Blogger Notes

Μπορεί να μην αλλάξει τίποτα. Μπορεί σε μια εβδομάδα το θέμα να έχει ξεχαστεί. Αλλά μια προσπάθεια δεν έβλαψε ποτέ κανέναν.

Φουσκώνεις μπαλόνια για ένα μεγάλο πάρτυ... Ενθουσιάζεσαι από το ωραίο σχήμα τους και τα φουσκώνεις κι άλλο... Ξέρεις ότι μπορεί να σπάσουν ανά πάσα στιγμή αλλά η χαρά σου είναι τόσο μεγάλη που φουσκώνεις κι άλλο... Και το μεγάλο μπαμ πλησιάζει...
Αν δεν θέλεις να μείνεις με μια μεγάλη και σπασμένη φούσκα... συγκρατήσου... ένα μπαλόνι είναι μόνο... μετά από λίγο καιρό θα ξεφουσκώσει μόνο του...

Έχουμε πρόβλημα με τα πολλά βάρη. Δεν θα πάρουμε ποτέ μετάλλιο στην άρση βαρών και δεν θα γίνουμε ποτέ Πύρρος Δήμας.
Γιατί παρ΄όλο που βιώνουμε στη ζωή μας πολλές στιγμές ευτυχίας, αδυνατούμε να τις κουβαλήσουμε μέσα μας και να τις έχουμε ρεζέρβα για τις δύσκολες ώρες. Το φορτίο είναι βαρύ και μας δυσκολεύουν στο περπάτημα. Αφήνουμε λοιπόν πίσω μας τις ευτυχίες και σπαταλάμε τον χρόνο μας, προσπαθώντας να αντιμετωπίσουμε τις δυστυχίες μας...
Αν όμως σκεφτούμε όλες αυτές τις στιγμές που έχουμε ζήσει, ίσως η ζωή μας να ήταν ευκολότερη.
- Ένα βράδυ στη βεράντα, διαβάζοντας ένα βιβλίο και πίνοντας ένα ποτήρι κρασί.
- Ένα τηλεφώνημα από το φίλο σου που σε έκανε να γελάσεις δυνατά.
- Ένα σ΄αγαπώ που σου είπε λίγο πριν κοιμηθείς.
- Ένα μπουκέτο λουλούδια που αγόρασες και τα έβαλες στο σαλόνι σου.
- Ένα βλέμμα που σ΄έπεισε ότι τελικά σε αγαπάει.
- Ένα βράδυ που έμεινες μέχρι αργά στο γραφείο κι έλεγες αρλούμπες με τους συναδέλφους και άκουγες δυνατά μουσικές.
- Ένα απόγευμα που βγήκες για καφέ με τα κορίτσια και ένιωσες να δένεσαι μαζί τους.
- Ένα κυριακάτικο πρωινό που ξύπνησες, ήπιες καφέ και διάβασες εφημερίδες, ακούγοντας τζαζ.
- Ένα βράδυ που είδατε μαζί, αραχτοί στον καναπέ, για χιλιοστή φορά το Notting Hill.
- Ένα σ-κ που ταξίδευες για Λουτράκι και στο δρόμο τραγουδούσες δυνατά το New York New York.
- Ένα βροχερό απόγευμα που έκλεισες το παράθυρο κι ένιωσες ότι άφηνες τον υπόλοιπο κόσμο έξω.
- Ένα βράδυ που πήρες τηλέφωνο στις 3 το πρωί τη φίλη σου κι εκείνη το είχε ανοιχτό και σου μιλούσε μέχρι το πρωί.
- Ένα πρωινό με ομίχλη που αντίκρυσες για πρώτη φορά την πλατεία του Αγίου Μάρκου στη Βενετία.
- Ένα βράδυ στο Λονδίνο που για πρώτη φορά είδες από κοντά το είδωλό σου.
- Ένα μεσημέρι που μπήκες στο δισκάδικο και πήρες πολλά cd χωρίς να ξοδέψεις μια περιουσία.
- Την νύχτα που άκουσες την ανάσα του.
- Ένα Σάββατο που σου έστειλε μήνυμα ότι του λείπεις.
- Ένα βράδυ που χορέψατε μαζί στο πάρτυ και σ΄αγκάλιασε δυνατά.
- Ένα χειμωνιάτικο απόγευμα που γύρισες στο σπίτι και είχε βάλει τις πυτζάμες σου στο καλοριφέρ για να τις βρεις ζεστές.
- Ένα πρωί που καταλαβαίνες ότι ήρθε η άνοιξη. Ο ήλιος μοιάζει πιο φωτεινός, τα φυτά είναι όλα ανθισμένα κι εσύ ανοίγεις το παράθυρο του αυτοκινήτου για να μυρίσεις τις νέες μυρωδιές.
- Εκείνη την νύχτα που σε φίλησε μέσα στο αμάξι για καληνύχτα.
- Την πρώτη φορά που κοίταξες ψηλά και είδες εκστασιασμένη την Times Square.
- Ένα απόγευμα που έβαλες στο cd player το "The Piano" και βυθίστηκες στον κόσμο του Michael Nyman.
- Ένα βράδυ που γύρισες σπίτι και σε περίμενε στο μαξιλάρι μια υπέροχη κάρτα.

Μπορείς να τις θυμηθείς την επόμενη φορά που το μαύρο σύννεφο της θλίψης θα σε πλακώσει?

Μέσα στα τηλεφωνήματα, τα κινητά, τα mail και τις σοβαρές συζητήσεις για θέματα εντελώς ανούσια και άχρηστα... υπάρχει μια στιγμή που περνάς ωραία με τη δουλειά σου. Που δεν αισθάνεσαι αγγαρεία και δεν σφίγγει ένας κόμπος το στομάχι σου.
Γιατί είσαι μέσα στη θάλασσα και τον καυτό ήλιο... κι εκεί για λίγες ώρες όλα μοιάζουν ωραία, χρωματιστά και πάνω απ΄όλα δυνατά...

Σάββατο βράδυ στην Πλάκα. Τα σοκάκια ήταν γεμάτα κόσμο και ο ουρανός υπέροχος και γαλανός. Για να αποφασίσει κανείς να κλειστεί μέσα στους 4 τοίχους του Ζυγού, θα πρέπει να υπάρχει σοβαρός λόγος. Και ο λόγος αυτός ακούει στο όνομα Φοίβος Δεληβοριάς.
Ο οποίος παρουσίασε live τα νέα του τραγούδια αλλά μας θύμησε και τα παλιά...
Και ήταν εξαιρετικά και περίεργα όμως...
Εξαιρετικά γιατί ο Φοίβος είχε κέφια... γιατί ο κόσμος ήταν ενθουσιασμένος... γιατί τα νέα τραγούδια ακούγονται πολύ ωραία και live... γιατί υπήρχε νεύρο και ζεστή ατμόσφαιρα...
Περίεργα όμως γιατί ο Φοίβος είπε παλιά τραγούδια... που όλα μου θύμιζαν κάτι... που το ¨Εκείνη¨ έλιωνε στα cd player του σταθμού... τότε που πιστεύαμε ότι έχουμε όλο το μέλλον μπροστά μας... τότε που πιστεύαμε ότι όσοι ήμασταν μέσα σ΄εκείνο το στούντιο και τραγουδούσαμε δυνατά και φάλτσα ¨Θέλω να σε ξεπεράσω μα δε γίνεται¨, ήμασταν φίλοι...
Μαμά μπορείς να πείσεις τον Φοίβο να μην βγάζει κάθε 4 χρόνια δίσκο??

Ο σκύλος είναι ένα πολύ πιστό ζώο. Αγαπάει το αφεντικό του, απλά και μόνο γιατί του ρίχνει φαγητό στο κεσεδάκι. Κουνάει χαρούμενος την ουρά του απλά και μόνο γιατί το boss άνοιξε την πόρτα και μπήκε μέσα.
Το αφεντικό όμως δεν προλαβαίνει να το φροντίσει και να το πηγαίνει βόλτες για να κατουρήσει (ενώ το θέλει), γι’ αυτό και το «παρκάρει» στο περιβόλι του εξοχικού του για 4, 5 ,6 μήνες χωρίς να δώσει σημεία ζωής... Το σκυλί αφού θα γαβγίσει και αφού θα τρέχει συνέχεια στην πόρτα νομίζοντας ότι άκουσε βήματα, θα παραιτηθεί. Θα αρχίζει να κυνηγάει τις γάτες της περιοχής και θα τρωει τα κόκαλα που του ρίχνουν οι γείτονες για να σταματήσει να γαβγίζει μέσα στην νύχτα.
Και να λοιπόν που το αφεντικό κάνει την εμφάνισή του μετά από μήνες και το σκυλί ούτε του κρατάει μούτρα, ούτε τον αποφεύγει. Χοροπηδάει από την χαρά του! Κουνάει την ουρά του και απολαμβάνει την στιγμή που του ρίχνει φαγητό στο κεσεδάκι και του χαϊδεύει τη μουσούδα. Απολαμβάνει την στιγμή γιατί ξέρει ότι ίσως να μην την ξαναζήσει. Γιατί μπορεί να είναι σκύλος αλλά πέντε πράγματα τα καταλαβαίνει.
Το αφεντικό φεύγει και ο σκύλος είναι λυπημένος. Γαβγίζει ελπίζοντας ότι θα ξαναγυρίσει για λίγο για να του ξαναγεμίσει το κεσεδάκι...
Και θα γυρίσει... όταν θα προλαβαίνει... όταν θα τον βολεύουν τα ωράρια... όταν οι γείτονες του εξοχικού θα τον πάρουν τηλέφωνο και θα τον απειλήσουν «έλα να πάρεις το κωλόσκυλο που μας έχει πάρει το κεφάλι!»
Τελικά το κινέζικο ωροσκόπιο λεει αρλούμπες!! Δεν πρέπει να είμαι ποντίκι αλλά ένας ωραιότατος και παχουλός σκύλος.

Για έναν ηλίθιο λόγο πιστεύουμε ότι αν θάψουμε βαθιά τα φαντάσματα του παρελθόντος, δεν θα μας απασχολήσουν ποτέ ξανά. Αφού σκάψαμε πολύ και το φτυάρι ήταν πρώτης τάξεως, γιατί να πρέπει να μας απασχολήσουν ξανά? Κλείσαμε πια την πόρτα και συνεχίζουμε...
Όσο κι αν σκάψεις όμως, όσο δυνατά κι αν κλείσεις την πόρτα, πάντα θα έρθει η ώρα που θα έρθεις αντιμέτωπος με τα φαντάσματά σου. Όπου πρέπει ν΄ανοίξεις πάλι την πόρτα, να ξύσεις τις πληγές σου και να έρθεις face to face με αυτό που σε σημάδεψε.
Φτιάξε λοιπόν τα μαλλιά σου, βάλε τα καλά σου, κοίτα το φάντασμα στα μάτια και κλείσε την πόρτα για πάντα...

Την λένε Βούλα Χατζηκουλίδου. Γεννήθηκε στην Αμαλιάδα πριν από 25 χρόνια.
Η μαμά της, η κυρία Νίτσα, είναι κομμώτρια πρώτης τάξεως και ο μπαμπάς της, ο κυρ Μιχάλης, συνταξιούχος ναυτικός.
Η Βούλα από μικρή ξεχώριζε για την ομορφιά της και το φιδίσιο κορμί της. Πάντα είχε επιτυχία στα αγόρια αλλά δεν ενέδιδε ποτέ. Γιατί είχε μια ιδιαίτερη προτίμηση στους μεγαλύτερους άντρες που είχαν Mercedes και την έραιναν με γαρύφαλλα κάθε Σάββατο στα τοπικά μπουζούκια Αμαλιάδος.
Οι γονείς της την πίεζαν να διαβάσει για να δώσει πανελλήνιες, να μπει στο πανεπιστήμιο, να γίνει δασκάλα, να βρει ένα καλό παιδί, να παντρευτεί, να κάνει οικογένεια και να ζει στο σπιτάκι της με τον αντρούλη της, τα παιδάκια της και το αυτοκινητάκι της.
Η Βούλα όμως είχε άλλα σχέδια. Έβλεπε τη Μάρω Λύτρα στην τηλεόραση και ήθελε να γίνει τραγουδίστρια. Γιατί να τραβιέται με τα Λατινικά και τα Αρχαία, ενώ μπορεί να πάει στο Fame Story για 2 μήνες και μετά θα τραγουδάει στην πίστα και θα κάνει εξώφυλλα στα περιοδικά?? Άλλωστε και οι κύριοι με τις Mercedes και τα γαρύφαλλα της έλεγαν ότι έχει κορμάρα και μπορεί να γίνει τραγουδίστρια.
Έβαλε λοιπόν σε εφαρμογή το μεγαλόπνοο σχέδιο. Μετακόμισε στην Αθήνα και βρήκε μια γκαρσονιέρα στην Γλυφάδα φυσικά. Έπινε καθημερινά καφέ στο DaCapo και έπιανε κουβέντα με τον Βασίλειο Κωστέτσο και τον σκύλο του, ώστε να εξασφαλίσει τα σωστά ρούχα για τις μελλοντικές της εμφανίσεις στην πίστα.
Ανάμεσα στους καφέδες και τις μπουτίκ, γνωρίζει τον Θανάση. Γνωστό έμπορο τραχανά από την Ξάνθη. Άρχισαν οι βόλτες με το cabrio, τα γαρύφαλλα στο Romeo, τα σφηνάκια στο Guzel και το Πάσχα στο Ντουμπάι για ψώνια. Ο Θανάσης της υποσχέθηκε ότι θα την κάνει σταρ και ο διάσημος ανά την υφήλιο στυλίστας Χάρης Σιανίδης την πήρε υπό την προστασία του.
Η Βούλα θα γινόταν τραγουδίστρια. Άλλαξε το όνομά της σε Βούλα Βέρρα (γιατί με το Καρακουλίδου δεν είχε τύχη) και μετακόμισε στην Θεσσαλονίκη, όπου ο Θανάσης της βρήκε δουλειά σε ένα μπουζουκτσίδικο στην Εθνική Θεσσαλονίκης - Ξάνθης. Έβγαινε γύρω στις 11.45 με την κοιλιά έξω, τραγουδούσε το "Δεν μου φτάνει, θέλω κι άλλο", έπαιρνε 200 ευρώ και γύριζε σπίτι. Ήταν επίσημο πια: ήταν τραγουδίστρια!!
Βαρέθηκε όμως τον Θανάση (άλλωστε ο τραχανάς βρωμάει) και τα φτιάχνει με γνωστό γαιοκτήμονα της Λάρισας, τον Τάκη. Αρχίζει λοιπόν να τραγουδάει στα περιβότητα σκυλάδικα της Λάρισας και γίνεται πρώτο όνομα. Και να τα γαρύφαλλα και να τα πανέρια στο δόξα πατρί και να οι κούτες με τις ληγμένες σαμπάνιες...
Ήταν πια έτοιμη για τα μεγαλεία της Αθήνας. Κάνει αίτηση για το Fame Story 12 και τη δέχονται! Μένει εκεί για 3 μήνες και βγαίνει 3η. Τι σημασία έχει όμως η θέση? Εκείνη πήγε για την εμπειρία!!
Βγαίνοντας όμως συνειδητοποιεί ότι το reality δεν είχε καθόλου τηλεθέαση και ο ANT1 το έδειχνε στις 3 το πρωί. Κανείς δεν την χαιρετούσε στο δρόμο και κανένα πιτσιρίκι δεν την έβγαζε φωτογραφία με το κινητό.
Μόνο ο Ματθαίος Γιαννούλης της έκανε πρόταση να εμφανίζεται μαζί του και να του κάνει φωνητικά και ίσως να λέει και κανένα τραγουδάκι στην αρχή. Ο Κωστέτσος δεν την παίρνει πια τηλέφωνο γιατί τρέχει στη Χάγη για να καταγγείλει πόσο τον πλήγωσε η Ευρυδίκη, ο Χάρης Σιανίδης ψάχνει να βρει τα χειρότερα ρούχα για την Άρτεμις Αλεξανδράτου και το Star της παίρνει συνέντευξη και την ρωτάει τι γιορτάζουμε την 28η Οκτωβρίου (γιατί γελάνε όταν λέει ότι γιορτάζουμε τα γενέθλια του Κολοκοτρώνη?)
Τώρα η Βούλα τραγουδάει στο Romeo. Βγαίνει στις 12.30 που τα πρώτα τραπέζια είναι άδεια και τα δεύτερα έχουν πέσει με τα μούτρα στους ξηρούς καρπούς. Φοράει λαχανί βερμούδα, όπου φαίνεται ο μισός κώλος και το τατουάζ-πεταλούδα, ομοιόμορφο σουτιέν και δωδεκάποντο πέδιλο.
Είναι λίγο στα κάτω της αλλά δεν χάνει το κουράγιο της. Τις τελευταίες μέρες έρχεται στο μαγαζί ένας μεγαλέμπορος κουφωμάτων. Μπορεί η τύχη να της χαμογελάσει ξανά...

*Οποιαδήποτε ομοιότητα με υπαρκτά πρόσωπα, είναι εντελώς συμπτωματική.

Καιρός ν΄αφήσουμε τις προκαταλήψεις. Το άμοιρο το νησάκι δεν είναι μόνο τσιφτετέλια στη μπάρα, κοσμικές εμφανίσεις και ύφος μπλαζέ. Αν στρέψεις λίγο ¨αλλού¨ το βλέμμα, θα ανακαλύψεις πολλές ομορφιές:

- Ανάσταση σε μικρό εκκλησάκι, σε μικρό χωριουδάκι. Δεν χρειάζεται να στριμωχνόμαστε όλοι στη Χώρα...
- Κοκορέτσι στον Πλατύ Γιαλό. Μπορεί εγώ να μην έφαγα (λόγω... δυσκοιλιότητας του ξενοδόχου μας) αλλά η διπλανή ταβέρνα μάς έσπασε τη μύτη!!
- Μαργαρίτες στο Sea Breeze στη Μικρή Βενετία. Γιατί ρε παλικάρια στριμώχνεστε στα υπόλοιπα καφέ, όταν εδώ θα απολαύσετε την καλύτερη θέα και θα ακούσετε την καλύτερη μουσική?

Μαμά γιατί εγώ δεν κάθομαι στο μπαλκονάκι του κυρίου (βλ. πρώτη φωτό), δεν πίνω καφέδες και δεν κοιτάζω το απόλυτο κενό για ώρες?

Η λέξη-καραμέλλα που χρησιμοποιήσουμε όταν ήμασταν νέοι ήταν "ωριμότητα". Ονειρευόμασταν όταν μεγαλώσουμε, τελειώσουμε το σχολείο και βγάλουμε ρυτίδες, ότι θα γίνουμε ώριμοι ενήλικες. Τελικά οι νέοι δεν έχουν μυαλό...
Γιατί τώρα που έχω πάρει το χρίσμα της ωριμότητας, πρέπει να δείχνω μονίμως κατανόηση.
Κατανόηση γιατί σου είπε ότι θα σε πάρει σε 5 αλλά δεν το έκανε ποτέ.
Κατανόηση γιατί σου είπε ότι θα βρεθείτε για καφέ αλλά δεν ήρθε ποτέ.
Κατανόηση γιατί σου είπε ότι θα σε πάρει τηλέφωνο να σε ειδοποιήσει αλλά δεν... ποτέ.
Κατανόηση γιατί περπατούσες πάνω-κάτω την Μεταξά, περιμένοντας τηλέφωνο που δεν έγινε ποτέ.
Γιατί είσαι ώριμος ενήλικας και πρέπει να καταλάβεις ότι είναι πολύ πιεσμένος, δεν έχει καθόλου χρόνο, έχει οικογένεια και είναι πολύ δύσκολο να μπορέσει να τα προλάβει όλα. Κι εσύ περισσότερο απ΄όλους πρέπει να δείξεις κατανόηση...
Αναπολώ την εποχή της ανωριμότητας...

Χθες κάναμε ένα μικρό παρτάκι για να αποχαιρετήσουμε μια συνάδελφο που αποφάσισε να φύγει από την εταιρεία και να ψαχτεί διαφορετικά...
Φάγαμε νηστίσιμα καναπεδάκια, ήπιαμε κρασί και δαγκώσαμε κρυφά μερικές μπουκίτσες κέικ. Το μεγάλο αφεντικό είπε μεγάλα λόγια, η Ε. συγκινημένη ψέλλισε μερικές αμήχανες κουβέντες και κάποιοι φίλοι της δάκρυσαν...
Σκεφτόμουν ότι έχω ζήσει πολλά τέτοια farewell parties... κάποια αφορούσαν εμένα, κάποια άλλα αφορούσαν άλλους συναδέλφους μου... μερικές φορές φίλους... και τα βρίσκω πολύ υποκριτικά!!
Κάθε φορά που το βιώνω όλο αυτό (είτε από τη μεριά του θεατή, είτε από τη μεριά του πρωταγωνιστή) μου μοιάζει πάντα σαν έναν ανόητο επικήδειο.
Τα αφεντικά στεναχωριούνται που σε χάνουν αλλά δεν έκαναν και τίποτα στην ουσία για να σε κρατήσουν ή έστω για να διευκολύνουν την καθημερινότητά σου. Ξέρουν ότι κάποιος άλλος θα βρεθεί που θα τραβήξει κουπί για μερικά χρόνια, μέχρι να έρθει ο επόμενος και ο επόμενος... κανείς δεν αναρωτιέται τι πήγε στραβά κι έχασες το αγγελούδι σου... τουλάχιστον να το διορθώσεις για τον επόμενο... Μοιάζει με ένα μαραθώνιο που απλά βάζουμε τον αθλητή να τρέχει και όταν εκείνος κλατάρει, φέρνουμε τον επόμενο... δεν σκεφτόμαστε ποτέ ότι μπορεί ο αθλητής να θέλει νερό, ή τα παπούτσια του να έχουν χαλάσει ή ότι ο δρόμος που τρέχει είναι γεμάτος λακούβες...
Και οι φίλοι-συνάδελφοι στεναχωριούνται... κι εγώ έχω κλάψει για αποχώρηση συναδέλφου... γιατί πίστευα ότι η σχέση μας είναι τόσο επιφανειακή που θα λήξει την στιγμή που θα κλείσει την πόρτα του γραφείου. Κι έκανα λάθος... Οι πραγματικοί φίλοι που δημιουργείς στη δουλειά θα παραμείνουν φίλοι και αφότου αποχωρήσεις. Στις πραγματικές φιλίες δεν χρειάζεσαι την καθημερινή επαφή. Πηγαίνεις για καφέ και δεν αναλώνεσαι πλέον σε ανούσιες κουβέντες για τη δουλειά... τι είπε το αφεντικό, τι του απάντησες εσύ... η φιλία γίνεται πιο ουσιαστική και περισσότερο αληθινή.
Και τέλος στεναχωριέσαι εσύ... όλοι σου μιλάνε με τα καλύτερα λόγια, κλαίνε που φεύγεις και σου κάνουν δωράκια για να τους θυμάσαι... και είναι όλα τόσα συγκινητικά που σε κάνουν να ξεχνάς τις καταστάσεις που σε οδήγησαν σε αυτή την απόφαση. Και αρχίζεις να έχεις αμφιβολίες για την απόφασή σου. Κάνεις συζητήσεις για να βρεθεί ένας τρόπος συνεργασίας... για να μην κόψεις τον ομφάλιο λώρο. Αλλά όταν φεύγεις αγκαλιά με την κούτα (με τα πράγματά σου), κόβεις τον ομφάλιο λώρο χωρίς να το καταλάβεις.
Στην τελική φεύγεις για να βρεις εκεί έξω τα ωραία... Μπορεί να μην τα βρεις ποτέ, αλλά τουλάχιστον θα έχεις προσπαθήσει...

Είναι βαρετό να γκρινιάζεις συνεχώς για το ίδιο πράγμα. Βαριέται αυτός που σε ακούει, βαριέσαι κι εσύ που λες συνέχεια τα ίδια και τα ίδια...
Λες συνεχώς ότι πνίγεσαι γιατί δεν ξέρεις κολύμπι. Η θάλασσα όμως δεν πρόκειται να γίνει πιο ρηχή για να μπορέσεις εσύ να την διασχίσεις. Πρέπει λοιπόν να σκάσεις και να μάθεις κολύμπι. Γιατί αν περιμένεις να σου πετάξουν σωσίβιο, μάλλον θα καταλήξεις στον πάτο της θάλασσας...

Υπάρχουν μια σειρά από ρητά και σοφιστείες που τα βλέπουμε γραμμένους στους τοίχους και τα γραφαμε κι εμείς παλιότερα (πολύ παλιότερα) στα θρανία και στα τετράδια.
"Ότι δεν σε σκοτώνει, σε κάνει πιο δυνατό", " Ότι κατεβαίνει, ανεβαίνει"... κι άλλες τέτοιες μαλακίες...
Κι έρχεται αυτή η συγκλονιστική ταινία με θέμα τη ζωή της Edith Piaf για να σε επαναφέρει στην σκληρή πραγματικότητα που είναι πέρα από χαζά ρητά και ανούσιες σοφιστείες.
Γιατί όταν είσαι στον πάτο... μπορεί να πάρεις μια ανάσα για λίγο, αλλά πάντα στον πάτο θα είσαι... γιατί τον κουβαλάς μέσα σου...
Συγκλονιστική η Μαριόν Κοτιγιάρ... κανένα Όσκαρ θα δώσουμε??

Πριν από πολλαααααά χρόνια τον είδα για πρώτη φορά live. Ήταν στην Έκθεση Βιβλίου στο Πεδίο του Άρεως. Ποιος είναι αυτός ο φοβερός πιτσιρικάς? ρώτησα...
Τα χρόνια πέρασαν κι όλοι μάθαμε ποιος είναι ο Φοίβος Δεληβοριάς. Και τώρα βγαίνει το νέο του cd... κι έχω φάει κόλλημα με το "Ο προορισμός"...
Πως γίνεται αυτό το μαγικό που κάποιος εκεί έξω γράφει στίχους κι αισθάνεσαι ότι το γράφει για σένα? Που νιώθεις ότι περιγράφει τη φάση που βρίσκεσαι την συγκεκριμένη στιγμή??
Στους επόμενους μήνες θα φάω κόλλημα και με άλλα τραγούδια του cd. Προς το παρόν "Προορισμός" και ξερό ψωμί...

Το σίγουρο είν' ότι ξεκίνησα πάλι αργά
Και πάω με τα πόδια, συνέχεια χαζεύω, κοιτάζω
Μυρμήγκια που σκάβουν στου κόσμου το ρήμαγμα
Μου λένε να σκάψω λιγάκι κι εγώ, μα διστάζω

Κι αν είμαι σε κάτι στ' αλήθεια καλός
Φοβάμαι πως είναι το αμήχανο βήμα
Μα εκεί προς το μέρος σου λάμπει ένα φως
Που δείχνει πως είσαι ο προορισμός
Κι αν είναι ένας τρόπος για να' ρθω είν' αυτός
Ν' αλλάζω στη διαδρομή συνεχώς

Το σίγουρο είν' ότι πηγαίνω στην ομορφιά
Μα μέσα μου αντίπαλος βιάζεται, τρέχει να φτάσει
Κοιτάω τ' όνομά του που αστράφτει στην αγορά
Ακούω το τραγούδι του που θέλει απλά να σου μοιάσει

Κι αν είναι σε κάτι στ' αλήθεια καλός
Φοβάμαι πως είναι ο μηχανισμός του
Μα εκεί προς το μέρος σου λάμπει ένα φως
Που δείχνει πως είσαι ο προορισμός
Κι ο δρόμος σου σίγουρα δεν είν' αυτός
Να μένω ο ίδιος, μα πιο βιαστικός

Το σίγουρο είν' ότι δεν υπάρχει σιγουριά
Στο δρόμο αυτό δεν υπάρχουν ταμπέλες και βέλη
Μονάχα ουρανός και αέρας και μοναξιά
Κι αυτό που η καρδιά μου συνέχεια κι ακούραστα θέλει

Κι αν είμαι σε κάτι στ' αλήθεια καλός
Το ξέρω πως είναι ότι απλά συνεχίζω
Κι εκεί προς το μέρος σου λάμπει ένα φως
Που δείχνει πως είσαι ο προορισμός
Θα φτάσω εκεί κάποτε- θα'ρθει ο καιρός-
Να σου τραγουδήσω να γίνουμε φως

Ξύπνησα εύκολα... Άνοιξα σχεδόν αμέσως τα μάτια μου και κατευθύνθηκα στο μπάνιο. Ανοίγω τηλεόραση, ακούω την Έμυ Λιβανίου να μιλάει για τον Σαρμπέλ, τα ξαδέρφια του, τις μπλούζες του και τα νύχια του και τρώω πρωινό.
Από το παράθυρο μπαίνει ο ήλιος. Θα έχει καλό καιρό σήμερα... να μην φορέσω παλτό...
Στο δρόμο για τη δουλειά ακούω MAD Radio και βάζω δυνατά τον ΜΙΚΑ!! Relax... take it easy...
Στη δουλειά, επικρατεί ησυχία... τα αφεντικά είναι σε meeting και τα μόνα τηλέφωνα που δέχομαι είναι από κάτι ελεινές τύπισσες που αυτή την εβδομάδα είναι γλυκές... γιατί πολύ απλά θέλουν να κάνουν τη δουλειά τους... την επόμενη εβδομάδα που θα θέλω εγώ να κάνω τη δουλειά μου θα δείξουν και πάλι τον πραγματικό τους εαυτό... αλλά έχει ο Θεός μέχρι την επόμενη εβδομάδα...
Φεύγω από τη δουλειά και παω για μάθημα. Σήμερα φαίνεται ότι μπορώ να παίξω Stevie Wonder και ο δάσκαλος είναι χαρούμενος. Για την επόμενη εβδομάδα πρέπει να μάθω Beatles... γιούπι!!
Μετά το μάθημα φτάνω στην πλατεία Κοραή. Ένα από τα αγαπημένα μου σημεία στην Αθήνα. Ίσως γιατί δεν μοιάζει καθόλου με Αθήνα! Με τα περιοδικά ανά χείρας, στρογγυλοκάθομαι στον καναπέ του Starbucks και διαβάζω το Glamour. Καμία βαθυστόχαστη σκέψη, κανένας προβληματισμός, κανένα μαύρο σύννεφο. Μόνο οι τάσεις της άνοιξης (που φυσικά δεν θα φορέσω ποτέ) και ποια αξεσουάρ πρέπει να συνδυάσουμε με το κίτρινο και το μπλε. Το μυαλό μου καθαρίζει ενώ τα ηχεία παίζουν Ella Fitzgerald...
Ξανά στο δρόμο και ο αέρας με παρασέρνει!! Μαμά ο αέρας παρασέρνει και τις χοντρές??
Φτάνω στο Big Apple και ο Σ. παίζει μουσική. Δηλαδή μουσικάρες. Ο κόσμος είναι χαρούμενος, χορεύει και οι γκομενίτσες ξεροσταλιάζουν μπροστά στον dj και τον κερνάνε σφηνάκια... Πίνω κι εγώ και ακούω μουσικές...
Δύο ποτάκια μετά, είμαι στο αυτοκίνητό μου και το ραδιόφωνο παίζει Μελωδία. Ο Χ. σκίζει και παίζει ακόμα και Christina Aguilera. Στιγμιαία σκέφτηκα να μπουκάρω στο στούντιο ξαφνικά αλλά δεν το έκανα. Η εκπομπή ήταν τόσο τέλεια, γιατί να τη χαλάσω?? Έπαιξε και Μαντονίτσα... ήρθε η ώρα να πάω για ύπνο...
Αυτή ήταν μια almost τέλεια καθημερινή Τρίτη... Μαμά γίνεται όλες οι καθημερινές να είναι έτσι???

Πριν ένα χρόνο ξεκίνησα να γράφω σε αυτό το blog με σκοπό να χάσω κιλά, να γίνω διάσημη και να φύγω για το Χόλιγουντ.
Ένας ολόκληρος χρόνος πέρασε και όχι μόνο δεν έχασα κιλά αλλά πήρα κι άλλα! Όχι μόνο δεν έγινα διάσημη αλλά νταντεύω άλλους διάσημους! Όχι μόνο δεν έφυγα για Χόλιγουντ αλλά είμαι ακόμα πιο βαθιά βουτηγμένη στη φυλακή μου... Και του χρόνου!!

Κακά τα ψέματα. Η σχέση ενός fan με τον καλλιτέχνη μοιάζει λίγο - πολύ με έναν μεγάλο έρωτα. Ακούς τα τραγούδια του και νομίζεις ότι μιλούν σε σένα ιδιαιτέρως, τον βλέπεις στα live και νομίζεις ότι κοιτάζει μόνο εσένα. Γενικώς εσύ πίνεις νερό στο όνομα του ειδώλου σου κι εκείνος δεν γνωρίζει καν την υπαρξή σου!
Και όπως συμβαίνει σε όλους τους μεγάλους έρωτες κάποια στιγμή το όλο πράγμα ξεφουσκώνει. Έρχεται και η "απομυθοποίηση" και σου δίνει την χαριστική βολή.
Αλλά ο κόσμος είναι μικρός... και τον ξανασυναντάς τον παλιό σου έρωτα... όπως τον ξανασυνάντησα εγώ στο Σταυρό του Νότου. Παρέα με το Φίλιππο Πλιάτσικα και το Βασίλη Καζούλη. Εντυπωσιάστηκα με το πλήθος του κόσμου που στριμώχτηκε για να τους δει, εντυπωσιάστηκα που θυμόμουν ακόμα τα τραγούδια, εντυπωσιάστηκα που υπάρχουν ακόμα κοπελίτσες που ερωτεύονται το Φαμελλάκι από την αρχή (όπως η Κ.), εντυπωσιάστηκα που ακόμα δακρύζω όταν ακούω "ευτυχία αν είναι αυτό που περιμένουμε να¨ρθει" αλλά δεν έρχεται η ρημάδα ρε Μανώλη...
Οι παλιοί έρωτες έχουν λόγο που βρίσκονται στο παρελθόν... αλλά αν τυχαία βρεθούν στο δρόμο σου είναι καλό να το απολαύσεις όπως το απόλαυσα εγώ στο Σταυρό του Νότου...

Κυκλοφορεί ένα χαζό παιχνίδι στη μπλογκόσφαιρα. Λες 5 πράγματα για τον εαυτό σου (λες και τόσο καιρό τι κάνεις) και μετά πετάς το μπαλάκι σε άλλους για τα δικά τους 5.
Εμένα, πρέπει η μισή Αθήνα να μου έχει πετάξει το μπαλάκι κι επειδή το χρήμα πολλοί εμίσησαν τη δόξα ουδείς, ιδού τα δικά μου 5:

1. Είμαι πολύ χοντρή. Μπορεί όλοι όσοι με ξέρουν να μην συμφωνούν, αλλά όταν μέσα σε ένα χρόνο έχεις παχύνει 15 κιλά, φοράς 2 νούμερα μεγαλύτερο παντελόνι και οι ζώνες σου δεν κλείνουν ούτε καν στο τελευταίο κουμπί, sorry αλλά είσαι πολύ χοντρή.
2. Θέλω πάρα πολύ να ζήσω στο εξωτερικό. Δεν ξέρω αν θα μου αρέσει, αλλά θέλω σαν τρελή να δοκιμάσω.
3. Η ραδιοφωνική μου καριέρα (?) είναι νεκρή. Θρήνησα και πένθησα την απώλειά της και συνεχίζω. Αλλά μου λείπει.
4. Υπάρχουν αρκετοί άνθρωποι στη ζωή μου που τους αγαπάω και πιστεύω ότι κι εκείνοι μ' αγαπάνε. Αλλά δεν έχω φίλους. Τουλάχιστον όχι με την έννοια που έχω εγώ τη φιλία στο κεφάλι μου. Κακώς την έχω, αλλά την έχω...
5. Πιστεύω ότι, πέρα από το ραδιόφωνο, δεν υπάρχει κανένα εργασιακό περιβάλλον που να μου ταιριάζει και να του ταιριάζω. Χρόνια τώρα κι ας έχω αλλάξει τόσες δουλειές δεν έχω αισθανθεί ότι βρίσκομαι σε ένα χώρο όπου όλοι μιλάμε την ίδια γλώσσα.

Δεν πετάω σε κανέναν το μπαλάκι, γιατί δεν έμεινε κανείς να το πετάξω!! Λυσσάξατε!!

Τα έχουμε ξαναπεί. Η Eurovision είναι μια χαριτωμένη γιορτή, όπου μπορούμε να διασκεδάσουμε, να βάλουμε στοιχήματα με τους φίλους μας, να πορωθούμε υπέρ της Ελλάδας, να γκρινιάξουμε και να βγούμε στους δρόμους να πανηγυρίσουμε αν βγούμε πρώτοι (μια φορά στα χίλια χρόνια).
Φέτος όμως που ζω τα πράγματα από "μέσα", είδα μια τελείως διαφορετική οπτική. Είδα ανταγωνισμό (αθέμιτο και θεμιτό), είδα σοβαροφάνεια και τελικά είδα μια αληθινή συγκίνηση για το αποτέλεσμα. Οι συναδελφοί μου έκλαιγαν από χαρά για τη "νίκη" κι εγώ κοιτούσα απορημένη για τη φαιδρότητα της όλης κατάστασης.
Ήταν ωραία η χαρά που πήραμε χθες. Αλλά δεν πήραμε και την Κορυτσά παιδιά. Μπορούμε να επανέλθουμε στην πραγματικότητα please?

Έχει περάσει μια εβδομάδα από τότε που πήγα στο Badmimnton Theatre και είδα το Swan Lake του Μάθιου Μπορν, αλλά ακόμα σκέφτομαι την παράσταση.
Σίγουρα τίποτα δεν θυμίζει την κλασική "Λίμνη των Κύκνων" που όλοι ξέραμε μέχρι τώρα. Οι μικροκαμωμένες μπαλαρίνες έχουν αντικατασταθεί με καλογυμνασμένους άντρες και η ιστορία έχει αλλάξει εντελώς. Αυτή που έχει μείνει ίδια και απαράλλαχτη είναι η συγκλονιστική μουσική του Τσαικόφσκι. Είναι απίστευτο πως μετά από τόσα χρόνια η μουσική ακούγεται τόσο φρέσκια και ταιριάζει γάντι με όλους τους νεωτερισμούς που πρόσθεσε ο Μπορν.
Η παράσταση συνολικά είναι πάρα πολύ καλή. Έχει χιούμορ, δυναμικές χορογραφίες, έξυπνα πολιτικά υπονοούμενα και συγκλονιστικούς χορευτές. Αυτή βέβαια η ιστορία με τους gay μου φαίνεται πλέον παρωχημένη και η εύκολη λύση για να προκαλέσεις αλλά μικρό το κακό...
Βλέποντας αυτή την παράσταση αισθάνθηκα πολύ Ευρωπαία... επιτέλους να βλέπουμε κι εμείς στη μικρή Ελλαδίτσα μεγάλες παραστάσεις. Το σημαντικότερο όμως είναι ότι εκτίμησα και πάλι το ταλέντο του σπουδαίου Τσαικόφσκι... Πως λέμε Καρβέλας και Φοίβος? Ε, καμία σχέση...

Λόγω αντικειμένου συναναστρέφομαι καθημερινά με πολύ κόσμο. Με όσους λοιπόν μίλησα χθες (και μίλησα με πολλούς) όλοι, μα όλοι, μου είπαν ότι δεν πιστεύουν στον Άγιο Βαλεντίνο, ότι δεν χρειάζονται τον Άγιο για να γιορτάσουν τον έρωτά τους και ότι τελικά δεν θα κάνουν τίποτα ιδιαίτερο στις 14 Φεβρουαρίου.
Ε, τότε ποιοι ήταν όλοι αυτοί που κατέκλυσαν τα εστιατόρια χθες το βράδυ και δεν έβρισκες πουθενά να κάτσεις? Ποιοι ήταν όλοι αυτοί που γέμισαν χθες τα ζαχαροπλαστεία και είχαν φρακάρει τους δρόμους?? Κανείς ε?

Το τρέιλερ της ταινίας δεν μου γέμισε το μάτι. Σκέφτηκα θα είναι κανένα παιδικό παραμυθάκι. Οι πολλές υποψηφιότητες για Όσκαρ και το περιβόητο στοίχημα με "έσπρωξαν" να μπω στην αίθουσα.
Και είδα ένα αριστούργημα. Έτσι απλά.
Ένας μαγικός συνδυασμός παραμυθιού και ωμής πραγματικότητας, έτσι όπως δεν το έχω ξαναδεί στον κινηματογράφο. Μια σειρά από συμβολισμούς έτσι όπως δεν έχουν δοθεί ποτέ ξανά από σκηνοθέτη μεγάλων ταινιών. Μια εκπληκτική ατμόσφαιρα έτσι όπως δεν μας έχουν συνηθίσει στο Χόλιγουντ.
Τα πολλά λόγια όμως, είναι φτώχεια... ένα αριστούργημα. Έτσι απλά.

Ήταν ένα όμορφο Σάββατο βράδυ. Πάρα πολύς κόσμος μαζεύτηκε για να δει live δύο μυστήριους Σουηδούς που τους αρέσουν τα γυναικεία ροούχα και που έφεραν νέα πνοή στην jazz του σήμερα. Γίνεται να ζεις στη Σουηδία και να γράφεις μουσικές για θάλασσες και κοκτέιλ στην παραλία? Στην περίπτωσή τους φαίνεται πως γίνεται, γι'αυτό και όλες τους οι δισκογραφικές δουλειές έχουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον.

Πήγαμε λοιπόν στο Fuzz για να τους δούμε από κοντά. Και ήταν πολύ καλοί. Λίγο άτυχοι στο make up (όχι εκεί πάνω παιδιά το ρουζ!) αλλά η μουσική τους εξαιρετική. Ωραίο πάντρεμα ηλεκτρονικών ήχων και παραδοσιακών jazz οργάνων όπως το μπάσο και το βιμπρόφωνο. Η κοπέλα στα φωνητικά ήταν πάρα πολύ καλή, πολύ χαριτωμένη και η φωνή της σε έστελνε κατευθείαν στα νησιά!

Η ένστασή μου έχει να κάνει με τη διάρκεια. Δεν πληρώνεις 30 ευρώ για να ακούσεις ένα live που διαρκεί με το ζόρι μια ώρα!! Πέρα από τη ζωντανή παρουσίαση των κομματιών τους, θα έπρεπε να προσθέσουν κάτι παραπάνω. Κάτι για να μπορεί δικαιολογεί την όλη φασαρία.

Δεν στήνονται καριέρες με "περάστε, σκουπίστε τελειώσατε". Χρειάζεται το κάτι παραπάνω...

Όμως είναι σημαντικό ότι κάτι γίνεται στη μοντέρνα jazz... κι ελπίζω να δούμε περισσότερα...

Με αφορμή το καθιερωμένο στοίχημα των Όσκαρ, τρέχω να προλάβω όλες τις ταινίες που έχουν προταθεί σε οποιαδήποτε κατηγορία. Η συγκεκριμένη ταινία παίζεται μόνο σε μια αίθουσα και μόνο στην απογευματινή παράσταση.
Χαμηλών τόνων ταινία, χωρίς πολλές εξάρσεις που όμως δεν σε κάνει, σε καμία περίπτωση, να βαρεθείς. Σαν να υπάρχει μια υποβόσκουσα ένταση που εκδηλώνεται μόνο στις τελευταίες σκηνές.
Οι ερμηνείες είναι εξαιρετικές χωρίς υπερβολές και η Κέιτ Γουίσλετ έχει αδυνατίσει πάρα πολύ!
Αυτό που μου έκανε περισσότερο εντύπωση είναι η προσέγγιση της ταινίας στη σχέση γονιού και παιδιού. Μια εντελώς διαφορετική οπτική. Γιατί υπάρχουν φορές που θέλεις να το "πνίξεις". Υπάρχουν φορές που θέλεις να σκεφτείς μόνο τον εαυτό σου. Υπάρχουν φορές που δεν θέλεις να το έχεις μέσα στα πόδια σου. Όσο καλή μάνα και πατέρας κι αν είσαι...
Ωραία ταινία που είχε κάτι να πει και που αξίζει να τη δείτε...

Δεν είσαι μάνα και δεν καταλαβαίνεις! Πόσες φορές έχω ακούσει τα τελευταία χρόνια αυτή τη φράση-ύμνο των απανταχού μανάδων...
Και ναι έχουν δίκιο! Δεν είμαι μάνα! Όπως δεν είμαι γκόμενα ενός που κλάνει στο κρεβάτι, δεν είμαι υπάλληλος σε μια εταιρεία που το αφεντικό με παρενοχλεί σεξουαλικά, δεν (?) είμαι φίλη με κάποιον που με θάβει πίσω από την πλάτη μου, δεν είμαι ζωγράφος, δεν είμαι πολιτικός, δεν είμαι χήρα, δεν είμαι ορφανή, ΔΕΝ είμαι πολλά πράγματα... άρα λοιπόν δεν πρέπει να έχω γνώμη?
Κακά τα ψέματα. Κανείς δεν μπορεί να μπει στη θέση σου και να νιώσει αυτά που νιώθεις εσύ. Αλλά αυτό μάλλον είναι καλό. Γιατί όταν κάποιος είναι αποστασιοποιήμενος από το πρόβλημα, ίσως και να σου πει μια κουβέντα που να σε βοηθήσει. Ίσως να το δεις κι από μια άλλη οπτική γωνία. Και ίσως στη χειρότερη περίπτωση να σου πει κάτι που να σε πειράξει. Αυτό όμως δεν έχει να κάνει με το ότι δεν είναι όπως εσύ, αλλά επειδή διαφέρετε και βλέπετε τη ζωή διαφορετικά.
Η μητρότητα είναι σπουδαίο πράγμα και χαίρομαι για όλες τις γυναίκες που γίνονται μανούλες, αλλά σε καμία περίπτωση δεν αισθάνομαι μειονεκτικά απέναντί τους. Όπως αν κάποια ήταν τρελά ερωτευμένη κι εγώ όχι, αν ήταν παντρεμένη κι εγώ όχι, αν είχε 100 φίλους κι εγώ όχι, αν ήταν πλούσια κι εγώ όχι... δεν είναι κάποιος από μας ανώτερος από τους άλλους, απλά διαφορετικός...
Χρειάζεται να είμαστε ίδιοι για να κάνουμε μια κουβέντα?

Αν πραγματικά ξέραμε πόσο καθοριστική είναι η παιδική μας ηλικία για την εξέλιξή μας, κανείς δεν θα αποφάσιζε να γίνει γονιός. Μια κουβέντα, μια λάθος κίνηση και όλα μπορούν να αλλάξουν.
Μπορεί να έχεις βαρεθεί την Αμερική και να θέλεις να γυρίσεις πίσω στην μικρή Ελλαδίτσα. Και η κόρη σου που είναι μόλις 7 ετών, θα το ξεπεράσει. Μπορεί για 3 μήνες να είναι κλεισμένη στο δωμάτιό της και να μην σου μιλάει, αλλά δεν πειράζει. Θα της περάσει.
Ε, λοιπόν σου έχω νέα! Δεν θα το ξεπεράσει ποτέ...
Καθώς διέσχιζα την Brooklyn Bridge, αισθάνθηκα τόσο περίεργα. Ένα πρωτόγνωρο συναίσθημα... σαν να γύριζα σπίτι μου... σαν να μιλούσαν όλοι τη γλώσσα μου... Για κάποιον που έχει μεγαλώσει στην Ελλάδα κι έχει "ποτιστεί" με την ιδέα της κακιάς Αμερικής, αυτό ήταν ένα παράξενο συναίσθημα...
Όλα στη Νέα Υόρκη είναι μεγάλα... μεγάλα κτίρια, μεγάλα μαγαζιά, μεγάλα πάρκα, μεγάλα χαμόγελα!!
- Άγαλμα της Ελευθερίας: κλασικό tourist attraction, αλλά και ωραία βόλτα. Αφού σε ψάχνουν καμιά 50αριά φορές μέχρι να φτάσεις εκεί, μετά υπάρχει μια παράξενη ηρεμία... φοβερό πάρκο και φοβερή θέα στο Manhattan...
- Central Park: μεγάααλο πάρκο που χρειάζεσαι μέρες για να το περπατήσεις! σε όποιο σημείο του κι αν σταθείς ξυπνά μέσα σου μια σκηνή από ταινία!! Μα όλες εκεί έχουν γυριστεί??
- Empire State Building: δεν το περίμενα ότι η θέα θα ήταν τόσο εντυπωσιακή! και οι άνθρωποι τόσο ευγενικοί!
- Serendipity: απίστευτο καφέ-εστιατόριο, απίστευτα γλυκά, ακόμα πιο απίστευτη σοκολάτα... πρέπει να πήρα τουλάχιστον 2 κιλά εκεί μέσα!!
- Broadway: ωραίο και το εναλλακτικό ευρωπαικό θέατρο αλλά οι παραγωγές του Broadway ξεπερνούν κάθε φαντασία! Οι ηθοποιοί είναι εξαιρετικοί! Εκπληκτικές φωνές!
- Times Square: πάντα σκεφτόμουν: μα τι ιδιαίτερο έχει πια αυτό το σημείο?? φτάνεις όμως εκεί και χαζεύεις... είναι όλα τόσο φωτεινά και μεγάλα... και τα δισκάδικα κλείνουν τα Σάββατα στις 2 το πρωί!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
- Birdland: το απόλυτο jazz club της πόλης! όλοι οι σπουδαίοι έχουν περάσει από κει... και ο σαξοφωνίστας κούκλος!!

Best New York moment: τρώγοντας τα καλύτερα cup cake του κόσμου σε ένα πάρκο στο Greenwich Village (δίπλα στο σπίτι της Carrie στο Sex & the city) και να χιονίζει!!!!!!!!!!!!

Αυτό ήταν! Είμαι ερωτευμένη!

Θα πάρω τα τελευταία τηλέφωνα. Θα στείλω τα τελευταία mail. Θα βάλω τα τελευταία πουλόβερ στην βαλίτσα και είμαι έτοιμη για απογείωση!!
Η Νέα Υόρκη με περιμένει!! Για να δω μουσεία, για να βολτάρω στο central park, για να δω παραστάσεις στο Broadway, για να δω που γυριζόταν το Sex & the city, για να κατανοήσω την κουλτούρα (?) των Αμερικάνων...
Το κέντρο του κόσμου με περιμένει κι εγώ πετάω!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Βάζω τον Frankie να τραγουδάει δυνατά... I'm gonna be a part of it, New York, New York!

Υπάρχουν μερικές πληροφορίες που ο εγκέφαλος αρνείται να επεξεργαστεί. Φουλάρει από χιλιάδες άλλες άχρηστες πληροφορίες, έτσι ώστε όταν εισέρχονται νέα δεδομένα δεν ξέρει πως να τα χειριστεί.
Την Κ. την γνώρισα πριν από μερικά χρόνια σε δουλειά. Δεν είχαμε ποτέ στενές σχέσεις. Δεν κάναμε ποτέ βαθυστόχαστες κουβέντες, ούτε εξομολογηθήκαμε ποτέ η μια στην άλλη τα μεγάλα μας μυστικά. Θυμάμαι μόνο μια κουβέντα που μου είχε πει στο αυτοκίνητο: "Θέλεις να δείχνεις σκληρή αλλά κατά βάθος είσαι βούτυρο". Τόσοι άλλοι με τους οποίους έχω κάνει βαυθστόχαστες και εξομολογητικές κουβέντες δεν με έχουν περιγράψει καλύτερα απ΄ότι η Κ.
Δεν κατάλαβα ποτέ γιατί δεν βρεθήκαμε περισσότερο, γιατί δεν μιλήσαμε περισσότερο, γιατί δεν συναντηθήκαμε περισσότερο.
Και μετά έρχεται η πληροφορία ότι είχε ένα ατύχημα και δεν θα μπορέσει να ξαναπερπατήσει. Και ο εγκέφαλός μου δεν ξέρει τι να κάνει με αυτή την πληροφορία. Αρνείται να την επεξεργαστεί.
Γιατί θα ήθελα να τη δω, αλλά δεν ξέρω πως θα το εκλάβει.
Γιατί θα ήθελα να της μιλήσω, αλλά δεν ξέρω πως να ξεπεράσω την αμηχανία μου.
Γιατί θα ήθελα να πω μια κουβέντα που να βοηθήσει, αλλά δεν βρίσκω καμιά.
Γιατί θα ήθελα να επεξεργαστώ αυτή την πληροφορία και δεν ξέρω τον τρόπο.
Γιατί θα ήθελα να μην με νοιάζει το δικό μου πρόβλημα και να εστιάσω στο δικό της...

Στατιστικές λένε ότι περνάμε τον περισσότερο χρόνο της ζωής μας βάζοντας στόχους και κοιτάζοντας το μέλλον. Θέλουμε να πάρουμε αυτοκίνητο, να αγοράσουμε ένα μεγάλο σπίτι, να παντρευτούμε έναν καταπληκτικό γκόμενο, να κάνουμε το γύρο του κόσμου, να κερδίσουμε στο Dream Show, να πάρουμε κότερο, να, να, να...
Τα χρόνια περνάνε... κάποιοι στόχοι πραγματοποιούνται και κάποιοι άλλοι (οι ανεκπλήρωτοι) μπαίνουν στο ντουλάπι και ανακαλύπτουμε καινούργιους.
Πριν από μια δεκαετία σαφώς δεν είχα τους ίδιους στόχους που έχω σήμερα. Κάποιοι στόχοι του παρελθόντος πραγματοποιήθηκαν, κάποιοι άλλοι απλά δεν άξιζαν τον κόπο να τους κυνηγήσω περισσότερο και κάποιοι άλλοι μπήκαν σε εκείνο το ντουλάπι των χαμένων ονείρων.
Και τώρα πάμε γι' άλλα...
Να γίνω καλύτερος άνθρωπος είναι ο καινούργιος στόχος. Σε μια κοινωνία που σου επιβάλλει να γίνεσαι σκύλα για να μπορέσεις να επιβιώσεις, εγώ θα φωνάζω λιγότερο. Σε μια κοινωνία που η επιτυχία κρίνεται από τις διευθυντικές θέσεις που καταφέρνεις να αποκτήσεις, πατώντας επί πτωμάτων, εγώ θα βρω αλλού τα ωραία. Γιατί αν μετά από τόση φασαρία είμαι το ίδιο μαλακισμένο που ήμουν πριν 10 χρόνια, τότε δεν κάναμε τίποτα κοπελιά...

Είναι απαίσιος, σιχαμένος, γέρος και με πολύ κακό γούστο στους κώλους! χιχι! Αλλά ο άτιμος πάλι έφτιαξε μια πολύ ωραία συλλογή!
Κομματάρες για να κόβεις τις φλέβες σου, για να ξαπλώνεις στον καναπέ κοιτάζοντας το ταβάνι και καπνίζοντας άπειρα τσιγάρα, για να κάνεις σεξ, για να πίνεις όλο τον Βόσπορο... πάντως όχι για να ακούς στο γραφείο!
Το δεύτερο cd είναι περισσότερο του γούστου μου... το αγαπημένο μου τραγούδι για τις επόμενες εβδομάδες θα είναι χωρίς αμφιβολία το "The Lady of a certain age" των Divine Comedy!
Το τραγούδι των Shooting Fish είναι πάρα πολύ καλό! Και η Μαριλένα φωνάρα!!
Μετά από τόσες συλλογές και αφού είναι πλέον σταρ, θα μπορούσε να κάνει μια αδιάφορη συλλογή και να πουλήσει. Αλλά το έκανε πάλι το θαύμα του...
Respect!

Πάει και το 2006. Οι περισσότεροι λένε να φύγει και να μην ξανάρθει. Τα ίδια είχαμε πει και για το 2005 και το 2004 και το 2003...
Τι σημαίνει τελικά μια καλή χρονιά? Να σου συμβαίνουν μόνο καλά πράγματα? Να είσαι συνέχεια χαρούμενος??
Τέτοιες "καλές" χρονιές δεν υπάρχουν. Κάθε χρονιά έχει τα καλά της και τα ανάποδά της. Συμβαίνουν δέκα άσχημα κι άλλα τόσα όμορφα... Υπάρχουν ευτυχισμένες μέρες, υπάρχουν και θλιμμένες...
Μια τέτοια χρονιά λοιπόν ήταν το 2006. Απέκτησα φίλους, έχασα κάποιους άλλους, άκουσα περισσότερα σ'αγαπώ αλλά και πολλά "αι σιχτίρ", έκανα ταξίδια, έχασα δουλειές, κέρδισα κάποιες άλλες, έχασα λίγη ακόμα από την αθωότητά μου και κέρδισα λιγάκι αισιοδοξία, κέρδισα μερικά ακόμα κιλά και έχασα ακόμη περισσότερη αυτοπεποίθηση...
Το 2006 όπως και σε κάθε άλλη χρονιά δεν υπήρξαν νικητές και ηττημένοι... μόνο που μεγαλώσαμε κατά ένα χρόνο... φτου!
ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ!

Αγαπητέ Αη Βασίλη
Θέλω το 2007 να με κάνεις αδύνατη, ενώ εγώ θα χλαπακιάζω πατάτες τηγανητές, γλυκά και παγωτά.
Θέλω το 2007 να με κάνεις ομορφούλα χωρίς να πασαλείβομαι με κρέμες και χωρίς να τρέχω σε πλαστικούς χειρούργους.

Προσοχή: αν αρνηθείς, θα βγω στα κανάλια και θα πω σε όλους τι λαμόγιο είσαι!!!

Ευχαριστώ
Εγώ, η μεγαλύτερη fan σου

Είναι μερικές ταινίες που χωρίς να είναι το μεγαλύτερο αριστούργημα της 7ης τέχνης, σε αγγίζουν με τρόπο μοναδικό. Ίσως γιατί μια ατάκα την αισθάνεσαι λίγο περισσότερο από τους υπόλοιπους ή ένα βλέμμα το ερμηνεύεις πιο μελοδραματικά σε σχέση με τους άλλους... όπως και να'χει μια μέτρια ταινία μπορεί να έχει μεγαλύτερη επίδραση πάνω σου, απ' ότι ίσως μια ταινία με τέλεια σκηνοθεσία, έξυπνο σενάριο και οσκαρικές ερμηνείες.
Το shopgirl είναι μια χαμηλών τόνων ταινία. Χωρίς εξάρσεις, χωρίς κοσμοϊστορικά προβλήματα, χωρίς περίπλοκη σκηνοθεσία, χωρίς φωναχτές ερμηνείες. Μιλά απλά για μοναξιά, για φοβίες, για έρωτα.
Όταν την είδα την πρώτη φορά την ταινία στο σινεμά, απογοητεύτηκα. Είχα δει το τρέιλερ και περίμενα ότι η ταινία θα με συγκλονίσει. Αλλά δεν το κατάφερε.
Βλέποντάς την για δεύτερη φορά στο filmnet, κόλλησα. Κόλλησα με μικρές κουβέντες, με σιωπηλά βλέμματα... Γιατί δεν λέμε ποτέ αυτό που αισθανόμαστε? Πες ρε γαμώτο αυτό που αισθάνεσαι, την στιγμή που το αισθάνεσαι. Και τι έγινε αν αλλάξεις γνώμη αργότερα? Οι σχέσεις δεν είναι συμβόλαιο... απλά ζήστο! Όλα αυτά με έκανε να σκεφτώ η ταινία... γιατί μερικές φορές και οι ταινίες χρειάζονται μια δεύτερη ευκαιρία...

Ο Σάκης Ρουβάς δεν είναι απλά ένας τραγουδιστής που λατρεύουν τα κοριτσάκια. Ο Σάκης είναι... ιδέα. Η ιδέα του τέλειου άντρα!
Γιατί ο τέλειος άντρας είναι φυσικά κούκλος, σου τραγουδάει ¨Σ΄έχω ερωτευτεί¨, σε κοιτάει στα μάτια, δεν σου φέρνει αντιρρήσεις και την περισσότερη ώρα γελάει! Τι άλλο μπορεί να ζητήσει μια κοπέλα εν έτει 2006?
Κι έρχεται το πανέξυπνο σποτάκι της Vodafone για να μας εξιτάρει, να μας ξεσηκώσει και το κυριότερο να μας κάνει να πιστέψουμε ότι μπορεί στο μετρό να συναντήσουμε το Σάκη να μας λέει ¨Στις ομορφιές σου είσαι σήμερα κοπελιά¨ κι εμείς ατάραχες να απαντάμε ¨Γεια σου Σάκη!¨.
Εύγε στους κυρίους διαφημιστές που μας πρόσθεσαν άλλη μια φαντασίωση για τον Σάκη μας! Και εύγε στη Κάτια που τον χαίρεται για όλες μας! κλαψ!

Τον Δημήτρη Παπαιωάννου και την Ομάδα Εδάφους, τους ήξερα πολύ πριν τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004. Ο υπέρμετρος όμως ενθουσιασμός του αδερφού μου για τις παραστάσεις τους, με έκανε να τους αποφεύγω. Γιατί για να αρέσει κάτι στο... αίμα μου, το πιθανότερο είναι να είναι καταθλιπτικό και να βαράνε καμπάνες.
Αυτή τη φορά όμως, είπα να δώσω μια ευκαιρία. Είχα μεγάλη περιέργεια αν ο Παπαιωάννου θα κατάφερνε να "διώξει" από πάνω του το στίγμα της τελετής έναρξης.
Και τα συμπερασματά μου έχουν ως εξής:

ναι, το στήσιμο της κάθε σκηνής είναι εντυπωσιακή.
ναι, οι χορευτές είναι εκπληκτικοί.
ναι, ο σερβετάλης κάνει την έκπληξη και καταφέρνει να πει τα πάντα με το σώμα του.
ναι, η μουσική του Κωνσταντίνου Β. είναι υπέροχη.
ναι, υπάρχουν κάποιες πραγματικά συγκλονιστικές στιγμές στην παράσταση.
ναι, μου άρεσε ο τρόπος που προσπάθησε να περάσει κάποια μηνύματα ο Παπαιωάννου.

όχι, η ιστορία που θέλει (?) να πει ο σκηνοθέτης δεν έχει συνοχή.
όχι, δεν μπορούσα να κατανοήσω όλες τις σκηνές.
όχι, δεν είμαι ξανθιά.
όχι, δεν είναι όλες οι στιγμές του έργου δυνατές... κάποιες στιγμές κουράστηκα.

Και στατιστικά όμως να εξετάσεις τα ναι και τα όχι, είναι εύκολο να συμπεράνει κανείς ότι σε γενικές γραμμές η παράσταση ήταν εξαιρετική και αξίζει να πάτε. Απλά μετά την τελετή έναρξης, οι προσδοκίες είναι μεγάλες...

Με τέτοιο ήλιο και τόσο ψηλές θερμοκρασίες, πως μπορεί να καταλάβει κανείς ότι τα Χριστούγεννα πλησιάζουν?
Ένας τρόπος υπάρχει και είναι εγγυημένος εδώ και 20 χρόνια: ακούς στο ραδιόφωνο το Last Christmas!! Και κάθε χρονιά η πρώτη φορά που το ακούς, η καρδιά σου σκιρτίζει... γιατί ξέρεις ότι τα Χριστούγεννα πλησιάζουν!!
Μπορεί μετά να σκυλοβαρεθείς να το ακους συνέχεια αλλά η πρώτη φορά που το πετυχαίνεις στα ερτζιανά, μοιάζει σαν τελετουργικό. Σαν να γίνεται η επίσημη έναρξη των γιορτών!
Μαμά γιατί εγώ δεν μπορώ να γράψω ένα τραγούδι το οποίο να με ταίζει για την υπόλοιπη ζωή μου, όπως τον George?

Κι εκεί που ζεις μέσα στον απόλυτο πανικό, βουτηγμένη στα emails, τα meetings και τα τηλέφωνα... βρίσκεσαι ξαφνικά στο Ζάππειο.
Και είναι σαν να είσαι σε μια άλλη πόλη. Σαν να κάνεις ξαφνικά διάλειμμα από την χαοτική πραγματικότητά σου. Ούτε φασαρία, ούτε φωνές, ούτε τρέξιμο... γαλήνη...
Άργησα 10 λεπτά στο ραντεβού για να καθήσω σ΄ένα παγκάκι και ν΄αράξω, κάνοντας... τίποτα!!
Φορτίζω για λίγο τις μπαταρίες μου και σηκώνομαι πάλι... Γιατί τόσα χρόνια δεν έχω κάνει ούτε μια βόλτα στο Ζάππειο?

Εκεί που κάθεσαι στην ακρούλα και παρατηρείς τις ζωές των άλλων από απόσταση, σε φωνάζουν ξαφνικά να έρθεις στο κέντρο του κόσμου τους.
Και αυτό μοιάζει τόσο απίστευτο, που αρνείσαι να δεχτείς ότι είναι αληθινό. Σαστισμένη λοιπόν κάθεσαι στη γωνιά σου. Γιατί αν δεχτείς το καλεσμά τους, δεν θα μπορείς να κάνεις πίσω... Προτιμάς λοιπόν τη σιγουριά της γωνιάς σου και συνεχίζεις να παρατηρείς από μακριά και να παίρνεις το μικρό μερίδιο που σου ανήκει...

Η ανθρώπινη φύση είναι άπληστη. Τελεία και παύλα. Δεν βλέπει ποτέ αυτό που έχει και εστιάζει πάντα σε αυτά που της λείπουν.
Του δείχνεις το ουράνιο τόξο κι εκείνος κοιτάζει το δάχτυλο. Του λες πόσο πολύ τον αγαπάς και τον θαυμάζεις κι εκείνος σου γκρινιάζει γιατί δεν τον αγαπά ολόκληρη η υφήλιος. Του δίνεις χρήματα, επιτυχίες, δόξα και μια θέση στην αιωνιότητα (μιας και όλοι θα τον θυμούνται για το έργο του) κι εκείνος σου λέει ότι είναι μόνος και δεν υπάρχει κανείς στον κόσμο που να νοιάζεται γι'αυτόν...
Και το μόνο που θέλω να φωνάξω είναι Helloooooooooooooooooooooooo! Πάρε μια βαθιά αναπνοή ρε φίλε και κοίτα γύρω σου. Σκέψου λίγο τον τρόπο ζωής σου. Σκέψου τι έχεις καταφέρει μέχρι τώρα. Σκέψου πόσα πράγματα έχεις δημιουργήσει και πόσα πρόκειται να δημιουργήσεις στο μέλλον. Και το σημαντικότερο: την επόμενη φορά που θα πεις ότι είσαι μόνος, κοίτα λίγο γύρω σου. Δες όλους αυτούς που σου χαρίζουν απλόχερα και ανιδιοτελώς την αγάπη τους καθημερινά... χωρίς ανταλλάγματα, χωρίς κρυφά συμφέροντα...
Και αφού τα δεις και τα σκεφτείς όλα αυτά, ζήσε τη ζωή σου... γιατί αν δεν τη ζήσεις εσύ, τι θα κάνουμε κι εμείς οι κοινοί θνητοί που περιμένουμε να κλέψουμε λίγη από τη λάμψη σου και απογοητευόμαστε όταν δεν μπορείς να τη δεις ούτε εσύ ο ίδιος??

Όλοι λίγο ή πολύ βλέπουμε τηλεόραση. Κάποια πράγματα μας αρέσουν και κολλάμε, κάποια άλλα τα βλέπουμε περιστασιακά (λόγω βαρεμάρας) και κάποια άλλα δεν τα βλέπουμε ποτέ. Ο καθένας για τους δικούς του λόγους. Γιατί θέλουμε να γελάσουμε με τις έξυπνες ατάκες, γιατί θέλουμε να μάθουμε για το δράμα της κυρίας Νίτσας από την Κοζάνη, γιατί θέλουμε να συγκινηθούμε με κάποια ταινία, γιατί θέλουμε να μάθουμε με ποια τα έχει ο Σόμμερ... χιλιάδες λόγοι.
Δεν νομίζω όμως ότι κάποιος από αυτούς τους λόγους αφορά την AGB. Σε νοιάζει εσένα αν η σειρά που σου αρέσει τη βλέπουν κι άλλα 10 εκατομμύρια? Σε νοιάζει αν η αγαπημένη σου εκπομπή τη βλέπεις μόνο εσύ και η γιαγιά σου? ΧΕΣΤΗΚΕΣ!
Γιατί λοιπόν μας τα έχουν ζαλίσει με τις τηλεθεάσεις? Τι με νοιάζει εμένα τον απλό τηλεθεατή τα νούμερα της Μενεγάκη και της Ρούλας? Αυτά ενδιαφέρουν τα κανάλια και τις εταιρείες που δουλεύουν με αυτά. Γιατί τόσες ώρες τηλεοπτικού χρόνου χαμένες για την AGB?? Γιατί εγώ πρέπει να συμπονώ με τις χαμηλές τηλεθεάσεις της Ρούλας και να χαίρομαι με το 50% του Χρήστου Φερεντίνου?? Μαζί παίρνουμε τους μισθούς τους???????????????
Κύριοι της τηλεόρασης δεν θέλουμε να είμαστε συνένοχοί σας... φτιάξτε εσείς το προιόν σας κι αν μας αρέσει θα σας βλέπουμε... τα υπόλοιπα δεν μας ενδιαφέρουν!

Τον τελευταίο καιρό οι κινηματογραφιστές ψάχνονται... Σκέφτονται που πάμε, που βαδίζουμε... Σε αυτό το σκεπτικό λοιπόν είναι και η συγκεκριμένη ταινία. Δείχνει το Λονδίνο του 2027 (όχι πολύ μακριά δηλαδή...) και τον τρόπο που ο ρατσισμός και η προκατάληψη έχουν κυριεύσει τον κόσμο. Ο πρωταγωνιστής (αχ!) έχει κυριολεκτικά παραδοθεί στη μοίρα του. Δεν πιστεύει σε ένα καλύτερο αύριο, δεν ελπίζει για το μέλλον. Μέχρι την στιγμή που συναντά ένα μαύρο κορίτσι...
Και μην πάει ο νους σας στο πονηρό... Δεν υπάρχει ερωτικό ζήτημα... Τα θέματα που θέτει η ταινία είναι πολύ πιο βαθιά, πολύ πιο αληθινά...
Υπέροχη σκοτεινή ατμόσφαιρα, έξυπνο σενάριο και λιτή σκηνοθεσία... από το πρώτο κιόλας λεπτό σε αρπάζει από τα μούτρα...
Και βέβαια ο Clive Owen... ο θεός! Ο άντρας των ονείρων μου! Αν και δεν μπορώ να είμαι αντικειμενική για το άλλο μου μισό (που έχει γεννηθεί την ίδια ημερομηνία με μένα!) ήταν για άλλη μια φορά εξαιρετικός! Τόσο καλός που ξέχασα την φοβερή ερμηνεία του Μάικλ Κέιν....
Δεν ξέρω αν θα μας κάνει αυτή η ταινία να αλλάξουμε τον κόσμο, αλλά τουλάχιστον θα μας προβληματίσει... έστω για λίγα λεπτά μετά το τέλος της...