηγαίνω η ίδια στο ταμείο ν' αγοράσω εισιτήρια μας βάζουν πρώτη ή δεύτερη σειρά!! Οι εξηγήσεις είναι πολλές: βαριούνται οι ταμίες να δίνουν την πρώτη σειρά στις μεσήλικες κυρίες με γούνες, οι ηθοποιοί προτιμούν να βλέπουν νέα πρόσωπα μπροστά τους, τους ξεγελάει η φάτσα μου και νομίζουν ότι δίνουν την πρώτη σειρά σε αξιόπιστα άτομα??? who knows...
Για να περάσει η ώρα μέχρι ν' αρχίσει η παράσταση... κάθομαι σε ένα φοβερό καφέ στην Σαρρή (δεν συγκράτησα το όνομά του). Μοναστηριακό ντεκόρ, γοτθικές καρέκλες, μουσικές τύπου Cosmos 93.6 με ολίγον από Αλέξανδρο Χριστόπουλο και ωραία σοκολάτα.
Η ώρα όμως έχει περάσει και μπαίνω στο θέατρο Εμπορικόν. Ωραία διαρύθμιση και πολύ άνετα καθίσματα!!! Το έργο είχε αστείες στιγμές αλλά δεν έβγαζε εκβιαστικά το γέλιο. Χαριτωμένοι διάλογοι, ωραία μουσική και πολύ καλοί οι στίχοι της Λίνας Νικολακοπούλου στα τραγούδια. Η καλύτερη ερμηνεία by far της Βίκυς Σταυροπούλου που δεν φοβάται να τσαλακωθεί και να χαρίσει απλόχερα τον εαυτό της. Ο Χρήστος Χατζηπαναγιώτης πολύ καλός, ο Πυγμαλίων θεωρώ ότι είναι φοβερό ταλέντο, ενώ ο Μέμος Μπεγνής είχε τελικά εξαιρετική φωνή!! Η Βάσω Γουλιελμάκη ήταν έκπληξη. Κατάφερε να μπει και να βγει σε ρόλους με μεγάλη ευκολία. Η Τζίνα Αλοιμόνου δεν ήταν κακή, αλλά μπροστά στην ερμηνευτική γκάμα των υπολοίπων έμοιζε να είναι ο πιο αδύναμος κρίκος. Και μερικές φορές και παράφωνη!! Έχει δρόμο ακόμα... Αλλά κούκλα! Δύο μέτρα πόδι!!
Το έργο ήταν συμπαθητικό... μερικές φορές πολύ αμερικάνικο... πιο όμορφη στιγμή... ο Μέμος Μπεγνής να τραγουδάει στην "γριά" Τζίνα Αλοιμόνου...
Μετά το θέατρο, ήρθε η ώρα για ποτάκι... Τα σοκάκια στου Ψυρρή είναι γεμάτα, τα μπαράκια είναι γεμάτα κι εμείς δοκιμάζουμε την τύχη μας στο Vames. Τεράστιο μαγαζί κι ευτυχώς καθαρά ποτά... παιδιά please λιγότερα παγάκια στο ποτήρι!!
Και ξάφνου, όρεξη για γλυκό!! Ποιος να το περίμενε????
Ξανά έξω στα δρομάκια του Ψυρρή με άπειρο κόσμο να μπαινοβγαίνει στα μαγαζιά... so this is living!!!
Καθόμαστε στα "Σερπέτια". Ο χαμογελαστός κύριος του μαγαζιού περιγράφει τα γλυκά και μου τρέχουν τα σάλια. Μέσα στη ζαλάδα μου και το σάκχαρό μου στο πάτωμα, διαλέγω τη μπισκοτόπιτα. Από κάτω μπισκότο, σοκολάτα κι από πάνω κρέμα χτυπημένη με σαφράν... τα λόγια είναι περιττά... απλά τέλειο!!!
Έπρεπε όμως να κάψω όλες τις θερμίδες... στριμώχνομαι μέσα στο πλήθος στου Ψυρρή... προσπερνώ τα βρώμικα που μου έχουν σπάσει τη μύτη (τι λαιμαργία Θεέ μου...) και ανηφορίζω την ερημωμένη Ερμού. Χαζεύω με την ησυχία μου τις βιτρίνες και δίνω κέρματα στους πλανόδιους μουσικούς.
Φτάνω στο Σύνταγμα κι αγοράζω εφημερίδες ανάλογα με τις ταινίες που προσφέρουν... αλλιώς ποιος ο λόγος?? Μπαίνω στο τραμ, κλείνω τα μάτια μου και το "ταξίδι" της επιστροφής αρχίζει...
Γύρω στις 3.30 είμαι σπίτι μου, κάτω από το πάπλωμα... κλείνω το φωτιστικό στο κομοδίνο και πλέον δεν θυμάμαι τίποτα απ'όσα συνέβησαν τις προηγούμενες ημέρες... καληνύχτα.

Να και μια feel good movie!! Απλή σκηνοθεσία, χαλαρή ιστορία με πανέξυπνους διαλόγους και μια απίστευτη πρωταγωνίστρια που κλέβει την παράσταση!! Μια φοβερή Έλεν Πέιτζ που είναι πραγματική απόλαυση να παρακολουθείς κι ένας γλυκός εφηβικός έρωτας που νομίζεις ότι θα κρατήσει για πάντα...

Ένας υπέροχος ήλιος, ένα γλυκό τραγούδι στο ραδιόφωνο... δεν χρειάζονται πολλά για να φτιάξει η μέρα σου και να σε κάνει να χαμογελάς χωρίς ιδιαίτερο λόγο.
Είναι μια από αυτές τις μέρες που θέλεις να γελάσεις δυνατά, να πεις σ'αγαπάω, να κάνεις βόλτες στην παραλία χωρίς να μελαγχολήσεις, να δουλέψεις πολύ και να σ' αρέσει, να παραδεχτείς ότι σου λείπει, να πάρεις τηλέφωνο όλους τους φίλους σου, να χορέψεις μέχρι τελικής πτώσεως, να κοιμηθείς βαθιά κι ανάλαφρα... μέχρι την επόμενη μέρα που η φούσκα θα ξεφουσκώσει...

Γουέστερν εν έτη 2008?? Είχα αμφιβολίες αρχικά... αλλά η σκοτεινή φωτογραφία, η λιτή σκηνοθεσία, οι εκπληκτικές ερμηνείες... μου άλλαξαν γρήγορα γνώμη. Η ταινία κυλάει αργά αλλά έχει λόγο που το κάνει. Για να καταλήξει στην συγκλονιστική σκηνή της δολοφονίας. Τα πάντα κινούνται τόσο αργά και υποχθόνια που σου προκαλούν ανατριχίλα...
Οι ηθοποιοί είναι εξαιρετικοί... όλοι με το δικό τους τρόπο... ο Μπράντ Πιτ είναι και πάλι κούκλος αλλά μοναδικός στο ρόλο του. Ο Κέσεϊ Άφλεκ είναι αυτός που κλέβει την παράσταση και είναι πραγματικά συγκλονιστικός!! Ολοταχώς στα Όσκαρ!!

Παρασκευή βράδυ και είμαι πτώμα στον καναπέ. Στις 11.30 έχω μήνυμα στο κινητό μου, από τον Φ. που είχα να δω καιρό: Είσαι για ένα ποτάκι? - Είμαι!!
Και ήπιαμε μαργαρίτες και ακούσαμε ωραίες μουσικούλες (αν δεν παινέψεις το σπίτι σου...) και γελάσαμε δυνατά, μιας κι εμφανίστηκε μπροστά μας όλο το αμαρτωλό παρελθόν μας! Ρε παιδιά όλοι στο Tesera πάτε??
Γιατί τα καλύτερα συμβαίνουν όταν δεν τα περιμένεις...

Σάββατο βράδυ και μια χαριτωμένη κομεντί του Νιλ Σάιμον φάνηκε ως η ιδανική επιλογή. Το μικρό θεατράκι γέμισε ασφυκτικά από κόσμο και η παράσταση άρχισε. Ο Αργύρης Αγγέλου φάνηκε από την αρχή να κερδίζει πόντους στην ερμηνεία του, σε σχέση με τον Γιώργο Καπουτζίδη και τη Ζέτα Μακρυπούλια. Ίσως όμως και ο ίδιος ρόλος να ήταν πιο μεστός και συγκροτημένος σε σχέση με τους άλλους δύο. Η ώρα πέρασε ευχάριστα κι μου έμεινε η ατάκα "καλύτερα να κυνηγάς το δικό σου όνειρο κι όχι το όνειρο της διπλανής πόρτας".
Θα μπορούσα να είχα φύγει από το θέατρο χαμογελώντας αν δεν με είχε νευριάσει τόσο το κοινό, το οποίο νόμιζε ότι κάθεται στον καναπέ του και βλέπει "Πάρα Πέντε"! Μιλούσαν όλοι ακατάπαυστα και σχολίαζαν τα τεκτενόμενα πάνω στην σκηνή, που χρειάστηκε πολλές φορές οι ηθοποιοί να ουρλιάξουν για να μπορέσουμε να τους ακούσουμε! Έλεος!!
Είναι τόσο δύσκολο να σεβαστείς τον διπλανό σου που θέλει να παρακολουθήσει την παράσταση?
Εν κατακλείδι, μια γλυκιά παράσταση που είναι καλύτερα να την παρακολουθήσεις μια Πέμπτη ή Παρασκευή. Α! και η Ζέτα είναι κούκλα!!

Πριν δύο εβδομάδες, τα πολλά αφεντικά μου (μεγάλη εταιρεία-πολλά αφεντικά) ήρθαν στο γραφείο μου και μου χάιδεψαν τρυφερά το κεφάλι μου. Με κοίταξαν συμπονετικά και με διαβεβαίωσαν ότι αφού ξεκουραστώ και ξεφύγω λίγο από την καθημερινότητα της δουλειάς, όλα θα φαίνονται καλύτερα και δεν θα ψάχνω πλέον την έξοδο κινδύνου.
Πέρασαν λοιπόν δύο εβδομάδες όπου έκανα βόλτες στην Αθήνα, έφαγα σε ωραία εστιατόρια, είδα φίλους, ξενύχτησα με τη θέλησή μου (!), δεν ήπια πολύ, έκατσα στον ήλιο και ήπια καφέ, διάβασα το «Ο Διάβολος φοράει Prada» (και ταυτίστηκα), καθάρισα επιτέλους τον χαμό στο κομοδίνο μου και σκέφτηκα τη δουλειά μου. Μια δουλειά που μοιάζει τόσο συναρπαστική και γοητευτική σε όλους εκεί έξω...
Για εμάς όμως τους ''μέσα", είναι αλλιώς... Ανοίγοντας την πόρτα του γραφείου, όλα όσα συμβαίνουν εκτός δουλειάς μοιάζουν ασήμαντα. Η μαμά σου, ο παππούς σου, ο γκόμενός σου, η κολλητή σου δεν έχουν καμία απολύτως σημασία μπροστά στις παράλογες απαιτήσεις της κάθε τυχάρπαστης και του κάθε τυχάρπαστου, που αν δεν ήταν στο χώρο της showbiz το πιθανότερο να δούλευαν ως courier ή το πολύ σε βενζινάδικο. Κι εμείς παρόλο που τα γνωρίζουμε όλα αυτά, συνεχίζουμε να τους χαμογελάμε ακόμα κι όταν θέλουν να μας πείσουν ότι η γη δεν είναι στρογγυλή.
Δουλεύουμε ασταμάτητα μέχρι τις 9 το βράδυ και μιλάμε στο κινητό μέχρι τελικής πτώσης. Τρέχουμε σε κοσμικές εκδηλώσεις και μοιράζουμε ακόμα περισσότερα χαμόγελα σε ακόμα περισσότερους ηλίθιους που τολμούν να αποκαλούν τους εαυτούς τους «καλλιτέχνες».
Σπάνια βλέπουμε τους φίλους μου κι ακόμη πιο σπάνια τους γκόμενούς μας. Κι όταν τους βλέπουμε, αδυνατούμε να τους εξηγήσουμε γιατί είναι τόσο σημαντικό να σηκώσουμε το τηλέφωνο στις 12 το βράδυ και γιατί πρέπει να δουλέψουμε και την Παρασκευή το βράδυ και την Κυριακή και τη Καθαρά Δευτέρα. Ο καιρός περνάει και μιλάμε όλο και λιγότερο... γιατί έχουμε μάθει να μη λέμε ποτέ αυτό που σκεφτόμαστε πραγματικά....
Κι ενώ γκρινιάζουμε για τη δουλειά και το τέλος της λογικής που επικρατεί, βαθιά μέσα μας γουστάρουμε που μιλάμε με άνεση στις εγχώριες διασημότητες, που μιλάμε μαζί τους στο κινητό, χτυπάμε το κουδούνι στις πόρτες τους και καμιά φορά μας χτενίζουν οι επίσης διάσημοι κομμωτές τους και μας βάφουν οι επίσης διάσημοι μακιγιέρ τους. Μας δίνει τόοοοση ικανοποίηση η αίσθηση ότι κινούμε τα νήματα, που ξεχνάμε την ουσία.
Και η ουσία είναι ότι η πραγματική ζωή δεν βρίσκεται στα γραφεία μας με τους χρωματιστούς τοίχους, αλλά έξω από αυτούς. Ότι η επικοινωνία δεν βρίσκεται στα φανταχτερά κινητά μας, αλλά στις αγκαλιές με τους φίλους μας και στα παθιασμένα φιλιά με τους έρωτές μας. Και ο κόσμος μας δεν γκρεμίζεται όταν ένα εξώφυλλο δεν εγκρίνεται από 10 άτομα, αλλά όταν ένας άνθρωπος φεύγει από τη ζωή ή όταν ένας έρωτας τελειώνει ή όταν ένας φίλος μάς προδίδει...

Τη Δευτέρα λοιπόν επιστρέφω στο γραφείο. Μόνο που πλέον ξέρω που βρίσκεται η έξοδος κινδύνου. It’s just a job after all…

Για να μπορέσεις να δεις θετικά την έλευση του 2008 και να μην γκρινιάξεις που για άλλη μια χρονιά έφαγες, ξενύχτησες και δεν ξεκουράστηκες... ένας τρόπος υπάρχει: να μηδενίσεις το κοντέρ.
Διέγραψέ τα όλα και πάμε πάλι απ'την αρχή. Γύρνα το μετρητή πίσω στο 0 και φρόντισε το 2008:
- να γελάς δυνατά
- να χορεύεις
- να κοιτάς κατάματα τον ήλιο
- να ταξιδεύεις με αεροπλάνο, τρένο, αυτοκίνητο αλλά και με το μυαλό
- να λες σ' αγαπώ
- να λες πολλά όχι
- να κάνεις κοπάνα από την δουλειά
- να πίνεις μαργαρίτες δίπλα στη θάλασσα
- να παίρνεις τηλέφωνο τους φίλους σου
- να διαβάζεις βιβλία
- να κλείνεις που και που την τηλεόραση
- να αγοράζεις cd
- να βλέπεις ταινίες
- να πηγαίνεις σε μουσεία
- να επικοινωνείς ουσιαστικά με τους ανθρώπους
- να απορρίπτεις τις ανούσιες επαφές
- να μην αφήνεις να επηρεάζει τη ζωή σου, η κωλοδουλειά σου
- να μην τρως σαβούρες
- να πιστεύεις στον εαυτό σου
- να τραγουδάς στο μπάνιο
- να δεις και πάλι τη Madonitsa live στο Παρίσι
- να δίνεις πολλά φιλιά

Βέβαια όταν θα φτάσει ο Δεκέμβριος, πάλι θα έχεις φάει τα μούτρα σου και πάλι θα δίνεις υποσχέσεις για την επόμενη χρονιά... αλλά η ζωή είναι απρόβλεπτη... δεν ξέρεις καμιά φορά...
Happy New Year!!

Σήμερα στο 1ο Νεκροταφείο επικρατούσε η σιωπή. Κανείς δεν μιλούσε... και οι δικοί της άνθρωποι αλλά κι εμείς που την ξέραμε λίγο... Κοιταχτήκαμε, αγκαλιαστήκαμε, δακρύσαμε και γυρίσαμε πίσω στις ζωές μας, κουβαλώντας μέσα μας την απορία... γιατί?

Κάθεσαι στο τραπέζι σου και με περηφάνεια σκέφτεσαι: Αυτόν τον τύπο πάνω στην σκηνή, τον ξέρω!! Πόσες φορές μπορεί αυτό να συμβεί στη ζωή σου? Ίσως καμία, ίσως και άπειρες φορές... Ειδικά με την δουλειά μου θα έπρεπε να συμβαίνει συνέχεια...
Μου συμβαίνει όμως μόνο με το Φοίβο Δεληβοριά... Γιατί σε κάθε live του είναι καλύτερος. Γιατί ερμηνεύει τραγούδια που νομίζεις ότι γράφτηκαν για σένα. Γιατί το "Εκείνη" σε αφορά ακόμα. Γιατί δεν βαριέσαι ποτέ όταν τον βλέπεις live (τον έχεις δει ήδη 4 φορές φέτος!). Γιατί ο Φοίβος που βλέπεις στην σκηνή, είναι ο ίδιος και καλύτερος εκτός σκηνής.
Τελειώνει στις 18 Δεκεμβρίου. Γι΄αυτό τρέξε στον Ζυγό.

Όταν στηρίζεις κάποιον, δεν το κάνεις γιατί περιμένεις να κάνει κι εκείνος το ίδιο. Όταν βοηθάς κάποιον, δεν το κάνεις γιατί περιμένεις κι εκείνος να σε βοηθήσει. Όταν θυσιάζεις κάτι σημαντικό με σκοπό να κάνεις κάποιον δικό σου άνθρωπο ευτυχισμένο, δεν απαιτείς να κάνει κι άλλος το ίδιο για σένα. Όταν ερωτεύεσαι δεν περιμένεις ότι θα έχεις ανταπόκριση. Απλά ελπίζεις... Δεν αγαπάς γιατί ο άλλος σ΄αγαπάει... απλά έτσι αισθάνεσαι... Γιατί όσο μεγαλύτερες προσδοκίες έχεις, τόσο περισσότερες απογοητεύσεις σε περιμένουν. Κι αυτό το μάθημα το έχεις μάθει και δεν περιμένεις πολλά...
Υπάρχουν όμως φορές που θα ήθελες να σε πάρουν τηλέφωνο, θα ήθελες να σε στηρίξουν σε μια δύσκολη στιγμή, θα ήθελες μια φορά το πρόβλημά σου να είναι σημαντικότερο από το δικό τους... στην τελική θα ήθελες να σε αγαπάνε και να στο δείχνουν...

Kανένα ανατρεπτικό σενάριο, καμία σπαραξικάρδια ερμηνεία, κανένα σκηνοθετικό τρικ. Αν αυτή η ταινία δεν σε κάνει να σκεφτείς, τουλάχιστον για μισή ώρα μετά το τέλος της, τότε καμία ταινία δεν μπορεί να το καταφέρει...

Πάνε 12 χρόνια από τότε που χάθηκε ο Γ. Τότε έμαθα “the hard way” ότι η ζωή συνεχίζεται... είτε το θέλεις, είτε όχι... Τα πρώτα χρόνια και τα πρώτα μνημόσυνα ήταν πολύ δύσκολα... Με το καιρό έγινε μια τραγική αφορμή για να βρισκόμαστε με την υπόλοιπη παρέα... Να λέμε τα νέα μας και να θυμόμαστε όλα όσα ζήσαμε με τον Γ.

Και τα χρόνια πέρασαν... και πριν από μερικούς μήνες άκουσα στο ραδιόφωνο, μετά από πολύ καιρό, το τραγούδι του Γ. Και σκέφτηκα ότι είναι σαν να έφυγε χθες... θυμάμαι το πρόσωπό του... θυμάμαι τα τελευταία λόγια που ανταλλάξαμε μεταξύ μας... θυμάμαι την κηδεία... θυμάμαι την παραμικρή λεπτομέρεια...

Σήμερα το πρωί στο καθιερωμένο μνημόσυνο, σκέφτηκα για άλλη μια φορά πόσο μάταια είναι όλα αυτά που μας βασανίζουν... πόσο ηλίθια φαντάζει η δουλειά μου, τα άγχη μου και τα προβλήματά μου μπροστά στον τάφο ενός νέου άντρα που δεν πρόλαβε να ζήσει όλα τα ωραία της ζωής... Θα τα ζούσε ή θα τον ρούφαγε κι εκείνον η μίζερη καθημερινότητα?

Κι όλοι εμείς που πηγαίνουμε εκεί κάθε χρόνο και πλέον έχουμε κοιλίτσες, φαλάκρα, ακόμα και πιτσιρίκια στην αγκαλιά... μαθαίνουμε κάτι από αυτό το μακάβριο ραντεβού? Ή μήπως αφήνουμε τα τριαντάφυλλα, δακρύζουμε για λίγο και μετά γυρίζουμε στη βάση μας πιστεύοντας ότι θα ζήσουμε για πάντα?

Κυρίες και κύριοι καλώς ήρθατε!!

Παρακαλώ πολύ... ένα μεγάλο χειροκρότημα στο μεγαλύτερο κορόιδο πάνω στη γη!! Θαυμάστε ένα μεγάλο μαλάκα που νόμιζε ότι πλέον ξέρει να διακρίνει το αληθινό από το ψεύτικο. Κοιτάξτε έναν τεράστιο μαλάκα που εμπιστεύεται ανθρώπους που δεν είναι άξιοι της εμπιστοσύνης του! Υποκλιθείτε στο μαλάκα που δεν κατάλαβε το λάκκο που του έσκαβαν πίσω από την πλάτη του... Εύγε και πάλι εύγε!

Πάνω στο σανίδι μοιάζει μοιραίος, αγέρωχος, ψηλός και υπέροχος. Στα παρασκήνια όμως, μπορεί να παραμένει εξαιρετικός (μπορεί και όχι)... αλλά τόσο μικροσκοπικός... μια σταλιά...
Όταν λοιπόν η αυλαία πέφτει, καλύτερα να φεύγεις... καλύτερα να ζεις με την ψευδαίσθηση της σκηνής...

Όλοι κουβαλάμε τραύματα από την παιδική μας ηλικία. Ο μπαμπούλας, ο αστυνόμος, ο μουσακάς που αρνήθηκες να φας, το γάλα εβαπορέ που έφτιαχνε η μαμά το πρωί... μπλιαχ!!
Το δικό μου παιδικό τραύμα (μεταξύ άλλων) ακούει στο όνομα Γιάννης Πάριος. Με το που άνοιξα τα μάτια μου και αντίκρισα τον μάταιο τούτο κόσμο, αυτό μάλλον ήταν το πρώτο όνομα που άκουσα από τα χείλη της μαμάς. Πριν μάλιστα φτάσω να πάω νηπιαγωγείο, είχα ακούσει χίλιες φορές την γνωστή ιστορία όπου η μαμά όταν ήταν μια μικρή και αθώα επαρχιωτοπούλα, είχε φύγει κρυφά από την πόλη της για να δει το Γιάννη Πάριο να τραγουδάει σε μπουάτ στην Πλάκα. Δεν έφταναν όμως μόνο οι ιστορίες... είχαμε και τα 45άρια που έπαιζαν ασταμάτητα στο σπίτι... ευτυχώς που στην Αμερική δεν κυκλοφορούσαν όλα!
Η επιστροφή μας στην Ελλάδα σηματοδότησε την έναρξη του δράματος “Γιάννης Πάριος, part 2”. Το αυτοκίνητό μας έπαιζε μόνο 3 κασέτες: Donna Summer (λόγω μπαμπά), ΚISS (λόγω εμού) και βέβαια Γιάννη Πάριο!! Στο airplay του αυτοκινήτου ο Πάριος νικούσε σταθερά. Να΄μουνα Θεός για λίγο, Σε χρειάζομαι... αυτό ήταν το soundtrack κάθε βόλτας με το αυτοκίνητο... μάθαμε τους στίχους, μάθαμε τα β΄φωνητικά, μάθαμε το ρόλο κάθε μουσικού οργάνου στα τραγούδια...
Και μέσα σε όλο αυτό το παραλήρημα και καθώς η μαμά οδηγούσε και τραγουδούσε Να΄μουνα θεός για λίγο, απ΄το φόβο να ξεφύγω, να μπορώ να σου φωνάξω σ΄αγαπώωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωω............. το αυτοκίνητο βρίσκει το δέντρο!!!
- Μα πως αγάπη μου χτύπησες στο δέντρο? Ρώτησε ο μπαμπάς.
- Ε, ήμουν λιγάκι αφηρημένη...
- Αφηρημένη ή μήπως πάλι τραγουδούσες Πάριο??
Και μετά ήρθαν τα Νησιώτικα... καινούργια δράματα... Κάθε απόγευμα γύρω στις 7 ο δίσκος έμπαινε στο πικάπ και τα ηχεία έπαιζαν δυνατά... Ντάρι Ντάρι, Ποιος μωρό μου ποιος, Σάλα Σάλα... αυτά τα τραγούδια κατατρέχουν την εφηβεία μου...
Και το αποκορύφωμα... οι τελευταίες διακοπές που έκανα με την οικογένεια και ήταν φυσικά στην... Πάρο!! Όπου ακούγαμε όλη μέρα στο αυτοκίνητο “Θα σ΄εκδικηθώ, σαν τρελό φορτηγό¨ και περνούσαμε μπροστά από το σπίτι του και κοιτάζαμε με δέος, λες και βλέπαμε τον Πύργο του Άιφελ!!
Και μετά χώρισαν οι δρόμοι μας με τη μαμά... και άφησα το παιδικό τραύμα πίσω μου.
Το ξαναβρίσκω όμως λίγα χρόνια αργότερα όταν η εταιρεία του έστειλε στο γραφείο το νέο του cd. Βίος ερωτικός θυμάμαι ο τίτλος κι το παιδικό μου τραύμα ντυμένο στα λευκά. Ξεφυλλίζω το booklet και κολλάω... μιλάει για την ιστορία του κάθε τραγουδιού και τον τρόπο που έγραψε τους στίχους... και ξανακολλάω... Δεν θυμάμαι καθόλου τι έγραφε, θυμάμαι μόνο να το διαβάζω ξανά και ξανά...
Έφταιγε η χρόνια πλύση εγκεφάλου της μαμάς ή μήπως επιτέλους ανακάλυπτα έναν σπουδαίο καλλιτέχνη? Εντάξει, ήξερα ότι έχει μια σπουδαία φωνή (τόσα χρόνια άλλωστε δεν ήμουν κουφή), ήξερα ότι είχε πει κάποια εξαιρετικά τραγούδια αλλά μήπως υπήρχε κάτι περισσότερο? Γιατί ένας καλλιτέχνης ονομάζεται σπουδαίος όταν είναι κάτι παραπάνω από καλή φωνή... όταν η ίδια του η προσωπικότητα έχει κάτι που μπορεί να σε παρασύρει και να επηρεάσει...
Και μένα γαμώτο το παιδικό μου τραύμα με επηρέαζε και στην ενήλικη ζωή μου. Θυμάμαι όταν έδινε συνέντευξη στον Χατζηνικολάου μαζί με την τότε σύζυγο Σοφία και έλεγε ότι τα παιδιά δεν είναι αυτοσκοπός... πρώτα απ΄όλα αγαπώ εσένα και μετά τα παιδιά μας... Και σκεφτόμουν έτσι θα ήθελα να κάνω παιδιά..

Πριν από λίγες μέρες είμαι στο αυτοκίνητο και κάνω ζάπινγκ στο ραδιόφωνο και κάπου πετυχαίνω το παιδικό μου τραύμα να μιλάει περί έρωτα και μετά να τραγουδάει ¨To γράμμα¨... και μ΄άρεσε... κι ας μην το παραδέχομαι μαμά!!
Σκεφτόμουν όμως ότι με την κωλοδουλειά μου υπάρχει κίνδυνος απομυθοποίησης...
Ρε κοπελιά μήπως να αφήναμε κανέναν στο βάθρο που φτιάξαμε με το μυαλό μας? Πρέπει αναγκαστικά να τους απομυθοποιήσουμε όλους?

Ώρα 9 το βράδυ. Κάνω shut down στον υπολογιστή, κλείνω το φως στο γραφείο και σπρώχνω την πόρτα, καληνυχτίζοντας το φύλακα. Κατηφορίζω το δρόμο και χαζεύω τα γιασεμιά που έχουν ανθίσει στο κήπο του διπλανού σπιτιού. Μπαίνω στο αυτοκίνητο και οδηγώντας προς το σπίτι σκέφτηκα... δεν είναι ζωή αυτό που ζούμε κοπελιά...

Κλασική ατάκα και την έχουμε πει όλοι μας: “Μαθαίνουμε από τα λάθη μας”. Μετά από χιλιάδες όμως λάθη, συνειδητοποίησα ότι τελικά τίποτα δεν μαθαίνουμε...
Διαγράφουμε μια πορεία, κάνουμε λάθη, τρωμε τα μούτρα μας και γυρίζουμε πάλι στην εκκίνηση. Και μπορεί στο επόμενο ξεκίνημα να παρεκκλίνουμε ολίγον της αρχικής πορείας, αλλά στην ουσία καταλήγουμε στο ίδιο αδιέξοδο. Κι ας το έχουμε αναλύσει μέχρι αηδίας κι ας έχουμε, υποτίθεται, ανακαλύψει τι κάνουμε λάθος. Ξεκινάμε ξανά με σιγουριά και αυτοπεποίθηση ότι αυτή τη φορά όλα θα είναι διαφορετικά, αλλά τελικά το αποτέλεσμα είναι το ίδιο... Πάρ΄το απόφαση κοπελιά, στην ουσία τίποτα δεν μαθαίνουμε...

Καράβι που κυλάει στα νερά
γλυκός προορισμός η φυλακή σου
κι αν πήγαινα αλλού, σ΄άλλη στεριά
με μάγεψε το βλέμμα της ψυχής σου
Και άφησες τα δώρα στ΄ανοιχτά
δεν είχες να τα δώσεις πουθενά

Στο χείλος της καταστροφής
μου δίνεις το φιλί της ζωής
και πάω εκεί που πας κι εσύ καρδιά μου
Στο πέλαγος της ανοχής
μου δίνεις το φιλί της ζωής
νησί εγώ νησί κι εσύ στεριά μου

Μη φύγεις μη τρέξεις σε θέλω ν΄αντέξεις
μέχρι να λύσω δεσμά
Μη φύγεις μη τρέξεις σε θέλω ν΄αντέξεις
μέχρι ν΄ανοίξω φτερά

Ο ήλιος σε φιλάει στην κουπαστή
σε ξέρω τόσο λίγο μα πεθαίνω
να βλέπω στη μεγάλη μας στιγμή
τα χρόνια που ήμουν κάστρο πορθημένο

Μυστήριο που o έρωτας χτυπά
εκεί που δε τον ψάχνεις πουθενά

Στο χείλος της καταστροφής
μου δίνεις το φιλί της ζωής
και πάω εκεί που πας κι εσύ καρδιά μου
Στο πέλαγος της ανοχής
μου δίνεις το φιλί της ζωής
νησί εγώ νησί κι εσύ στεριά μου

Τι? Το Μόναχο είναι καταθλιπτικό όπως το Βερολίνo? Οι Γερμανοί είναι μουτρωμένοι? Αρνούνται να μιλήσουν αγγλικά? Εμείς οι Έλληνες πίνουμε πολύ? Μόνο εμείς οι μεσογειακοί τύποι ξέρουμε να διασκεδάζουμε?
Χαχα γελάσαμε και σήμερα...
Στο Μόναχο είδα έναν υπέροχο ήλιο και ένα ακόμα πιο υπέροχο φεγγάρι. Μίλησα με πολλούς χαρούμενους Γερμανούς και ανταλλάξαμε mail. Πήγα στη Νέα Πινακοθήκη και είδα Βαν Γκογκ, Γκωγκέν και Μονέ. Περπάτησα στους υπέροχους δρόμους τους και άκουσα να παίζουν τζαζ στους δρόμους. Ήπια άπειρα λίτρα μπύρας και μέθυσα... πολύ!! Ανέβηκα για πρώτη φορά στη ρόδα και δεν θυμάμαι τίποτα!! Αφού φτάσαμε στο ξενοδοχείο... μπράβο μας!
Και του χρόνου στο Oktoberfest!! Εντάξει?

Όλοι βιάζονται να τρέξουν προς την έξοδο. Σε σπρώχνουν, σε ποδοπατάνε και σε παραγκωνίζουν μόνο και μόνο για να βγουν πρώτοι έξω.
Κι εσύ πατάς pause. Όλα τρέχουν σε fast forward κι εσύ κάνεις παύση. Παύση σε όλα. Στέκεσαι ακίνητος και δεν κάνεις τίποτα. Ούτε ένα βήμα πίσω, ούτε μπροστά.
Τι γίνεται όμως όταν πρέπει να ξαναπατήσεις το play?

Ο Σάκης είναι ιδέα. Πάει και τελείωσε. Η ιδέα του τέλειου αρσενικού. Που είναι κούκλος, που σου χαμογελάει με το τελειότερο χαμόγελο, που σου φωνάζει ότι σ΄αγαπάει, που σου τραγουδάει "Υπήρχες πάντα μέσα στη ψυχή μου"...
Και φέτος ο Χ. μού το υποσχέθηκε. Φέτος θα με πήγαινε να δω τον Σάκη. Μετά το περσυνό στήσιμο άλλωστε, δεν είχε άλλη επιλογή. Δώσαμε λοιπόν ραντεβού στον Λυκαβηττό. Θα πηγαίναμε νωρίς για να γλιτώσουμε την ταλαιπωρία.
Ο Χ. έφτασε νωρίς, κάθησε στο παγκάκι, αγνάντευε τη θέα και με περίμενε... για 2 ολόκληρες ώρες!! Γιατί άργησα να φύγω από τη δουλειά, γιατί έπεσα σε μποτιλιάρισμα, γιατί δεν με άφησαν ν΄ανέβω πάνω, γιατί δεν έβρισκα να παρκάρω... γιατί αναγκάστηκα ν΄ανέβω τον Λυκαβηττό με τα πόδια, γιατί είμαι γριά και αγύμναστη και γιατί δεν αξίζει τόση ταλαιπωρία και να τον χαίρεται η Κάτια!!
Η ταλαιπωρία ξεχάστηκε όταν τα φώτα χαμήλωσαν και ο Σάκης εμφανίστηκε στην σκηνή. Όλα γύρω σου γυρίζουν... άρχισε να τραγουδάει και το κοινό παραληρούσε... Σάκηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηη
Και ο Σάκης άψογος από κάθε άποψη. Γεμάτος ενέργεια, κέφι, χαμόγελα και από κορμί... αχ!
Και είπε όλες τις κομματάρες που κλαίγαμε παλιά... Δεν έχει σίδερα η καρδιά σου, Υπήρχες πάντα, Σε θέλω σαν τρελός, Σ΄έχω ερωτευθεί...
Και το στήσιμο στην σκηνή, επίσης άψογο. Οι χορεύτριες του "So you think you can dance" πολύ καλές και πανέξυπνη η αλλαγή των ρούχων του Σάκη που παρέπεμπε σε προηγούμενα look του...

Ο Σάκης είναι ιδέα. Πάει και τελείωσε.

Έχουν περάσει 2 εβδομάδες από το τότε που είδα την ταινία. Ήταν Σάββατο βράδυ κι αποφάσισα να τη βγάλω στον καναπέ, βλέποντας dvd μέχρι το πρωί.
Ο αδερφός μου μού πρότεινε να δω το "The Fountain", γεγονός ανησυχητικό αλλά εγώ δεν πτόηθηκα. Την νοίκιασα κι άρχισα να την βλέπω αργά το βράδυ...
Συγκλονίστηκα... προβληματίστηκα... έκλαψα... κι "έθαψα" την ταινία μέσα μου, μέχρι που ανακάλυψαμε με τον Μ. ότι είδαμε την ταινία την ίδια μέρα και την ίδια ώρα!!
Συζητούσαμε για ώρες για το νοημά της, για τα ελαττώματά της, για τις επιρροές της πάνω μας... δεν είναι αυτά χαρακτηριστικά μιας εξαίσιας ταινίας?
Η ταινία αυτή δε χωράει περιγραφές, ούτε κριτικές... είτε θα βαρεθείς και θα τη μισήσεις, είτε θα εισβάλει μέσα σου και θα σε επηρεάσει για πολλές πολλές εβδομάδες...

Στην έκτη δημοτικού υπήρχε στη ζωή μου ο Γιάννης. Από τα πιο δημοφιλή παιδιά του σχολείου που πάντα μου χαμογελούσε στα διαλείμματα. Μια Κυριακή μεσημέρι είμαι με τις φίλες μου στην πλατεία. Ο Γιάννης με πλησιάζει και μου κάνει την κρίσιμη ερώτηση: Θέλεις να τα φτιάξουμε? Εγώ απάντησα ναι, και όλα ήταν εντάξει. Ήμουν το κορίτσι του Γιάννη... μου έπιανε που και που το χέρι... με έπαιρνε τηλέφωνο στο σπίτι, μου έκανε δώρο στα γενέθλιά μου... και μετά βαρέθηκα. Ένα μεσημέρι λοιπόν που ήρθε να με πάρει από το σχολείο (εκείνος πήγαινε γυμνάσιο) του ανακοίνωσα ότι θέλω να τα χαλάσουμε. Και κάπως έληξε η σχέση μου με τον Γιάννη. Ούτε αναλύσεις, ούτε δράματα, ούτε εξηγήσεις... έτσι απλά.
Αυτή την σχέση θυμήθηκα όταν ο Χ. μου είπε ότι αν και χωρισμένος, αφήνει την πόρτα ανοιχτή στην πρώην. Γιατί άραγε αφήνουμε την πόρτα ανοιχτή? Γιατί όταν χωρίζουμε θέλουμε να πιστεύουμε ότι δεν είναι οριστικό? Χωρίζουμε τελικά από πείσμα ή επειδή έχουμε εξαντλήσει όλες τις πιθανότητες? Στο δημοτικό έλεγες “θέλω να τα χαλάσουμε” κι έληγε η υπόθεση. Τι άλλαξε? Δεν λέμε πια αυτό που πραγματικά αισθανόμαστε? Λέμε “θέλω να φύγεις”, ενώ στην ουσία θέλουμε να πούμε “μείνε”? Λέμε ότι “υπάρχει ελπίδα για μας” ενώ στην πραγματικότητα ξέρουμε πολύ καλά ότι δεν μπορούμε να γυρίσουμε πίσω?
Μήπως θέλουμε να κρατηθούμε από κάτι που ξέρουμε από καιρό ότι έχει τελειώσει?
Δεν ξέρω τι ισχύει στην περίπτωση του Χ. ... με έκανε όμως να σκεφτώ σε αντίστοιχες περιπτώσεις... αφήνω την πόρτα ανοιχτή?
Μάλλον γκρεμίζονται όλα και δεν υπάρχει καν πόρτα...

Φταίνε οι άλλοι που νιώθεις δεύτερος ή απλά είσαι?